΄Αποψη λιμενίσκου Λογγού Παξών.
ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ! Σ' ΕΧΟΥΜΕ ΚΡΥΜΜΕΝΗ,
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ. ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΗ!

Καμπάνες ήχούν, μεσ' στ' Απριλιού τ' ολόχρυσο δειλινό
  και πάνω απ’  τις  κορφές  των κυπαρισσιών,  χρυσά  πουλιά  πετούν.
Γαλάζιο  Πέπλο.  Σκέπη, ευλογημένης  γής  των  ανθέων.
Χρυσό  Φώς,  Ουρανού  Φώς, της  Αγάπης  καί  της  Ελπίδας.
(Από Ποίημα ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΕΠΛΟ. Ρόδος, Φεβρουάριος 1967).

 Κάποιο σπιτάκι φτωχικό,
γιά χρόνια θά 'μενε κλειστό, 
χωρίς χαμόγελο ή τραγούδι.
΄Αδειο από γέλια και χαρές, 
από ωραίες αγκαλιές,
χωρίς ένα λουλούδι!...
(Από Ποίημα ΞΕΝΗΤΕΜΕΝΑ ΝΕΙΑΤΑ. 
Παξοί, Ιούλιος 1972)

ΣΑΪΤ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ
ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

>
Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΥΠΕΡΤΑΤΟΝ (ΑΓΑΘΟΝ) Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΑΤΕ ΦΙΛΟΥΣ, 
ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝΕ ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΥΣ.
ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΥΣ,
ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ.
ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
ΧΥΔΑΙΑ ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΔΙΧΑΣΜΟ.
ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΥΡΙΣΤΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ,
Σ'ΟΛΑ ΤΑ ΜΗΚΗ ΚΑΙ ΠΛΑΤΗ.
(Από Ποίημα ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΓΕΡΘΕΙΤΕ. Παξοί, Αύγουστος 2015)

ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΦΘΟΡΑΣ, ΟΛΟΙ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΘΕΙΤΕ.
 ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ, ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΠΑΥΘΕΙΤΕ. 
ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΒΟΛΗ. ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΠΙΑΝΕΙ. 
ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ ΨΗΛΑ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΤΑΝΕΙ!
(Από το Ποίημα ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.Πειραιάς, Μάρτιος 2002).

  ΄Ελληνες !!!  Πού  είσθε ΄Ελληνες ;;;
Σας  καλώ !
Πατριώτες !!! Πού  είσθε Πατριώτες ;;;
Σας  καλώ !
Ηγέτες !!!  Πού  είσθε Ηγέτες ;;;
Σας  καλώ !
 
Και σας παντού, της Διασποράς.
Τα θύματα της  συμφοράς !
΄Ολους σας  καλώ.
 
Σας  παρακαλώ,
να βρούμε την Ελλάδα
που αφήσαμε  στα  πλήθη
και  χάθηκε στη  λήθη.
.......................................................
Μονιάστε πλέον ΄Ελληνες.
Ξυπνήστε Πατριώτες.
Συνέλθετε Ηγέτες.
΄Η βρίσκουμε το  δρόμο  μας,
΄Η σβήνουμε για πάντα !...
 (Από Ποίημα ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ. Πειραιάς, Ιούνιος 2014)

ΔΙΑΤΑΖΟΥΝ ΔΟΛΙΟΙ ΕΧΘΡΟΙ, ΨΕΥΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ, ΜΟΧΘΗΡΟΙ:
TH  ΧΩΡΑ ΑΥΤΗ ΔΙΑΛΥΣΑΤΕ. ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΣΒΗΣΑΤΕ.
ΘΕΡΙΣΤΕ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ. ΕΞΑΘΛΙΩΣΤΕ ΜΕ ΦΘΟΡΑ.
ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ ΔΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΥΣ!
 (Από Ποίημα  ΔΙΑΛΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Παξοί, Αύγουστος 2001)

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΣΑΣΤΕ ΣΤΑ ΞΕΝΑ ΠΕΡΑ ΕΚΕΙ,
ΝΑ ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΤΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ.

