΄Αποψη λιμενίσκου Λογγού Παξών.
ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ! Σ' ΕΧΟΥΜΕ ΚΡΥΜΜΕΝΗ,
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ. ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΗ!

Καμπάνες ήχούν, μεσ' στ' Απριλιού τ' ολόχρυσο δειλινό
  και πάνω απ’  τις  κορφές  των κυπαρισσιών,  χρυσά  πουλιά  πετούν.
Γαλάζιο  Πέπλο.  Σκέπη, ευλογημένης  γής  των  ανθέων.
Χρυσό  Φώς,  Ουρανού  Φώς, της  Αγάπης  καί  της  Ελπίδας.
(Από Ποίημα ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΕΠΛΟ. Ρόδος, Φεβρουάριος 1967).

 Κάποιο σπιτάκι φτωχικό,
γιά χρόνια θά 'μενε κλειστό, 
χωρίς χαμόγελο ή τραγούδι.
΄Αδειο από γέλια και χαρές, 
από ωραίες αγκαλιές,
χωρίς ένα λουλούδι!...
(Από Ποίημα ΞΕΝΗΤΕΜΕΝΑ ΝΕΙΑΤΑ. 
Παξοί, Ιούλιος 1972)

ΣΑΪΤ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ
ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

>
Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΥΠΕΡΤΑΤΟΝ (ΑΓΑΘΟΝ) Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΑΤΕ ΦΙΛΟΥΣ, 
ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝΕ ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΥΣ.
ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΥΣ,
ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ.
ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
ΧΥΔΑΙΑ ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΔΙΧΑΣΜΟ.
ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΥΡΙΣΤΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ,
Σ'ΟΛΑ ΤΑ ΜΗΚΗ ΚΑΙ ΠΛΑΤΗ.
(Από Ποίημα ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΓΕΡΘΕΙΤΕ. Παξοί, Αύγουστος 2015)

ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΦΘΟΡΑΣ, ΟΛΟΙ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΘΕΙΤΕ.
 ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ, ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΠΑΥΘΕΙΤΕ. 
ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΒΟΛΗ. ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΠΙΑΝΕΙ. 
ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ ΨΗΛΑ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΤΑΝΕΙ!
(Από το Ποίημα ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.Πειραιάς, Μάρτιος 2002).

  ΄Ελληνες !!!  Πού  είσθε ΄Ελληνες ;;;
Σας  καλώ !
Πατριώτες !!! Πού  είσθε Πατριώτες ;;;
Σας  καλώ !
Ηγέτες !!!  Πού  είσθε Ηγέτες ;;;
Σας  καλώ !
 
Και σας παντού, της Διασποράς.
Τα θύματα της  συμφοράς !
΄Ολους σας  καλώ.
 
Σας  παρακαλώ,
να βρούμε την Ελλάδα
που αφήσαμε  στα  πλήθη
και  χάθηκε στη  λήθη.
.......................................................
Μονιάστε πλέον ΄Ελληνες.
Ξυπνήστε Πατριώτες.
Συνέλθετε Ηγέτες.
΄Η βρίσκουμε το  δρόμο  μας,
΄Η σβήνουμε για πάντα !...
 (Από Ποίημα ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ. Πειραιάς, Ιούνιος 2014)

ΔΙΑΤΑΖΟΥΝ ΔΟΛΙΟΙ ΕΧΘΡΟΙ, ΨΕΥΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ, ΜΟΧΘΗΡΟΙ:
TH  ΧΩΡΑ ΑΥΤΗ ΔΙΑΛΥΣΑΤΕ. ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΣΒΗΣΑΤΕ.
ΘΕΡΙΣΤΕ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ. ΕΞΑΘΛΙΩΣΤΕ ΜΕ ΦΘΟΡΑ.
ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ ΔΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΥΣ!
 (Από Ποίημα  ΔΙΑΛΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Παξοί, Αύγουστος 2001)

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΣΑΣΤΕ ΣΤΑ ΞΕΝΑ ΠΕΡΑ ΕΚΕΙ,
ΝΑ ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΤΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ.

.................................................................

ANTIΣΤΑΘΕΙΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΙΣ ΥΠΟΥΛΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ.

ΜΗΝ ΠΟΛΕΜΑΤΕ ΙΔΑΝΙΚΑ. ΑΥΤΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΙΣ!

...........................................................................................................
ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΩΡΑ.
ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΙΑ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ, ΤΗΝ ΕΡΜΗ ΕΤΟΥΤΗ ΧΩΡΑ!

.................................................................
ΕΛΛΑΔΑ, ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΣΟΥ ΚΑΡΑΔΟΚΟΥΝ.
ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΣΟΥ, ΕΝΕΡΓΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΟΚΟΥΝ!..
ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ. ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΙ.
ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΓΙΑΤΙ!..
ΔΕΝ ΟΦΕΛΟΥΝ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΤΩΝ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΕΡΠΕΤΩΝ!.
(Από το Ποίημα ΓΙΑΤΙ... Παξοί, Σεπτέμβριος 2002)

 ..........................................................................
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΙΕΖΕΤΑΙ, ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΠΙΕΖΕΙ,
ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΝΟΜΟΥΣ.

Τ' ΑΤΟΜΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ, ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.
ΤΟΥΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝΕ ΣΚΛΑΒΙΑ, ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ!
(Από το Ποίημα ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ, Αθήνα, Οκτώβριος 1998)
224.  ΧΑΙΡΕΤΕ ΠΑΞΟΙ!
 
