ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ.

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ.
ΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΜΠΡΟΣ! ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ. ΄Εστι Δίκης Οφθαλμός...

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΠΑΙΔΙΩΝ ΑΠΟ ΓΟΝΕΙΣ.

          Διαπαιδαγώγηση με ψυλολογική βία.
Ψυχολογική κακοποίηση παιδιών
από τους γονείς.







                                   195. ΨΑΛΜΟΣ ΠΕΝΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ
                                
                         ΚΟΥΤΗΣ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗΣ ΤΟ  ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
   ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ  ΝΑ ΑΝΑΚΑΤΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ   
                                           ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ !...

              Ελέησον ημάς ο Θεός. Μωραίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσαι.  Γονείς  περιφρονούν τα παιδιά  τους χωρίς να τους συζητούν τα προβλήματα της  Οικογένειας  ή  τις σχέσεις με άτομα ύπουλα, εχθρικά.  Η  ανόητη αυτή τακτική έχει ως αποτέλεσμα τα  παιδιά να μην  γνωρίζουν βασικά πράγματα που θα τα  βοηθήσουν στη ζωή  τους. Οι γονείς  πηγαίνουν εις τας  αιωνίους  μονάς, αφήνοντας τα  παιδιά άπειρα, απροστάτευτα, να λύσουν ποικιλόμορφα  προβλήματα.  ΄Οταν καταλάβουν, το  πουλάκι έχει πετάξει. Οι ευκαιρίες  έχουν φύγει. Τα παιδιά  πληρώνουν τα λάθη  ακριβά. Υπήρξε  περίπτωση ανδρόγυνου επαρχιωτών σαρανταπεντάρηδων με αγόρι δέκα επτά ετών  εγγράμματο, το  απέκλεισαν από  σοβαρή  συζήτηση διαπραγματεύσεων αγοράς  μικρού  σπιτιού μεταξύ του ζεύγους, ενός σπιτονοικοκύρη θείου δήθεν ενδιαφερομένου, καθοδηγητού  του επαρχιώτικου ζευγαριού καί  του  ιδιοκτήτου  του  μικρού φτωχικού σπιτιού. Το  παιδί  είχε  αντιληφθεί ότι  ο  Θείος  ήταν ύπουλος, κρυφός  εχθρός,  δεν  μπορούσε  όμως να  πείσει  τους  γονείς  του  οι  οποίοι  το  απαξίωναν πιέζοντάς το  να  μην  ανακατεύεται. Tελικά  ο  καλός  θείος  τους  πέταξε  στο  δρόμο  από  το  σπίτι  του  που  διέμεναν σε  ένα  δωμάτιο  αχούρι, πεινασμένους  και  ρακέντητους, σε  εποχή  ύφεσης, αναδουλειάς,  παρακρατώντας όλα τα  χρήματα  που  του  εμπιστεύτηκαν προφορικά, για  την  αγορά του  παλαιού  σπιτιού, δήθεν  για  ενοίκια. Επίσης ο  θείος  εφάρμοσε  τις  κουτοιδέες  του  στο  μοναχογιό  του. Τον έκλεινε  μέσα από  μικρό,  χωρίς  δουλειά, χωρίς παρέες.  Το  παιδί  μεγάλωσε στραβό, αθώο  από   την  εμπειρία  της  ζωής. Η  κουτομάνα  του   έλεγε  ότι  δεν  χρειάζεται  να  δουλέψει, έχουν  την  οικονομική  άνεση  να  ζήσουν. Δε  έπρεπε  να  πάει  εργάτης, αλλά  για  Διευθυντής. Ο  πατέρας  πέθανε  αιφνιδίως  η  δε  μητέρα συνέχισε να   παραμυθιάζει  το  γιό  της. Τον  ήθελε  βλάκα  υπό   την  επιρροή  της,  φωνάζοντας   κατά  καιρούς  εις  επήκοον  των  γειτόνων. Εγώ να  μπάσω  νύφη  στο  σπίτι  μου!  Θα  της  βγάλω  τα  μάτια! Άρρωστοι γονείς ψυχικά, ο γιός   μεγάλωσε σε  ένα  βλακώδες  περιβάλλον. ΄Οταν  πέθανε  και  η  μάννα, έμεινε  ανεπάγγελτος.  Το  σπίτι  έπεσε  μέσα, μένοντας  στο  δρόμο  σιτιζόμενος  από  ελεημοσύνη  κάποιων, στο  τέλος  δε  από  την  εκκλησία.  Αντίθετα, ένας  ναυτικός  πράκτορας  με  δύο  κοριτσάκια  και  ένα  αγόρι όλα του  Δημοτικού  Σχολείου έδειχνε  στο  μικρό  αγόρι  να  κόβει  εισιτήρια,  να  αρχειοθετεί στελέχη, να  συντάσσει  αιτήσεις προς  τις  Υπηρεσίες, όλα  σιγά  σιγά.   Ο πράκτορας  πέθανε  αιφνιδίως  από  καρδιά. Το  αγόρι  στη  Δευτέρα  Γυμνασίου. Όμως είχε  μάθει  σχεδόν τη  δουλειά. Η μητέρα  του, άπραγη, τα  εύρισκε  έτοιμα  από  τον  άνδρα  της. Βρέθηκε χήρα  με  τρία μικρά  παιδιά, χωρίς να  γνωρίζει  τίποτε.  Το  Λιμεναχείο  δεν  μπορούσε να  μείνει αδιάφορο  στην  κατάσταση  αυτή. ΄Εβαλε  κάτω  τους  νόμους, διεπίστωσε  την  εποχή  εκείνη  ότι  δεν  απαιτούντο  ιδιαίτερα  γραμματικά  προσόντα  για  άδεια  πράκτορος, μόνο  η  ηλικία.  Χορήγησε  λοιπόν  άδεια επαγγέλματος  στην  άπραγη  μητέρα, ενώ  όλα  τα  έφτιαχνε  ο  μικρός  γιός  με  την  καθοδήγηση  του Λιμεναρχείου. Σε  μερικά  χρόνια  ενηλικιώθηκε  το  αγόρι  και  τα κορίτσια,  οπότε ανέλαβαν  κανονικά  καθήκοντα.  Η  Οικογένεια  και  η  επειχείρηση,  σώθηκαν. Γι  αυτό  η  παροιμία  λέει: Το παιδί σου και το σκυλί  σου, όπως  το  μάθεις.  Φώτισε  Κύριε  τους  κουτούς γονείς  που  κάνουν  ότι  τα  ξέρουν  όλα, να μην  καταστρέφουν τα  παιδιά  τους, ώστε να  σε  δοξάζομεν  εις  τους  αιώνας. Αμάν. Αμάν. Αμήν…           
                                                                               Πειραιάς Ιούλιος 2014
                                                                              Γεώργιος Βελλιανίτης.
                                                                                   Παξινός  Ποιητής.