.................................................................

ANTIΣΤΑΘΕΙΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΙΣ ΥΠΟΥΛΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ.

ΜΗΝ ΠΟΛΕΜΑΤΕ ΙΔΑΝΙΚΑ. ΑΥΤΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΙΣ!

...........................................................................................................
ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΩΡΑ.
ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΙΑ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ, ΤΗΝ ΕΡΜΗ ΕΤΟΥΤΗ ΧΩΡΑ!

.................................................................
ΕΛΛΑΔΑ, ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΣΟΥ ΚΑΡΑΔΟΚΟΥΝ.
ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΣΟΥ, ΕΝΕΡΓΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΟΚΟΥΝ!..
ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ. ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΙ.
ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΓΙΑΤΙ!..
ΔΕΝ ΟΦΕΛΟΥΝ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΤΩΝ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΕΡΠΕΤΩΝ!.
(Από το Ποίημα ΓΙΑΤΙ... Παξοί, Σεπτέμβριος 2002)

 ..........................................................................
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΙΕΖΕΤΑΙ, ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΠΙΕΖΕΙ,
ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΝΟΜΟΥΣ.

Τ' ΑΤΟΜΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ, ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.
ΤΟΥΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝΕ ΣΚΛΑΒΙΑ, ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ!
(Από το Ποίημα ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ, Αθήνα, Οκτώβριος 1998)
224.  ΧΑΙΡΕΤΕ ΠΑΞΟΙ!
 
Χαίρετε Παξοί!
΄Ενδοξο Νησί.
Βγάζετε Υπουργούς.
Βγάζετε Ναυάρχους.
Επίσης  Στρατηγούς,
αλλά και ζουρλούς!
΄Εχετε Φρουρό
μπροστά στο λιμάνι
τον αγωνιστή
Γιώργο Ανεμογιάννη!
Τον Πυρπολιτή
του εικοσιένα
που τον κρέμασαν
από μιά αντένα.
Από τουρισμό
έχετε κορεσμό.
Με μιά ομορφιά
σκέτη ζωγραφιά.
Πολλοί γιά σας λένε.
Παξοί, Αντιπάξοι,
Λονδίνα δεκάξη.
Πάντα προσπαθείτε
κάπως να σταθείτε.
΄Ομορφοι Παξοί.
Σας αφήνουν μόνους
να ζείτε σκληρά
με μεγάλους πόνους.
Τα φτωχά παιδιά σας
λένε τ'όνομά σας
πέρα εκεί στα ξένα
ζώντας πικραμένα.
Πατρίδα μας Γειά σου.
Σ' έχουμε κρυμμένη
μέσα στην Ψυχή μας.
Πολυαγαπημένη!
 
Πειραιάς, Μάρτιος 2022
Γεώργιος  Βελλιανίτης
Παξινός Ποιητής

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ


 ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Υπέρ της Ειρήνης του Σύμπαντος Κόσμου
(Εις μνήμην του δημιουργού αυτών των σελίδων, αείμνηστου Γιάννη Τσίπα).
Σημείωση:
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΟΥ ΣΕ ΑΛΛΑ ΣΑΪΤΣ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΛΑΒΩΣΑΝ. ΑΠ' ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΑΓΓΟΥΡΙΑ, ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΝ ΜΑΣΤΟΥΡΙΑ.

 «1 στους 10 κατοίκους της Αθήνας 
κάνει χρήση κάνναβης.
Αυξήθηκαν οι χρήστεςαντικαταθλιπτικών εν μέσω lockdown»
ΗΧΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑΥΤΙΚΟΥΣ




13ΟΣ  ΠΑΝΕΛΛ.  ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ  ΠΟΙΗΣΗΣ  27-4-98                   
                                  Γ΄ΒΡΑΒΕΙΟ ΧΟΝ 
 
                        24.     ΣΗΜΑΤΑ  ΚΙΝΔΥΝΟΥ
 
                      Ένα  περιστέρι  βρέθηκε  νεκρό.
                     ΄Ηταν  έν'  αστέρι  είκοσι  χρονώ.
                       Μία  μάννα  κλαίει  καί  μοιρολογεί,
                       λέει  πονεμένα:  Πάει  το  παιδί.
 