Χαίρετε Παξοί!
΄Ενδοξο Νησί.
Βγάζετε Υπουργούς.
Βγάζετε Ναυάρχους.
Επίσης  Στρατηγούς,
αλλά και ζουρλούς!
΄Εχετε Φρουρό
μπροστά στο λιμάνι
τον αγωνιστή
Γιώργο Ανεμογιάννη!
Τον Πυρπολιτή
του εικοσιένα
που τον κρέμασαν
από μιά αντένα.
Από τουρισμό
έχετε κορεσμό.
Με μιά ομορφιά
σκέτη ζωγραφιά.
Πολλοί γιά σας λένε.
Παξοί, Αντιπάξοι,
Λονδίνα δεκάξη.
Πάντα προσπαθείτε
κάπως να σταθείτε.
΄Ομορφοι Παξοί.
Σας αφήνουν μόνους
να ζείτε σκληρά
με μεγάλους πόνους.
Τα φτωχά παιδιά σας
λένε τ'όνομά σας
πέρα εκεί στα ξένα
ζώντας πικραμένα.
Πατρίδα μας Γειά σου.
Σ' έχουμε κρυμμένη
μέσα στην Ψυχή μας.
Πολυαγαπημένη!
 
Πειραιάς, Μάρτιος 2022
Γεώργιος  Βελλιανίτης
Παξινός Ποιητής

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ


 ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Υπέρ της Ειρήνης του Σύμπαντος Κόσμου
(Εις μνήμην του δημιουργού αυτών των σελίδων, αείμνηστου Γιάννη Τσίπα).
Σημείωση:
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΟΥ ΣΕ ΑΛΛΑ ΣΑΪΤΣ

ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΟΙ ΓΟΝΕΙΣ, ΑΚΟΥΣΙΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ.

9 λόγια που πληγώνουν το παιδί 
χωρίς να το καταλάβεις!!!
ΗΧΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΜΑΣ
 ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑΥΤΙΚΟΥΣ





Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η
ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΦΟΡΟΥΝ 
ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟ ΤΟ ΦΑΣΜΑ
 ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ
ΜΗΝ ΠΕΣΕΤΕ ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΛΑΘΗ

(Tω  καιρώ εκείνω, είπεν ο  παπαδοδάσκαλος  του  Δημοτικού στο φτωχό μαθητή  του:  Εσένα    ο  πατέρας  σου  είναι  εργάτης.  Πρέπει  να  γίνεις  και  σύ  εργάτης. Τον  χλεύαζε,  απαξιώνοντάς  τον,  επιβραβεύοντας τα  παιδιά  φίλων  του  και  προυχόντων. Το  παιδί  απογοητευμένο  όσο  προκατειλημμένο,  δεν  προχώρησε.  ΄Εγινε εργάτης.  Τότε δε, οι  γονείς  έλεγον. Βάρα  δάσκαλε  το  παιδί  μου  να  γίνει  καλός  άνθρωπος.  Οι  δάσκαλοι  της  εποχής, κτυπούσαν  με  το  παραμικρό  δέρνοντας  αλύπητα  τα  μικρά,  αθώα,  φτωχά  παιδιά !!).

                                         ((( ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ  ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚHΣ ΕΞΑΡΣΗΣ ΜΑΘΗΤΩΝ)))

                                                             62.   ΡΥΠΑΝΣΗ  ΨΥΧΗΣ

                                                     Βρίσκονται  τα  μικρά  παιδιά
                                                            στης  Κοινωνίας  τα  πυρά.

                                                            Παίρνουν  το  δρόμο  της  ζωής.
                                                            Αμαρτίες  βαρειές,  να  δείς !

                                                            Αρχίζουμε  απ’  τους  γονείς.
                                                            Άχρηστοι  τύποι.  Αδαείς.

                                                            Πάντα  τα  εκμεταλλεύονται.
                                                            Αυτά όμως  δε  λέγονται.

                                                            Τι  να  πείς  για  τους  δασκάλους.
                                                            Κάνουν  τα  παιδιά  ρουφιάνους.

                                                            Βολεύονται  απ’  τις  περιστάσεις              
                                                            και  διαμορφώνουν  καταστάσεις.
                                                            
                                                            Αλλού  κάνουνε  το  φίλο
                                                            και  τα  σπάζουνε  στο  ξύλο.

                                                          ΄Οσα  θέλουν  προωθούνε.
                                                            Τα’ άλλα  μέλλον  δεν  θα  δούνε.                                                                                                                                               
                                                            Γονείς,  δασκάλοι  και  λοιποί,                                      
                                                            συνένοχοι  μέσ’  στη  σιωπή.
                                                                           
                                                            Δημιουργούνε  ενοχές,
                                                            να  ελέγχουν   τις  αγνές  ψυχές.

                                                            Tους  τσακίζουν  το  Ηθικό.
                                                            Κεί  δεν  υπάρχει  γιατρικό,

                                                            Την  Ψυχή  τους  ν’  απαλύνει                                     
                                                             για  να  νοιώσουνε  γαλήνη.
                                                                
                                                             Απαιτούνε  το  σεβασμό,
                                                             χωρίς δικαίωμα  σ’αυτό.
                                                                                                                                                                                                                                  Ο  σεβασμός  εμπνέεται.
                                                             Ποτέ  δεν  επιβάλλεται.

                                                             Η  δίψα  για  κατάκτηση.
                                                             Ηθική  αγανάκτηση.

                                                             Αντί  να  δείχνουνε  στοργή,
                                                             καλλιεργούνε  την  Οργή !

                                                             Αυτά  σε  μία  εποχή,
                                                             που  βασιλεύει  η  Ανοχή.

