ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ.

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ.
ΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΜΠΡΟΣ! ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ. ΄Εστι Δίκης Οφθαλμός...

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ







                                                        150.  Η  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ


Να  τηνε  η  φωτογραφία.

Δείχνει  μιαν  άλλην  εποχή.

Τότε  που  είμαστε  όλοι  μας  στην  αρχή.

Ποιος  το  περίμενε.  Πώς  ύστερα  από  χρόνια

θα  είμαστε  ξένοι  και   εχθροί.

Ποιος  να  περίμενε

μέσα  στην  Οικογένεια  πως  θάπεφτε  διχόνοια

γιατί  δεν  έχουν  όλοι  ήθος.

Δεν  έχουνε  φιλότιμο.

Κτυπάει  η  κατάρα  τίμιο  και  άτιμο.

΄Ετσι  η  πίκρα  γίνεται  κατοπινός  εφιάλτης.

Όταν  δίνεις  τον  καλύτερό  σου  εαυτό

να  βοηθήσεις  κάνοντας  θυσίες,

χωρίς  να  ξέρεις  ότι από πριν  στην  έχουνε  στημένη,

για  να  σε  ρίξουνε,  να  σε  προδώσουνε

αφού  πρώτα  κάνουνε  τις  δουλειές  τους.

Βλέπεις  φωτογραφίες.

Τότε διακρίνεις  πόσο  αφελής  ήσουν

που  πίστεψες  φιλότιμα, στην  ενωμένη Οικογένεια.

Δεν  περίμενες  πως  θα  ερχόταν  μέρα

να  δείς  με  άλλο  μάτι μια  φωτογραφία

κι  αντί  χαρά  να  νοιώσεις  δυστυχία.

Δεν  σε  αφήσανε  να  βρείς  την  ευτυχία.

Και  κουβαλάς  το  φορτίο σου στους  ώμους

χωρίς  να  βρίσκεις  μιά  παρηγοριά

στους  άδειους  πλέον  δρόμους.

                                                      Πειραιάς, Ιανουάριος 2011
Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                              Παξινός Ποιητής



ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟ ΘΕΟ




149. ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟ ΘΕΟ


                                                                Θεέ  και  Κύριε.

΄Επειτα  ‘πό  τη  Σύγχρονη  Προσευχή,

αναγκάζομαι  να  Σου στείλω  αυτό  το  γράμμα

γιατί  πλέον  στις  μέρες  μας  παράγινε  το  πράμμα.

ΘΛΙΜΜΕΝΗ ΟΨΗ




 
 
148.  ΘΛΙΜΜΕΝΗ ΟΨΗ

Διακρίνω  μιά  θλίψη  στα  μάτια  σου.  Έναν  πόνο.

Χαμογελάς.  Κι  όμως  πονάς.

Τι  είν’  αυτό  που  σε  κάνει  να  μελαγχολείς;

Είναι  η  αγάπη;

Είναι  ό  Ερωτας;

Γιατί  αυτή  η  απογοήτευση;

Μήπως  ο φόβος;

Που  τρέχει άραγε  ο  λογισμός  σου;

Τι  είν’  αυτό  που  σ’  εμποδίζει

ν’  απλώσεις  τα  φτερά  της  Ψυχής  σου,

να  φύγεις  σ’  άλλους  τόπους  σ’  άλλους  πόθους

νάρθει  χαμόγελο  πηγαίο

φωτεινό  και ευχάριστο

που  να  θυμίζει  Αιγαίο;

Τι  είν’  αυτό  που  στο  μυαλό  σου  στροβιλίζει

και  της  χορδές  της  καρδούλας  σου  αγγίζει;

Κάτι  διακρίνω,  μα  δεν  μπορώ  να  κρίνω!

                           Πειραιάς, Ιανιουάριος 2011
Γεώργιος Βελλιανίτης
                                     Παξινός Ποιητής


ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ



 
                           147. ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ



                                ΄Ηρθε  η Βαγγελιώ μια  μέρα
                                   κι  έφερε  άλλον  αγέρα.