                       Βρέθηκε  χαμένο  σ΄ ένα  πέλαγο.
                       Κανείς  δεν  εσκέφθηκε  το  δράμα  του.
                       Ο  καθένας  έχει  το  φορτίο  του
                       που  δεν  τον  αφήνει  καθαρά  να  δεί.
 
                       Χάθηκ'  η  ζωή  του  χωρίς  να  τη  ζήσει.
                       Πουθενά  δε  θέλησε  κάτι  να  ζητήσει.
                       Αποκλεισμένο  πέρασε  σ'  έρημο  λειβάδι
                       ώσπου  τέλος  χάθηκε  σε  βαθύ  σκοτάδι.
 
                       Στ'  άψυχο  το  χέρι  υπάρχει  το  σημάδι.
                     ΄Εκαν'  η  κατάρα  τον  κόσμο  ρημάδι.
                       Πώς  βρέθηκε  το  παιδί  σε  αυτό  το  δρόμο.
                       Πώς  η  μοναξιά  του  νίκησε  τον  τρόμο.
 
                       Τώρα  το  αστέρι  είναι  πιά  νεκρό.
                     ΄Ενα  περιστέρι  είκοσι  χρονώ.
                       Η  καμμένη  μάννα  κλαίει,  μοιρολογεί,
                       όλο  μουρμουρίζει:  Πάει  το  παιδί.
 
                       Θυμάτ'  από  τότε,  πριν  πολύ  καιρό,
                       τότε  που  το  είχε  ακόμα  μωρό.
                       Λέγανε  τ'  ανάστησε. ΄Εδωσε  την  ψυχή  της
                       να  το  δεί  να  στέκεται  στη  ζωή  μαζί  της.
 
                     ΄Ολα  πιά  γκρεμίστηκαν.  Χάθηκαν  τα  όνειρα.
                       Η  ελπίδα  έσβησε.΄Εμεινε  στο  ράφι.
                       Αναπάντεχα  έγινε   τ'  όνειρο  εφιάλτης.
                       Ιστορίες  άδικες  η  ζωή  μας  γράφει.
 
                       Πατέρας  αμίλητος.  Βαρύς,  σκυθρωπός,
                       μαζί  με  τους  άλλους  το  ίδιο  κι  αυτός.
                       Κανείς  δεν  εσκέφθηκε  ποτέ  του  να  πεί
                       πως  θάφευγ'  απότομα   το  καλό  παιδί.
 
                       Κάποιος  φίλος  λέει:  Ποτάμι  που  κυλάει.
                       Μα  ο  διπλανός  του  ούτε  κάν  μιλάει.
                       Σκέπτετ'  ότι  ίσως  κάτι  θα  μπορούσε
                       κάτι  πιά  να  έλεγε  τότε,  όταν  ζούσε.
 
                       Κάτι  είχ΄ αρπάξει.  Κάτι  είχε  δεί.
                       Μα  δεν  ήταν  σίγουρος. ΄Ισως νάχε  λάθος.
                       Τότε  εφοβήθηκε  δυό  λόγια  να  πεί.
                       Τώρα  το  κατάλαβε.  Τούλειπε  το  θάρρος.
 
                     ΄Ενα  παλληκάρι  κείτεται  νεκρό.
                     ΄Ητανε  καμάρι,  είκοσι  χρονώ.
                       Τώρα  η  μάννα  κλαίει, κλαίει, μοιρολογεί.
                       Κάποιος  δίπλα  λέει:  Κρίμα  το  παιδί.
 