                                                             Είν’ ΄Εγκλημα  η  Ανοχή.
                                                             Των  παρατράγουδων  αρχή.

                                                             Είναι  σκέτη  συνεργία.
                                                             Η  Ηθική  Αυτουργία.
                                                                          
                                                             Μα  όταν  ο  ΄Ελεγχος  χαθεί,
                                                             το    χάσμα  είναι  πιά  βαθύ.

                                                             Αυτοί  δείχνουν  τα  βήματα,
                                                             στα  πιο   σκληρά  εγκλήματα.

                                                             Τιμή  σε  κείνα  τα  παιδιά,
                                                             που  έχουνε  καλή  καρδιά !

                                                                            Πειραιάς,  Μάϊος 2002
                                                                            Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                                                Παξινός Ποιητής

                       120.   ΤΙΜΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΣΟΥ

                                       Πρέπει νάσαι καλό  παιδί.
                                       Να ακούς πάντα τους γονείς.
                                       Μόνο έτσι καλό θα δείς.

                                       Εκείνοι ξέρουνε πολλά.
                                       Σε δέρνουνε για το καλό.
                                       Και  σου θολώνουν το μυαλό.

                                       Φοβούνται  μήπως σε χάσουν.
                                       Θέλουνε να σε προσέχουν.
                                       Υπηρέτη τους να σ’ έχουν.

                                        Νοιάζονται  για το μέλλον σου.
                                        Σε ποτίζουν από μικρό
                                        με δηλητήριο πικρό.

                                        Για να κάνουν το δικό τους.
                                        Να μπαίνουνε στη ζωή σου.
                                        Να τους κουβαλάς μαζί σου.
                           
                                        Θέλουν να σε εξουσιάζουν.
                                        Δική τους Ψυχολογία.
                                        Σού το παίζουνε Αγία.

                                        Ξέρουν πως σε καταστρέφουν.
                                        Αλλά θέλουν νάχουν δούλους.
                                        Δεν χρειάζονται συμβούλους.

                                       ΄Ετσι και κάποιος τους τα πεί
                                        γρήγορα τον κάνουν πέρα,
                                        μην  τους πάρει τον αέρα.

                                        Φοβούνται να συζητήσουν.
                                        Αποφεύγουν την κουβέντα,
                                       ΄Εχουν δική τους πατέντα.

                                       ΄Αχ πόσοι άχρηστοι γονείς
                                        άρρωστοι ψυχολογικά
                                        μιλάνε δήθεν λογικά.

                                        Τους υπομένουν τα παιδιά.
                                        Μέχρι να ενηλικιωθούν,
                                        κι από το σπίτι να χαθούν.

                                       Υπάρχουνε όμως κι άλλα.
                                       Τις βλακείες τους πιστεύουν
                                       Μα στο τέλος τα χαζεύουν.

                                         Να είσαι ηθικό  παιδί.
                                         Τους γονείς σου να τιμήσεις
                                         Κάθε αντίρρηση ν’ αφήσεις.

                                         Σου τάζουν περιουσία.
                                         Για να σ’ έχουνε στο χέρι
                                         Και σου βάζουν το μαχαίρι.
                                        
                                        Όταν  έρθει εκείνη η ώρα,
                                        σου τηνε φέρνουν ύπουλα.
                                        Παίρνεις μερικά ψίχουλα.

                                        Σου λένε δήθεν το σωστό.
                                        Σε μαθαίνουν να σέβεσαι.
                                        Εσύ, σα βλάκας χαίρεσαι.

                                        Σε παίρνουν απ’ το σχολείο.
                                        Γι αυτούς θέλουν να δουλέψεις.
                                        Εσύ να μη προοδέψεις.

                                        Να είσ’ υπάκουο παιδί.
                                        Να πιστεύεις τους γονείς σου
                                        Ας είναι σκληροί εχθροί σου.

                                       ΄Ετσι όταν μεγαλώσεις
                                        θα’ σαι ένας καλός δούλος.
                                        Χειρότερος  από μούλος.

                                        Πιο πολύ την πληρώνουνε
                                        τα άβγαλτα κορίτσια.
                                        Τους κάνουνε  τα καπρίτσια.

                                        Να τιμήσεις τους γονείς σου.
                                        Να σου βγάνουνε τα μάτια
                                        μέχρι να γίνεις κομμάτια.

                                        Τότε πιά, θα δείς καθαρά.
                                       ΄Ετσι, αντί να τους τιμάς,
                                        με οργή θα τους βλαστημάς.

                                               Πειραιάς,  Φεβρουάριος  2009
                                                    Γεώργιος Βελλιανίτης
                                                         Παξινός Ποιητής
                                       
    161.  ΤΙ ΘΑ  ΠΕΙ  Ο  ΚΟΣΜΟΣ

Οι  γονείς  τσακωνόντανε.
Συνέχεια τρωγώντανε.
Η  μαμά  με  το  κουμάντο
τάκαν’  όλα  άνω  κάτω.

Τους  έπρηζε  με  προσευχές.
Τους  ξεμάτιαζε  με ευχές.
Το  σπίτι  κατά  διαόλου
πέρα  ως  πέρα ολωσδιόλου.

Κατάρες γκρίνιες  και  ξύλο
κάνανε  το  σπίτι μύλο.
Λέγανε  όλο καί κάτι.
Έφταιγε  το  κακό  μάτι.

Πρώτο  παιδί  τους  η  κόρη.
Η  μαμά  έλεγε  προχώρει.
Πρέπει  να  νοικοκυρευτείς.
΄Ηρθ’  η  ώρα  να  παντρευτείς.