                                              ((  ΧΑΣΜΑ ΓΕΝΝΑΙΩΝ ))

                                       184.  ΓΟΝΕΙΣ,  ΣΥΝΕΤΙΣΘΕΙΤΕ !

                                             Γονείς !  Συγχρονισθείτε !
                                             Μυαλά!  Συντονισθείτε !
                                             Κουτοί!  Συνετισθείτε !

                                             Εκείνα  που  πιστεύετε
                                             δεν τα  επαληθεύετε.
                                             Τα  παιδιά  σας παιδεύετε!

                                             Σκοτώνονται  κοντά  σας
                                             απ’  την  αμάθειά  σας.
                                             Τα  κρίματα δικά  σας!!

                                             Με τις  αντιδικίες
                                             σπέρνετε  αδικίες.
                                             Απαιτείτε βλακείες.
                                            
                                             Με τις  ανοησίες
                                             γίνονται  αυτοκτονίες.
                                             Χάνονται οι  θυσίες.

                                             Σας  πνίγουν  τα  γινάτια.
                                             Τους  βγάζετε τα  μάτια.
                                             Τα  κάνετε  κομμάτια.

                                             Οι ύπουλες ενέργειες
                                             και οι αισχρές  αγένειες
                                             διαλύουν  οικογένειες.