                       Τί  να  φταίει  τάχα.  Τάχα  ποιός  μπορεί,
                       νάβρει  την  αιτία.  Σίγουρα  να  πεί:
                     ΄Οχι  άλλη  πίκρα.  Κουραστήκαμε.
                     ΄Οχι  αδιαφορία.  Εχαθήκαμε.
 
                        Θέλουμε  μιά  λύση.  Να  βρεθεί  το  πώς,
                        ώστε  στο  σκοτάδι  να  φανεί  το φως.
                        Χωρίς  κάποια  μάννα  να  μοιρολογεί,
                        μ'  ένα  παλληκάρι  θαμμένο  στη  γή.
 
                      ΄Ενας  άλλος  πάλι  στη  γωνία  κλαίει,
                        ενώ  μιά  φωνή  ακούγεται  να  λέει.
                        Να  μην  περιμένεις  ποτέ  απ'  τους  άλλους,
                        πολύ  περισσότερο  από  τους  μεγάλους.
 
                        Στη  ζωή  καθένας  μόνος  προχωράει.
                        Στα  προβλήματά  του  κανείς  δε  χωράει.
                        Αυτός  μόνο  έχει  όλη  την  ευθύνη.
                        Δεν  αφήνει  άλλον  να  τον  κατευθύνει.
 
                        Τώρα  το  αστέρι  είναι  πιά  νεκρό.
                      ΄Ενα  περιστέρι  είκοσι  χρονώ.
                        Μαζί  με  τη  μάννα  που  μοιρολογεί,
                        κλαίνε  πονεμένα  όλοι  το  παιδί.
 
                        Μιά  φωνή  ακούγεται:  Εδώ  σταματάει;
                        Ποιός  θα  έχει  άραγε,  τη  σειρά  να  πάει;
                        Μα  θα  περιμένουμε  με  δεμένα  χέρια,
                        να  πέφτουν  στα  σπίτια  μας  νεκρά  περιστέρια;
 
                      ΄Αλαλη  η  ομοίγυρη.  Πού  να  είναι  σίγουροι.
                        Κάπου  η  κατάπληξη,  κάπου  το  παράπονο,
                        πώς  μπορούν  ν'  αντισταθούν  σ'  έναν  κόσμο  άπονο.
                        Πώς,  με  τί  βοήθεια,  που  σ΄αυτά  είν΄ άγουροι.
 
                        Του  μεροκάματου  οι  άνθρωποι  απλοί,
                        έχουν  γυμνά  τα  χέρια  τους  καί  την  καρδιά  αγνή.
                        Τη  μοίρα  δεν  περίμεναν  τόσο  να  τους  λαβώσει,
                        απρόσμενα  ο  θάνατος  διπλά  να  τους  σκλαβώσει.
 
                      ΄Ισως  κάποιος  νάλεγε  ότι  δεν  αρκεί,
                        στη  δουλειά  να  τρέχεις,  χωρίς  να  προσέχεις,
                        το  στραβό,  το  ίσιο  καί  το  κάθε  τί.
                        Το  κακό  στη  στήνει,  στη  γωνιά  εκεί.
 
                        Μπροστά  τους  παλληκάρι  βρίσκεται  νεκρό.
                        Λεβεντιάς  κλωνάρι,  είκοσι  χρονώ.
                        Τώρα  τούτ'  η  μάννα,  κλαίει,  μοιρολογεί.
                        Αύριο  ποιός  ξέρει,  ποιά  ακολουθεί;
 
                        Τί  να  φταίει  τάχα.  Τάχα  ποιός  μπορεί,
                        νάβρει  την  αιτία.  Σίγουρα  να  πεί:
                       ΄Οχι  άλλη  πίκρα.  Κουραστήκαμε.
                       ΄Οχι  αδιαφορία.  Εχαθήκαμε.
 