Βρέθηκε  ένα  καλό  παιδί.
Αγάπη  πούλησε  πολλή.
΄Ετσι  η  άτυχη  κόρη 
έγινε  με  μιάς  παπόρι.

Νόμισε  πως  θα  ξεφύγει.
Από  τη  γκρίνια  να  φύγει.
Mικρή  φόρεσε  στεφάνι
γιά  να  βγεί  απ’  το  τηγάνι.

H  δύστυχη  πού  να  ξέρει
ότι  αυτός  θα  της  στη  φέρει.
Τεμπέλης  και  γκομενιάρης,
Ελεεινός  σαν  καρβουνιάρης.

Μάννα  μου  λέει  η  κόρη.
Αυτός μ’ έκανε  παπόρι.
Με  κάθε  τσούλα  πηγαίνει.
Κάθε  βράδυ  έξω  μένει.

Παιδί  μου  να  μη  σε  νοιάζει.
΄Ολοι  οι άντρες  κάνουν  χάζι.
Εσύ  να  έχεις  σκοπό  σου 
να  κοιτάς  το  σπιτικό  σου.

 Πρόσεχε  μην  το  χαλάσεις.
Τελικά  εσύ  θα  χάσεις.
Aυτό  δεν  το  επιτρέπω.
Εγώ το  στεφάνι  βλέπω.

Πρέπει  τον  κόσμο  να  σκεφθείς.
Να  ξέρεις  πώς  θα  πορευτείς.
Σπίτι  σου  με  τον  άντρα  σου.
Εκεί  είναι  η  θέση  σου.

Μάννα,  με  γέμισ’  αρρώστεια.
Μου  καίγονται  τα  εντόστια.
Μην  ανησυχείς  παιδί  μου.
΄Εχεις  πάντα την  ευχή  μου.

Και  ο  βλάκας  ο πατέρας 
μιλά  σαν  να  είναι  τέρας.
Να  μην  ακούς  τους  απόξω.
Σπίτι  αν  έρθεις  θα  σε  διώξω.

Υπέμενε  πιά  η  κόρη
κι  ας  γινότανε  παπόρι.
Πήρε  δέκα  τόνους  χάπια
να  μην  καταντήσει  σάπια.

Ξέκοψε  απ’  την  επαφή.
Συνέχεια  έβαζ’  αλειφή.
Θάθελε  να  κάνει  παιδιά,
μα  της  καιγόταν  η  καρδιά.

΄Ητανε  σεμνό  κορίτσι.
Δεν  ήθελε  πίτσι  πίτσι.
Περάσανε  λίγα  χρόνια.
Οι  γονείς  της  ήταν  ψώνια.

Τους  έστειλ’  όλους  στο  διάολο.
Δεν  άντεξε πλέον άλλο.
Παράτησε  τον  αλήτη
κι  έφυγε  από  το  σπίτι.

Πήρε  τα  βουνά,  τα  όρη.
΄Αφαντη  έγινε  η  κόρη.
Πίσω  πλέον  δεν  γυρνάει.
Τους  γονείς  της  βλαστημάει.

Πειραιάς,  Μάϊος 2011
 Γεώργιος Βελλιανίτης
   Παξινός Ποιητής

 141. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ  ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΟΣ
(ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ  ΜΕ  ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΒΙΑ)

Μή!  Πρόσεχε! Ακούς;
Μην  εμπιστεύεσαι  κανέναν.
΄Ο,τι  σου  λέω  εγώ να  κάνεις.
΄Οχι  μόνο  θα  πικραθείς,
αλλ’  απ’  τον  κόσμο  θα  χαθείς.
Μπορείς  να  κάνεις ό,τι  θέλεις.
 Αλλά να  ξέρεις. Θα  πληρώσεις.
Απολογία  θα  μου  δώσεις.
Μόνο Εγώ  ξέρω  τι  πρέπει.
Θέλω  να  είσαι  καθώς πρέπει.
Εγώ  σου  λέω  το  σωστό.
Ποτέ  μην  το  ξεχνάς  αυτό.
Να  προσέχεις.  Να  προσέχεις.
Το  νού  σου  πάντα να  έχεις.
΄Οχι  εκείνο. ΄Οχι  το  άλλο.
Eίναι  αμάρτημα  μεγάλο.
Να  ξέρεις  που  καί  πώς  θα  πάς.
΄Ετσι τα λέει  κι  ο  παππάς.
Ας μην   έχει  μιά  παπαδιά.
Ας  μην έχει  ούτε  παιδιά.
Όμως  μας  δίνει συμβουλές.
Αυτές  είναι  πολύ  καλές.
Ποτέ  μην  κάνεις  το  δικό  σου.
Οι  γονείς  θέλουν το  καλό  σου.
  Να  διώχνεις  τις  δικές  σου  σκέψεις.
Μην  έχεις  παραπέρα  βλέψεις.
Μην  έχεις  όνειρα  δικά  σου.
Πρέπει να  κάθεσαι  στ’  αυγά  σου.
Θα  κάνεις  ό,τι  καί  οι  άλλοι;
΄Εχουν  αμαρτία  μεγάλη.
Ξέρω  το  πώς  να  περπατήσεις.
Δεν  πρέπει  νάχεις  αντιρρήσεις..
΄Ετσι  θα  πάν  όλα  καλά.
Να  μη   σου  παίρνουν  τα  μυαλά.
Πρέπει  να  με  κατανοήσεις.
Τί  λές πως  θα  αυτοκτονήσεις.
Ο  Διάβολος  σε  παρασύρει.
Στο  χάος  θέλει  να  σε  σύρει.
Μα  το  παιδί  δεν έχει  ελπίδες.
Του  στρίψανε  όλες  οι  βίδες.
Οι  ξένοι  βρήκαν  ένα  χόμπυ.
Το  κοροϊδεύουνε  σαν  ζόμπι.
Οι  γιατροί  έχουν αποτύχει.
Λέν’  ότι  είχε  κακή  τύχη.
Δεν  ξέρουν  πιά  τί  να  πιστέψουν.
Αδυνατούν  να  το  γιατρέψουν.
Αντί  λοιπόν  να  βρεθεί  λύση,
κατάντησε  ν’  αυτοκτονήσει.