                                  Φάνηκε από  το  πουθενά
                                   φέρνοντας  φρέσκο  τραχανά.

                                  Μόλις  είδε  το  Βασίλη
                                  της  έφυγε  το  καντήλι.

                                   Βαγγελιώ  βρήκε  Βασίλη
                                   και εγέλασαν  τα  χείλη.

                                   Βασίλης  βρήκε  Βαγγελιώ
                                   κι έγινε  μέγα μακελειό.

                                  Το Βασίλη  να  μη  χάσει
                                   σκέφτηκε  να  μπεί  σε  δράση.

                                 ΄Ανοιξε  όλα  τα  ντουλάπια.
                                  Κατάπιε  εκατό  χάπια.

                                  Μόλις  πήρε  χούφτες  χάπια
                                  όλοι κάνανε  την  πάπια.

                                 ΄Εγιναν  σαν  κιμωλία
                                   μην  πεθάνει  η Βαγγελία.

                                   Άλλοι  για  νοσοκομείο
                                   κι άλλοι  για  τρελοκομείο.

                                   Της  πλύνανε  το  στομάχι.
                                   Τώρα  τη  υγειά  της  νάχει.

                                   Σαν  πειράξουν  το  Βασίλη,
                                   αυτή  σουφρώνει  τα  χείλη.

                                  ΄Ετοιμη  να  τους  χημίσει.
                                   Να  τους  βρίσει.  Να  τους  σκίσει.

                                   Τώρα  ποιος  να  της  μιλήσει.
                                   Η  Βαγγελιώ  θα  λαλήσει.

                                  Μην  πειράξουν  το  Βασίλη.
                                   Θα  τους  φάει.  Θα  τους  στείλει.

                                  ΄Ετσι  του  ΄Ερωτα  το  βέλος,
                                   είχε  ένα  αίσιο  τέλος.

                               MΠΡΑΒΟ  ΒΑΣΙΛΗ  ΔΟΝ  ΖΟΥΑΝ!

 
                                              Πειραιάς, Δεκέμβριος 2010
                                                  Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                      Παξινός Ποιητής


                                 


                                     


                                  

Ο ΣΤΕΛΙΟΣ Ο ΚΟΥΡΕΑΣ

               
                       146. Ο ΣΤΕΛΙΟΣ Ο ΚΟΥΡΕΑΣ

                              Τον  γνώρισα  χωρίς  λεφτά
                              το  Στέλιο  τον κουρέα. 
                              Εγώ ήμουν  δεκαεπτά.
                              Δεν  κάναμε  παρέα.
 
                            ΄Ητανε μεγαλύτερος.
                             Στα  καλά  του  ντυμένος,
                             περνούσε πάντα  σοβαρός.
                             Εργένης  προσεγμένος.

                             Από παιδί υπάλληλος
                             σ’ένα καλό  κουρείο.
                             Στρατιώτης  απαράμιλος.
                             Πήγε στο Υπουργείο.

                            Η  γειτονιά  καμάρωνε
                             μ’ αυτό  το παληκάρι.
                             Όταν περνούσε  άστραφτε.
                             Είχε δική  του χάρη.

                             Σαν  τέλειωσε απ’ το  Ναυτικό
                             άνοιξε  ένα  μαγαζί.
                             Καλό κούρεμα  αντρικό.
                             Επήγαινα  κι εγώ  μαζί.

                             Αλλάξανε οι  εποχές.
                            ΄Εφυγα  ‘πό  τη  γειτονιά.
                             Όλα  αυτά  πήγαν  στο  χθές.
                            ΄Εφθασα  πενηνταενιά.

                             Ερχόμουνα  να  τονε ιδώ
                             σαν  ήμουν  αδειούχος.
                             Τώρα  εγύρισα  εδώ.
                             Είμαι  συνταξιούχος.