                         Πόσα  χρόνια  άπρακτα,  άρα  θα  περάσουν!
                         Πόσ΄ αμέριμνα  παιδιά,  τη  ζωή  θα  χάσουν!
                         Ποιός  ο  φόρος  της  ζωής,  θάναι  γιά  την  άγνοια.
                         Πιό  το  κόστος  πιά  αυτής,  που  τη  λέν' Παράνοια!......
 
                                                Πειραιάς, Ιούνιος 1995          
                                                 Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                    Παξινός Ποιητής

       31ος  ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ  ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ  ΠΟΙΗΣΗΣ  27-4-98
                                   Α΄.  ΕΠΑΙΝΟΣ  Χ.Ο.Ν.
 
                            25.   ΣΗΜΕΙΑ  ΤΩΝ  ΚΑΙΡΩΝ
 
               Στο  δρόμο  με  την  κίνηση,  μέσ' στην  ανησυχία,
               με  σκούντησ'  ένας  άνθρωπος. Ιδού  η  δυστυχία !
               Γυρίζω  καλά  να  τον  δώ.  Γιά  κείνον  πέρα  βρέχει.
               Τα  βήματά  του  είναι  βαρειά.  Αντίληψη  δεν  έχει.
 
               Το  ντύσιμο  νεανικό.  Κάτι  βαρύ  στους  ώμους.
               Σαν  τύπους  που  τους  συναντάς  καθημερνά  στους  δρόμους.
               Φαινότανε  δεκαοκτώ. ΄Ισως  καί  παραπάνω.
               Τον  κοίταξα  στο  πρόσωπο. Τότε είναι  πού  τα  χάνω.
 
               Το  βλέμμα  έχει  απλανές.  Παράξενα  κοιτάει.
               Τον  τσάκισε  η  κούραση.  Πατάει  δεν  πατάει.
               Ζεί  γιά  καλά  στον  κόσμο  του. Πλανάται  στους  αιθέρες.
               Ποιός  ξέρει  άραγε  γι  αυτόν, πόσες  θα  έρθουν  μέρες !
 
               Μάννα,  δε  θάρθει  το  παιδί,  χαμόγελο  να  φέρει.
               Το  πήρανε  απ΄ τη  ζωή,  κρατώντας  το  απ΄ το  χέρι.
               Δεν  έχει  πιά  τη  δύναμη,  ούτε  σκοπό  να  ζήσει.
               Μία  ροδόχρωμη  αυγή,  τον  κόσμο  αυτό  θ' αφήσει.
 
               Πώς  βρέθηκε  στο  χάλι  αυτό,  Μάννα  μην  τα  ρωτάς.
               Δε  λύνει  τέτοια  θέματα  δάσκαλος  καί  παππάς.
               Ούτε  σύ  δεν  κατάφερες  να  δείς  μέσ΄ στην  ψυχή  του.
               Τώρα  όμως  εκατάντησε  να  χάσει  τη  ζωή  του ! ........
 
                                                   Πειραιάς, Σεπτέμβριος 1995
                                                     Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                         Παξινός Ποιητής
 
                  Βλέπε  στο  ίντερνετ άρθρο Γεωργίου Κ. Μπήτρου,
                  Καθηγητού Οκονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, .
                  με  τίτλο " Ναρκωτικά καί Καταστολή".


                                         75.  Ο  ΝΑΡΚΟΜΑΝΗΣ
 
                                           Κάθεται  κεί  στη  γωνία.
                                           Περιμένει  μ΄ αγωνία,
 
                                           νάρθει  γρήγορα  ο  Χάρος.
                                          ΄Εχει  ένα  μεγάλο  βάρος.
 
                                           Προσπαθεί  γιά  να  ξεφύγει
                                           μέχρι  οριστικά  να  φύγει.
 
                                           Κοιτάζει   πέρα  στο  δρόμο
                                           με  τα  μάτια  όλο  τρόμο.
 
                                           Πολύ  έχει  αδυνατίσει.
                                           Δεν   γνωρίζει  αν  θα  ζήσει.
 
                                           Ούτε  ζέστη  ούτε  κρύο.
                                           Δεν  τα  νοιώθει  καί  τα  δύο.
 