                     Πειραιάς Ιούνιος 2010
                     Γεώργιος  Βελλιανίτης
                     Παξινός Ποιητής

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ.
                               ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΣΠΑΣΕΙ, ΣΚΟΤΩΝΕΙ.

                                                 AΠΟΓΝΩΣΗΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

                                                          116.  O AYTOXEIΡ
                                                               
                                                       Όταν φουντώνει  η Ψυχή,
                                                       χάνεται ο Ουρανός κι η Γή.
                                                       Όλα του φαίνονται θολά.
                                                       Τον πνίγει ο πόνος για καλά.

                                                        Πολύ χρόνο υπομένει.
                                                        Να συνέλθει περιμένει.
                                                        Δέχεται καταπίεση.
                                                        Λειτουργεί υπό πίεση.

                                                        Πολλοί δείχνουνε αντοχές.
                                                        Αλλά όποιος έχει αρχές
                                                        δεν  μπορεί να συμβιβασθεί.
                                                        Την αδικία να δεχθεί.

                                                        Απέχει απ’ τις καταστάσεις
                                                        Που απαιτούν οι περιστάσεις.
                                                        Κλείνεται μέσ’ στον εαυτό του
                                                        και κουβαλάει το Σταυρό του.

                                                        Χάνει την επικοινωνία
                                                        μ’ αυτή τη σάπια κοινωνία.
                                                        Μέσα στο αδιέξοδο
                                                        ψάχνει να βρεί μια έξοδο.

                                                       ΄Όταν την έξοδο δεν βρίσκει
                                                         το ενδιαφέρον αποθνήσκει.
                                                         Μπαίνει στο μάτι του κυκλώνα.
                                                         Μάχεται σ’ άνισον αγώνα.

                                                         Μέσα του γίνεται μια πάλη.
                                                         Ο νούς του πάει στη σκανδάλη.
                                                         Με ένα μπάμ να τελειώσει.
                                                         Κανένας πιά να μην τον σώσει.

                                                         Παντού βλέπει εμπόδια.
                                                         Δεν έχει τα εφόδια
                                                         να τα καταπολεμήσει.
                                                         Απ’ το νού του να τα σβήσει.

                                                         Είναι πολύ ευαίσθητος.
                                                         Δεν μπορεί νάν’ αναίσθητος.
                                                         Το κάθε τι τον κτυπάει.
                                                         Κάτι στην Ψυχή του σπάει.

                                                         Κατανόηση γυρεύει.
                                                         Kατάθλιψη τον παιδεύει.
                                                         Προσδοκά λίγη βοήθεια.
                                                         Νοιώθει βάρος πά’ στα στήθεια.

                                                         Βρίσκεται σε μία φάση,
                                                         που τον έλεγχο έχει χάσει.
                                                         Απ’ τα μάτια τρέχει δάκρυ.
                                                         Δεν μπορεί να βγάλει άκρη.

                                                        ΄Εχει χάσει τον κόσμο του.
                                                         Τώρα πιά είναι μόνος του.
                                                         Κανείς μέσα του δεν βλέπει.
                                                         Δεν γνωρίζει τι δεν πρέπει.

                                                         Ατέλειωτη αγωνία.
                                                        ΄Εχει χάσει τα ηνία.
                                                        ΄Εχει απογοητευθεί.
                                                         Κάθε ελπίδα έχει χαθεί.

                                                         Μα πού είναι οι γονείς του;
                                                         Πού είναι οι συγγενείς του;
                                                         Κανένας δεν τονε βλέπει
                                                         ότι πάλλεται και ρέπει;

                                                         Μα τόσο αδιαφορούνε;
                                                         Να βοηθήσουν δεν μπορούνε;
                                                         Το μυαλό του έχει χάσει.
                                                         Μέχρι πού μπορεί να φθάσει;

                                                         Δεν υπάρχουνε οι φίλοι
                                                         να του πούν κάτι δυό χείλη;
                                                         Δεν τον βλέπουνε θλιμμένο
                                                         να πλανιέται σα χαμένο;

                                                        ΄Όχι  πως δεν τον εννοούν,
                                                         αλλά τον καταπολεμούν.
                                                         Σε μιά κλειστή κοινωνία
                                                         βλέπεις άσχημα σημεία.

                                                         Συνήθως φταίνε οι γονείς.
                                                         Δεν τους ξεστράβωσε κανείς.
                                                         Κάνουνε τους πολύξερους.
                                                         Στο τέλος τους ανήξερους.

                                                         Δεν  προσέχουνε ακόμα
                                                         ότι  πάσχει και το σώμα.
                                                         Χρειάζεται ο ειδικός.
                                                       ΄Ενας ψυχίατρος καλός.

                                                         Πάσχει απ’ την  εμμονή του
                                                         να τελειώσει τη ζωή του.
                                                         Δεν το λέει σε κανένα.
                                                         Τα βλέπει όλα χαμένα.