                             Αλλά κοντά  δεν  είμαστε.
                             Κάθομαι  σ’  άλλη  περιοχή.
                            ΄Ερχομαι  να  βλεπόμαστε.
                             Σχολιάζουμε  την  εποχή.

                             Σήμερα  πιά  οι  νεαροί
                             έχουν  πολλά  εφόδια.
                             Oι  πιο  πολλοί  είναι  χλιαροί.
                             Κοιμούνται  σαν  τα  βόδια.

                             Στέλιο, τιμή,  καμάρι  σου.
                             Σύ άνοιγες  το  δρόμο.
                             Εσήκωνες  τα  βάρη  σου.
                             Υπέμενες  τον  πόνο.

                             Πάντα   είχες  ευγένεια.
                            ΄Ηταν  πηγαία. Φυσική.
                            ΄Εφτιαξες  Οικογένεια
                             τίμια  και  μοναδική.

                                 Πειραιάς, Νοέμβριος 2010  
                                     Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                           Παξινός Ποιητής

                            

                            

ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ






                                      145. ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

                                                 Υπάρχουν  κωλογύναικα
                                                 που  κάνουνε  κουμάντο.
                                                 Στο  σπίτι  αλωνίζουνε.
                                                 Αλλού,  πιάνουνε  πάτο.

                                                 Οι  άντρες  τους  υποχωρούν.
                                                 Τους  παίρνουν  τον  αέρα.
                                                 Και  το  καλάμι  καβαλούν.
                                                 Τους  κάνουν  πάντα  πέρα.

                                                  Γυναίκες  παρανοϊκές.
                                                  Λές  και τα  ξέρουν  όλα.
                                                  Νομίζουνε  πως  οι δουλειές
                                                  είναι  στην  κατσαρόλα.

                                                ΄Ετσι  η  Οικογένεια
                                                  πάει  κατά  διαόλου,
                                                  αφού  δεν  συμβουλεύονται
                                                  κανένανε  καθόλου.

                                                  Με την  παλαβωμάρα  τους
                                                  φαντάζονται  παλάτια.
                                                  Μα  με  τη  στραβωμάρα  τους
                                                  βγάζουν  όλων  τα  μάτια.

                                                  Σαν  μεγαλώνουν  τα  παιδιά
                                                  τα  θέλουνε  μαζί  τους.
                                                  Τα  κάνουν όλα  μπάχαλο.
                                                  Χαλάνε  τη  ζωή  τους.

                                                  Για  πές  μου  είναι  δυνατόν
                                                  μια  άπειρη  γυναίκα
                                                  παντού  ν’  ανακατεύεται,
                                                  να  κάνει  το  Γκιουλέκα;

                                                 Τι  γίνεται όταν  τελικά
                                                  κάνοντας  τον  καπάτσο,
                                                  ποιος  την  πληρώνει  τη  ζημιά
                                                  σαν  γίνει  το  στραπάτσο;

                                                  Οι  άλλοι  την  πληρώνουνε.
                                                  Αυτή  κάνει  την  πάπια.
                                                  Τότε  δεν  ξέρει τίποτα.
                                                  Οι  άλλοι  παίρνουν  χάπια.

                                                  Αυτά  είναι  καθημερινά.
                                                  Πολύ  διαδεδομένα.
                                                  Πολλούς  όμως  αγανακτούν.
                                                  Κι εσένανε,  και μένα.


Η  γυναίκα  είναι  το  πιο  όμορφο πλάσμα  στον  κόσμο. Υπάρχουν  όμως κάποιες  εξαιρέσεις όπως  η  παρούσα.

                                                  Πειραιάς, Οκτώβριος 2010
                                                    Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                        ΠαξινόςΠοιητής                                                                                   

                                                 
                               

                                                  


                                                 

                                                 

Αρχειοθηκη ιστολογιου