                                             Με  κουτό εγωϊσμό
                                             απαιτείτε  σεβασμό.
                                             Φέρνετε  το διχασμό.

                                             Σείς  ξέρετε τα πάντα
                                             Τους  κάνετε  κουμάντα.
                                             Πέρα  κι απ’ τα σαράντα!

                                             Όμως  κινώντας  νήματα
                                             δημιουργείτε  θύματα.
                                             Διαπράττετε  εγκλήματα!

                                             Όχι πιά  αυθαιρεσίες.
                                             Τέλος  στις ανοησίες,
                                             να μη  χάνοντ’ oι  θυσίες !

                                                       Πειραιάς, Μάρτιος  2013
                                                         Γεώργιος Βελλιανίτης
                                                              Παξινός Ποιητής

141. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ  ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΟΣ
(ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ  ΜΕ  ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΒΙΑ)

Μή!  Πρόσεχε! Ακούς;
Μην  εμπιστεύεσαι  κανέναν.
΄Ο,τι  σου  λέω  εγώ να  κάνεις.
΄Οχι  μόνο  θα  πικραθείς,
αλλ’  απ’  τον  κόσμο  θα  χαθείς.
Μπορείς  να  κάνεις ό,τι  θέλεις.
 Αλλά να  ξέρεις. Θα  πληρώσεις.
Απολογία  θα  μου  δώσεις.
Μόνο Εγώ  ξέρω  τι  πρέπει.
Θέλω  να  είσαι  καθώς πρέπει.
Εγώ  σου  λέω  το  σωστό.
Ποτέ  μην  το  ξεχνάς  αυτό.
Να  προσέχεις.  Να  προσέχεις.
Το  νού  σου  πάντα να  έχεις.
΄Οχι  εκείνο. ΄Οχι  το  άλλο.
Eίναι  αμάρτημα  μεγάλο.
Να  ξέρεις  που  καί  πώς  θα  πάς.
΄Ετσι τα λέει  κι  ο  παππάς.
Ας μην   έχει  μιά  παπαδιά.
Ας  μην έχει  ούτε  παιδιά.
Όμως  μας  δίνει συμβουλές.
Αυτές  είναι  πολύ  καλές.
Ποτέ  μην  κάνεις  το  δικό  σου.
Οι  γονείς  θέλουν το  καλό  σου.
                                    Να  διώχνεις  τις  δικές  σου  σκέψεις.
Μην  έχεις  παραπέρα  βλέψεις.
Μην  έχεις  όνειρα  δικά  σου.
Πρέπει να  κάθεσαι  στ’  αυγά  σου.
Θα  κάνεις  ό,τι  καί  οι  άλλοι;
΄Εχουν  αμαρτία  μεγάλη.
Ξέρω  το  πώς  να  περπατήσεις.
Δεν  πρέπει  νάχεις  αντιρρήσεις..
΄Ετσι  θα  πάν  όλα  καλά.
Να  μη   σου  παίρνουν  τα  μυαλά.
Πρέπει  να  με  κατανοήσεις.
Τί  λές πως  θα  αυτοκτονήσεις.
Ο  Διάβολος  σε  παρασύρει.
Στο  χάος  θέλει  να  σε  σύρει.
Μα  το  παιδί  δεν έχει  ελπίδες.
Του  στρίψανε  όλες  οι  βίδες.
Οι  ξένοι  βρήκαν  ένα  χόμπυ.
Το  κοροϊδεύουνε  σαν  ζόμπι.
Οι  γιατροί  έχουν αποτύχει.
Λέν’  ότι  είχε  κακή  τύχη.
Δεν  ξέρουν  πιά  τί  να  πιστέψουν.
Αδυνατούν  να  το  γιατρέψουν.
Αντί  λοιπόν  να  βρεθεί  λύση,
κατάντησε  ν’  αυτοκτονήσει.