                                                         Δεν είναι μόνο ο έρωτας.
                                                         Είναι πολλά. Μην τα ρωτάς.
                                                         Δεν είναι λίγες οι φορές
                                                         που έρχονται καταστροφές.

                                                         Και παίρνει την απόφαση
                                                         ν’ απαλλαγεί απ’ την κόλαση.
                                                         Μέσα στην απόγνωσή του,
                                                         τελειώνει τη ζωή του.

                                                         Αυτά είναι τα δράματα.
                                                         Μετά αρχίζουν κλάματα.
                                                       ΄Ολοι άναυδοι έχουν μείνει.
                                                         Όμως το κακό έχει γίνει.

                                                          Γονείς, σώστε τα παιδιά σας.
                                                          Μιλήστε  με την καρδιά σας.
                                                          Μην κάνετε το δικό σας.
                                                          Αυτό θα βγεί σε κακό σας.

                                                          Βοηθείστε όσο μπορείτε.
                                                          Δεν πρέπει ν’ αδιαφορείτε.
                                                          Πριν να σκάσει το μπουρλώτο
                                                          να σκεφτόσαστε τον κρότο.

                                                                          Πειραιάς  Οκτώβριος 2008
                                                                            Γεώργιος Βελλιανίτης
                                                                                Παξινός Ποιητής
                                                        

                                                              ΤΟΥ ΚΛΩΤΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ  ΜΠΑΤΣΟΥ

                                      ΒΑΡΑ  ΔΑΣΚΑΛΕ  ΤΟ  ΠΑΙΔΙ  ΜΟΥ
                                       ΝΑ  ΓΙΝΕΙ  ΚΑΛΟΣ  ΑΝΘΡΩΠΟΣ

                                        133.  ΟΝΕΙΡΑ

                                           Από παιδάκια  μας κτυπούσαν.
                                           Τα  φτωχά  τα  περιφρονούσαν.
                                           Κάθε χαμόγελο  έπαιρναν.
                                           Με  οργή  και  μίσος  έδερναν.

                                          ΄Ηθελαν  δήθεν το  καλό  μας.
                                           Mα βρίσκαμε  το  διάολό  μας.
                                           Αυτοί  έκαναν  το  δικό  τους.
                                           Κοιτάζανε τον εαυτό  τους.

                                           Ως  κι  οι  ανθρώποι οι  δικοί  μας
                                           ήταν  χειρότεροι  εχθροί  μας.
                                           Αλλά εκείνοι  οι  δασκάλοι
                                           ήταν  υποκριτές  μεγάλοι.

                                           Στο  σχολειό  δασκαλοπαπάδες
                                           δημιουργούν πολλούς  μπελάδες.
                                           Με άρρωστη  ψυχολογία
                                           όλοι  το  έπαιζαν  αγία.

                                           Γεμάτα  όνειρα  τα  ράφια.
                                           Σαν  τα  λουλούδια  μέσ’  στ’ αγκάθια.
                                           Πολύ  ήθελα  να  προχωρήσω
                                           όλα  πίσω να  τα  αφήσω.

                                           Όμως  αυτά  σ’ ακολουθούνε.
                                           Δεν  φεύγουν  ό,τι  να  σου  πούνε.
                                           Ψηλά  σηκώνω  τη  Σημαία,
                                           ενώ  υπάρχει  η  Ρομφαία.

                               Μην  κάνεις  όνειρα  σού  λένε.
                               Εδώ  όλ’ οι ανθρώποι  κλαίνε.
                               Εσύ,  πώς  θές  να  προχωρήσεις,
                               απ’  το  σωρό  να  ξεχωρίσεις.

                               Απ’  τις  πολλές ανησυχίες
                               ήρθαν  κάποιες επιτυχίες.
                               Αυτές  στο  βάθος  δεν  μετράνε
                               σαν  σήμερα σε  κυνηγάνε.

                                           Μείναν  τα  όνειρα  στο  ράφι.
                               Κρίμα  οι  πόνοι.  Πήγαν  στράφι.
                               Εγώ,  ακόμα  προχωράω.
                               Θέλω  να  δώ,  ως πού  θα  πάω.

                               Μέσα  στην  άγρια  καταιγίδα,
                               υπάρχει  πάντα  η  Ελπίδα.
                               Τίποτα  δεν  πάει  χαμένο.
                               Γι  αυτό,  ακόμα  περιμένω.

                               Δεν  είναι  η  ζωή μας  άδεια.
                               Παντού,  αφήνομε  σημάδια.
                              ΄Εστω  και  με  μεγάλο  πόνο,
                               αυτά   θα  δείχνουνε  το  δρόμο.

                                             Πειραιάς, Μάϊος 2010
                                             Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                              Παξινός Ποιητής 


                               187.  Η  ΠΕΘΕΡΑ

                            Κάθε κακούργα  πεθερά
                            ταράζει πάντα τα νερά.
                            Με τα  παλαβά  κουμάντα
                            τους  κάνει όλους στην πάντα.

                            Είναι  κακομαθημένη
                            και  κακοαναθρεμμένη.
                            Θέλει  πάντα  το  παιδί  της
                            υπό  την επιρροή  της.

                            Το γιό  της τον  θέλει βλάκα
                            και  τους  ταράζει  στην  πλάκα.
                            Τη νύφη τη θέλει  δούλα.
                            Της  μιλά  σα  νάναι  μούλα.

                            Γιά τη  δική  της  τη  χάρη
                            τσακώνεται το  ζευγάρι.
                            Γίνεται  το  σπίτι  μύλος.
                            Τους γαυγίζει  και  ο  σκύλος.