                                           Θα  του  δώσουν το  φαρμάκι
                                           μέσα  σ'  ένα  ραβασάκι.
 
                                           Απατηλή  απόλαυση.
                                           Ο  δρόμος  γιά  την  κόλαση.
 
                                           Αμαρτίες  ποιών  πληρώνει.
                                           Στους  ώμους  του  τις  σηκώνει.
 
                                          ΄Εχασε  το  ενδιαφέρον
                                           Δεν  γνωρίζει  το  συμφέρον.
 
                                           Από  άλλων  κάποιο  λάθος,
                                           πνίγηκε  μέσα  στο  πάθος.
 
                                           Θάρθει  αυτός  με  το  δρεπάνι.
                                           Θα  του  δώσει  τη  σκαπάνη,
 
                                           τάφο  μόνος  του  ν'  ανοίξει
                                           τη  ζωή  του  κεί  να  ρίξει.
 
                                           Ζεί  σε  μία  άλλη  χώρα
                                           που  τον  τρώει  κάθε  ώρα.
                                          
                                           Κεί  δεν υπάρχει  γυρισμός.
                                           Δεν   θα  υπάρξει  λυτρωμός.
                                         
                                           Εμάς  τι  μας  ενδιαφέρει.
                                           Κοιτάμε  τί  μας  συμφέρει.
 
                                           Δεν  πάν'  να  πνιγούνε  όλοι.
                                           Βλέπουμε  το  πορτοφόλι.
 
                                           Είναι   ξένα   προβλήματα.
                                           Δεν  μας πιάνουν  τα  βλήματα.
 
                                           Ναρκωμένη  κοινωνία
                                           με  χαμένα  τα  ηνία.
 
                                           Δεν  υπάρχει πλέον  ήθος.
                                           Τούτο  λένε,  είναι  μύθος!
 
                                           Από  κάπου  περιμένει
                                           μέσ' στα  βάσανα  δεμένη.
 
                                          Αλλά  αυτό  δεν  έρχεται.
                                          Τη  συμφορά  της  δέχεται.
 
                                          Αύριο  θάναι  το  παιδί  σου.
                                          Τα  πληρώνεις  στη  ζωή  σου,
 
                                          όλα  όσα  έχεις  κάνει.
                                          Πάντα  υπάρχει  το  δρεπάνι.
 
                                          Γιατί  ο  Χάρος  κάνει  βόλτα.
                                          Θάρθει  στη  δική  σου  πόρτα.
 
                                          Δεν  είν'  υπόθεση  μορφής,
                                          το  θέμα  της  καταστροφής.
 
                                          Απλώς  είναι  θέμα  χρόνου.
                                          Το  Γραμμάτιο  του  Πόνου.
 
                                          Μόνος  σου  το  υπογράφεις.
                                          Την  Ιστορία  σου  γράφεις.
 
                                         ΄Οταν  έρχεται  η  Κρίση,
                                          αληθεύει  κάθε  ρήση.
 
                                                  Πειραιάς, Φεβρουάριος 2003
                                                      Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                         Παξινός Ποιητής

                                                  