  Πειραιάς, Ιούνιος 2010
                                                               Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                                     Παξινός Ποιητής

(Tω  καιρώ εκείνω, είπεν ο  παπαδοδάσκαλος  του  Δημοτικού στο φτωχό μαθητή  του:  Εσένα    ο  πατέρας  σου  είναι  εργάτης.  Πρέπει  να  γίνεις  και  σύ  εργάτης. Τον  χλεύαζε,  απαξιώνοντάς  τον,  επιβραβεύοντας τα  παιδιά  φίλων  του  και  προυχόντων. Το  παιδί  απογοητευμένο  όσο  προκατειλημμένο,  δεν  προχώρησε.  ΄Εγινε εργάτης.  Τότε δε, οι  γονείς  έλεγον. Βάρα  δάσκαλε  το  παιδί  μου  να  γίνει  καλός  άνθρωπος.  Οι  δάσκαλοι  της  εποχής, κτυπούσαν  με  το  παραμικρό  δέρνοντας  αλύπητα  τα  μικρά,  αθώα,  φτωχά  παιδιά !!).

                          ((( ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ  ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚHΣ ΕΞΑΡΣΗΣ ΜΑΘΗΤΩΝ)))

                                                             62.   ΡΥΠΑΝΣΗ  ΨΥΧΗΣ

                                                           Βρίσκονται  τα  μικρά  παιδιά
                                                            στης  Κοινωνίας  τα  πυρά.

                                                            Παίρνουν  το  δρόμο  της  ζωής.
                                                            Αμαρτίες  βαρειές,  να  δείς !

                                                            Αρχίζουμε  απ’  τους  γονείς.
                                                            Άχρηστοι  τύποι.  Αδαείς.

                                                            Πάντα  τα  εκμεταλλεύονται.
                                                            Αυτά όμως  δε  λέγονται.

                                                            Τι  να  πείς  για  τους  δασκάλους.
                                                            Κάνουν  τα  παιδιά  ρουφιάνους.

                                                            Βολεύονται  απ’  τις  περιστάσεις               
                                                            και  διαμορφώνουν  καταστάσεις.
                                                            
                                                            Αλλού  κάνουνε  το  φίλο
                                                            και  τα  σπάζουνε  στο  ξύλο.

                                                           ΄Οσα  θέλουν  προωθούνε.
                                                            Τα’ άλλα  μέλλον  δεν  θα  δούνε.                                                                                                                                                  
                                                                                                          
                                                            Γονείς,  δασκάλοι  και  λοιποί,                                      
                                                            συνένοχοι  μέσ’  στη  σιωπή.
                                                                            
                                                            Δημιουργούνε  ενοχές,
                                                            να  ελέγχουν   τις  αγνές  ψυχές.

                                                            Tους  τσακίζουν  το  Ηθικό.
                                                            Κεί  δεν  υπάρχει  γιατρικό,

                                                            Την  Ψυχή  τους  ν’  απαλύνει                                      
                                                             για  να  νοιώσουνε  γαλήνη.
                                                                 
                                                             Απαιτούνε  το  σεβασμό,
                                                             χωρίς δικαίωμα  σ’αυτό.
                                                                                                                                                                                                       
                                                             Ο  σεβασμός  εμπνέεται.
                                                             Ποτέ  δεν  επιβάλλεται.
                                                  
                                                             Η  δίψα  για  κατάκτηση.
                                                             Ηθική  αγανάκτηση.

                                                             Αντί  να  δείχνουνε  στοργή,
                                                             καλλιεργούνε  την  Οργή !

                                                             Αυτά  σε  μία  εποχή,
                                                             που  βασιλεύει  η  Ανοχή.

                                                             Είν’ ΄Εγκλημα  η  Ανοχή.
                                                             Των  παρατράγουδων  αρχή.

                                                             Είναι  σκέτη  συνεργία.
                                                             Η  Ηθική  Αυτουργία.
                                                                           
                                                             Μα  όταν  ο  ΄Ελεγχος  χαθεί,
                                                             το    χάσμα  είναι  πιά  βαθύ.

                                                             Αυτοί  δείχνουν  τα  βήματα,
                                                             στα  πιο   σκληρά  εγκλήματα.

                                                             Τιμή  σε  κείνα  τα  παιδιά,
                                                             που  έχουνε  καλή  καρδιά !

                                                                            Πειραιάς,  Μάϊος 2002
                                                                            Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                                                Παξινός Ποιητής

                                             

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αρχειοθηκη ιστολογιου