                            Ο πεθερός  κουκιά  σπέρνει.
                            Αυτή  βαράει  και  δέρνει.
                            Όταν  τελειώνει  τις  βρισιές
                            ξεκινά  για  τις  εκκλησιές.

                            Κάνει  ψεύτικα  πως  κλαίει
                            κι όλα  στον  παπά  τα  λέει.
                            Του  αναφέρει  το  θέμα
                            βάζοντας  μπόλικο ψέμμα.

                            Για  να  τηνε συγχωρήσει,
                            ώστε  να  την  κοινωνήσει.
                            Σκέφτεται. ΄Αν τον τουμπάρει,
                            θα πάρει  τη  Θεία  Χάρη!

                            Να  περνάει  το  δικό  της.
                            Κοροϊδεύει  το  Θεό  της.
                            Λέει  το  σωστό. Αφρίζει.
                            Το  ζευγάρι  το  χωρίζει.

                            Μακρυά  ‘πό  την  πεθερά.
                            Δηλητηριάζει τη  χαρά.
                           ΄Αν δεν  την  κάνετε πέρα,
                            σας  τινάζει  στον αέρα.
      
                                           Πειραιάς, Απρίλιος 2013
                                            Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                               Παξινός Ποιητής

                                                     118.  Ο ΒΑΓΓΕΛΑΣ

                                                   Το Βαγγέλα τον πήρανε
                                                   εσώγαμπρο για ράτσα
                                                   κι αυτός κοπροσκυλιάζει
                                                   μέρα νύχτα στην πιάτσα.

                                                   Πεθερικά και κόρη
                                                   δουλεύουνε με ζόρι
                                                   τους έκανε ο Βαγγέλας
                                                   να τρέχουνε παπόρι.

                                                   Πολύ προσέχουν το γαμπρό.
                                                   Τον έχουνε καμάρι.
                                                   Μέχρι να έρθει η στιγμή
                                                   ο διάολος να τους πάρει.

                                                  Γιατί είναι κουβαλητής.
                                                  Ψαρεύει, κυνηγάει,
                                                  περνά καλά τις ώρες του.
                                                  Σ’ άλλη δουλειά δεν πάει.

                                                  Δουλεύει δήθεν. Γιά χόμπυ.
                                                  Τον θεωρούν δουλευταρά.
                                                  Γονείς και κόρη ζόμπυ.
                                                  Ταϊζουν τον αληταρά.
                                                 
                                                  Όμως έχει μικρό παιδί.
                                                  Πηγαίνει στο σχολείο.
                                                  Ο προκομμένος  δεν μπορεί
                                                  να πάρει  oύτε βιβλίο.

                                                 ΄Εχει ανάγκες το παιδί.
                                                  Χρειάζεται εφόδια.
                                                  Αλλά αυτά  που να τα βρεί.
                                                  Κοιμούνται όλοι σα βόδια.

                                                  ΄Εχει καί γκόμενα ο γαμπρός.
                                                   Πίνει καφέ μαζί της.
                                                   Είναι πελάτης τακτικός
                                                   στο φίνο μαγαζί της.

                                                  ΄Ωρες πολλές στον καφενέ
                                                   κοιτάζει το λιμάνι.
                                                   Ποιος ξέρει τι να σκέφτεται
                                                   το άχρηστο τσοκλάνι.

                                                   Η κόρη έχει λαλήσει.
                                                   Δεν μπορεί να λακήσει.
                                                   Κουμάντο κάνει η μαμά.
                                                   Τoυς λέει αγγούρια καπαμά.

                                                   Κόρη μου, λέει, τον άνδρα σου
                                                   να τον έχεις κορώνα.
                                                   Γιατί αυτός στο σπίτι σου
                                                   είναι γερή κολόνα.

                                                   Το γάμο σου να τιμήσεις.
                                                   Τον άνδρα σου μην αφήσεις.
                                                   Μετά τί θα πεί ο κόσμος.
                                                   Για το παιδί σου να ζήσεις.

                                                   Ο κόσμος τόχει τούμπανο
                                                   κι αυτοί κρυφό καμάρι.
                                                   Τους κοροϊδεύουν ανοιχτά
                                                   που θρέφουν το γομάρι.
                                                  
                                                   Βρέ λές να έχει η μαμά
                                                   πάρε δώσε μαζί του;
                                                   Νάχει γίνει πελάτισσα
                                                   στ’ όμορφο  μαγαζί του;
                                                
                                                   Ο πεθερός στον κόσμο του.
                                                   Το ρίχνει στο τραγούδι.
                                                   Είν’ ευτυχής για το γαμπρό.
                                                   Ας είναι ένα λουλούδι.

                                                   Αντί να τονε στείλουνε
                                                   στο διάολο να πάει,
                                                   αυτοί τονε χαϊδεύουνε.
                                                   Και αυτός, τους πατάει.

                                                   Όλα πηγαίνουν μια χαρά.
                                                   Δε βλέπουνε μπροστά τους.
                                                   Τους παίρνει ο διάολος γερά.
                                                   Πετούν απ’ τη χαρά τους.

                                                   Μα όταν θα ξυπνήσουνε
                                                   από τον ύπνο το βαθύ,
                                                   θα πάνε να φουντάρουνε.
                                                  ΄Ετσι, το τέλος τους θαρθεί.

                                                   MΠΡΑΒΟ ΒΑΓΓΕΛΑ !…..