Πηγή. el.gr
7 Φεβρουαρίου, 2022   3:00 μμ
ΥΓΕΙΑ
«Η χρήση κάνναβης στην Αττική είναι από τις υψηλότερες στην Ευρώπη.
Η Αθήνα είναι η 5η ή η 6η πόλη στην Ευρώπη, παρακολουθώντας διαχρονικά τη χρήση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και μάλιστα από το 2011 συστηματικά και κάθε χρόνο δίνουμε τα στοιχεία από την ανάλυση των λυμάτων, στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Παρακολούθησης των Ναρκωτικών, όπως και στο Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης», τόνισε ο καθηγητής Αναλυτικής Χημείας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Νίκος Θωμαΐδης, μιλώντας στο Πρώτο Πρόγραμμα 91,6 και 105,8 και στην εκπομπή «Ναι μεν, αλλά», με την Ευαγγελία Μπαλτατζή.
Όπως εξήγησε, η χρήση κάνναβης είχε μια ύφεση στην πρώτη φάση του lockdown από τον Μάρτιο του 2020 έως τον Σεπτέμβριο του 2020, κάτι που παρατηρήθηκε και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, και αποδόθηκε στην απουσία διακίνησης. «Ωστόσο, στην Αθήνα είδαμε μια αύξηση στη χρήση από τον Οκτώβριο του 2020 έως τον Μάρτιο του 2021. Τον Μάρτιο του 2021 είχαμε αρκετά μεγάλη χρήση η οποία αντιστοιχεί περίπου στο 10% του πληθυσμού της Αττικής», πρόσθεσε.
«Παράλληλα, φαίνεται ότι η χρήση της κάνναβης έχει μια περιοδικότητα, δηλαδή αυξάνει τον χειμώνα και μειώνεται τους θερινούς μήνες. Μπορεί να διαφεύγει των λυμάτων η χρήση, δηλαδή μπορεί να μην μειώνεται η χρήση, αλλά να μην εντοπίζεται από τις μετακινήσεις. Αλλά μπορεί και όντως να μειώνεται», επισήμανε. Ο ίδιος εκτιμά ότι η μεγαλύτερη χρήση μπορεί να οφείλεται και σε ένα πολύ ενδιαφέρον εύρημα της τελευταίας περιόδου, από το Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Παρακολούθηση των Ναρκωτικών, σύμφωνα με το οποίο γενικά έχει πέσει η ποιότητα της διακινούμενης κάνναβης.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι η χρήση κάνναβης είναι αυξημένη στον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά και σε συγκεκριμένες πόλεις στην Ολλανδία, στο Παρίσι, στο Λονδίνο.
Επιπλέον, ο κ. Θωμαΐδης είπε ότι τα στοιχεία δείχνουν και αύξηση στη χρήση κοκαΐνης το 2020, αλλά η χρήση κοκαΐνης και άλλων διεγερτικών ουσιών στην Αθήνα είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη. «Με βάση την ανάλυση των λυμάτων αυτή τη στιγμή υπολογίζουμε ότι χρήση της κοκαΐνης κάνει περίπου το1,8% των κατοίκων της Αττικής κατά μέσο όρο», δήλωσε. «Επομένως έχουμε μια καταγεγραμμένη αύξηση της χρήσης που επιβεβαιώνεται τόσο από την χρήση όσο και από τις κατασχέσεις. Αυτό δεν έχει να κάνει με την πανδημία, αλλά με την αύξηση της διακίνησης πανευρωπαϊκά», διευκρίνισε.
Ο καθηγητής Αναλυτικής Χημείας τόνισε ότι γίνεται συστηματική έρευνα στον τομέα αυτό από το 2010, δηλαδή από την έναρξη της οικονομικής κρίσης.
«Παρακολουθούμε συστηματικά τη χρήση διάφορων ψυχοτρόπων φαρμάκων, αντιβιοτικών και παράνομα διακινούμενων ουσιών. Μεταξύ 2012-2014 είδαμε μια μεγάλη αύξηση στη χρήση ψυχοτρόπων ουσιών.
Από τότε έχει παραμείνει η συνήθεια να καταφεύγει ο πληθυσμός της Αττικής σε αγχολυτικά και αντικαταθλιπτικά. Αυτό που παρατηρούμε είναι ότι από το 2019 που υπήρχε μια μικρή ύφεση, το 2020 κάτω από τις συνθήκες εγκλεισμού είδαμε μια αύξηση στη χρήση αντικαταθλιπτικών και αγχολυτικών, η οποία κορυφώθηκε στο δεύτερο μεγάλο lockdown από τον Νοέμβριο του 2020 έως τον Μάρτιο του 2021», πρόσθεσε οκ κ. Θωμαΐδης.
(ertnews) & el.gr

ΤΥΧΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...