                                                               Πειραιάς  Δεκέμβριος  2008
                                                                  Γεώργιος Βελλιανίτης  
                                                                     Παξινός Ποιητ

                                                                              ((  ΧΑΣΜΑ ΓΕΝΝΑΙΩΝ ))

                                       184.  ΓΟΝΕΙΣ,  ΣΥΝΕΤΙΣΘΕΙΤΕ !

                                             Γονείς !  Συγχρονισθείτε !
                                             Μυαλά!  Συντονισθείτε !
                                             Κουτοί!  Συνετισθείτε !

                                             Εκείνα  που  πιστεύετε
                                             δεν τα  επαληθεύετε.
                                             Τα  παιδιά  σας παιδεύετε!

                                             Σκοτώνονται  κοντά  σας
                                             απ’  την  αμάθειά  σας.
                                             Τα  κρίματα δικά  σας!!

                                             Με τις  αντιδικίες
                                             σπέρνετε  αδικίες.
                                             Απαιτείτε βλακείες.
                                            
                                             Με τις  ανοησίες
                                             γίνονται  αυτοκτονίες.
                                             Χάνονται οι  θυσίες.

                                             Σας  πνίγουν  τα  γινάτια.
                                             Τους  βγάζετε τα  μάτια.
                                             Τα  κάνετε  κομμάτια.

                                             Οι ύπουλες ενέργειες
                                             και οι αισχρές  αγένειες
                                             διαλύουν  οικογένειες.

                                             Με  κουτό εγωϊσμό
                                             απαιτείτε  σεβασμό.
                                             Φέρνετε  το διχασμό.

                                             Σείς  ξέρετε τα πάντα
                                             Τους  κάνετε  κουμάντα.
                                             Πέρα  κι απ’ τα σαράντα!

                                             Όμως  κινώντας  νήματα
                                             δημιουργείτε  θύματα.
                                             Διαπράττετε  εγκλήματα!

                                             Όχι πιά  αυθαιρεσίες.
                                             Τέλος  στις ανοησίες,
                                             να μη  χάνοντ’ oι  θυσίες !

                                                        Πειραιάς, Μάρτιος  2013
                                                         Γεώργιος Βελλιανίτης
                                                              Παξινός Ποιητής


Πηγή. Επταεκτα.
Αρχική Δημοσίευση  1-3-20                                
aggelos Mamias  2:19 π.μ.  Add Comment   ΚΟΙΝΩΝΙΑ
9 λόγια που πληγώνουν το παιδί χωρίς να το καταλάβεις!!!
Ο γονέας οτιδήποτε και να πει στο παιδί του γνωρίζει ότι εκείνο θα το αποδεχτεί και θα το ακούσει. Αυτός και ακριβώς είναι ο λόγος που θα πρέπει να προσέχουν διπλά προτού χρησιμοποιήσουν λέξεις που αργότερα ίσως μετανιώσουν.
Ορισμένα λόγια μπορούν να πληγώσουν τα συναισθήματα του παιδιού και να επηρεάσουν τόσο τη διάθεση όσο και μελλοντικά την αυτοπεποίθηση του.
Χρήσιμες συμβουλές για το τι πρέπει να αποφύγει ο γονέας:
1. Αποφύγετε τις συγκρίσεις με άλλα παιδιά
2. Μη προκαλείτε το παιδί σας να ανταγωνιστεί άλλα παιδιά. Π.χ. κάνε αυτή τη ζωγραφιά καλύτερη από τον Γιωργάκη
3. Μην επιπλήττετε με άσχημο τρόπο το παιδί σας
4. Αποφύγετε τις ταμπέλες όπως «πάντα τεμπέλης ήσουν»
5. Μη μιλάτε για τον εαυτό σας, π.χ. εγώ όταν ήμουν στην ηλικία σου έκανα όλα μου τα μαθήματα. Σεβαστείτε την προσωπικότητα του
6. Μη προσπαθήσετε να το κάνετε να νιώσει άσχημα προκειμένου να ξεπεράσει τους φόβους του. Π.χ. θα σε κοροϊδεύουν όλοι στο σχολείο που φοβάσαι τους κεραυνούς
7.Μη χρησιμοποιείτε όρους όπως το «ποτέ» π.χ. ποτέ σου δεν μαζεύεις το δωμάτιο σου. Είναι μια φράση που μπορεί να το καταδικάσει
8. Αποφύγετε να το απειλείται π.χ. αν δεν έρθεις θα σε αφήσω μόνο σου ή αν το ξανακάνεις θα σε δείρω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα το ξανακάνει
9. Μη δημιουργείτε τύψεις στο παιδί π.χ. αυτό που έκανες δεν θα το ξεχάσω ποτέ
Πολλές φορές όταν είμαστε θυμωμένοι χρησιμοποιούμε λόγια σκληρά που δεν εννοούμε. Το αποτέλεσμα όμως είναι να πληγώσουν ανεπανόρθωτα το παιδί και να επηρεάσουν αρνητικά τον συναισθηματικό του κόσμο. Η ηρεμία και η σκέψη προτού πείτε οτιδήποτε είναι ο καλύτερος σύμβουλος. Παιδιά που πληγώνονται εύκολα και κυριεύονται από ανασφάλεια συνήθως είναι παιδιά με χαμηλή αυτοπεποίθηση. Ο κ. Στέλιος Μαντούδης, συμβουλεύει τους γονείς αυτών των παιδιών να επισκεφτούν άμεσα έναν Ειδικό προκειμένου να καθοδηγήσει τους γονείς και να ενισχύσει ψυχολογικά τα παιδιά.
Στέλιος Μαντούδης: Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής
ΠΗΓΗ & Επταεκτα

ΤΥΧΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...