΄Αποψη λιμενίσκου Λογγού Παξών.
ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ! Σ' ΕΧΟΥΜΕ ΚΡΥΜΜΕΝΗ,
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ. ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΗ!

Καμπάνες ήχούν, μεσ' στ' Απριλιού τ' ολόχρυσο δειλινό
  και πάνω απ’  τις  κορφές  των κυπαρισσιών,  χρυσά  πουλιά  πετούν.
Γαλάζιο  Πέπλο.  Σκέπη, ευλογημένης  γής  των  ανθέων.
Χρυσό  Φώς,  Ουρανού  Φώς, της  Αγάπης  καί  της  Ελπίδας.
(Από Ποίημα ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΕΠΛΟ. Ρόδος, Φεβρουάριος 1967).

 Κάποιο σπιτάκι φτωχικό,
γιά χρόνια θά 'μενε κλειστό, 
χωρίς χαμόγελο ή τραγούδι.
΄Αδειο από γέλια και χαρές, 
από ωραίες αγκαλιές,
χωρίς ένα λουλούδι!...
(Από Ποίημα ΞΕΝΗΤΕΜΕΝΑ ΝΕΙΑΤΑ. 
Παξοί, Ιούλιος 1972)

ΣΑΪΤ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ
ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

>
Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΥΠΕΡΤΑΤΟΝ (ΑΓΑΘΟΝ) Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΑΤΕ ΦΙΛΟΥΣ, 
ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝΕ ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΥΣ.
ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΥΣ,
ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ.
ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
ΧΥΔΑΙΑ ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΔΙΧΑΣΜΟ.
ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΥΡΙΣΤΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ,
Σ'ΟΛΑ ΤΑ ΜΗΚΗ ΚΑΙ ΠΛΑΤΗ.
(Από Ποίημα ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΓΕΡΘΕΙΤΕ. Παξοί, Αύγουστος 2015)

ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΦΘΟΡΑΣ, ΟΛΟΙ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΘΕΙΤΕ.
 ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ, ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΠΑΥΘΕΙΤΕ. 
ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΒΟΛΗ. ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΠΙΑΝΕΙ. 
ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ ΨΗΛΑ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΤΑΝΕΙ!
(Από το Ποίημα ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.Πειραιάς, Μάρτιος 2002).

  ΄Ελληνες !!!  Πού  είσθε ΄Ελληνες ;;;
Σας  καλώ !
Πατριώτες !!! Πού  είσθε Πατριώτες ;;;
Σας  καλώ !
Ηγέτες !!!  Πού  είσθε Ηγέτες ;;;
Σας  καλώ !
 
Και σας παντού, της Διασποράς.
Τα θύματα της  συμφοράς !
΄Ολους σας  καλώ.
 
Σας  παρακαλώ,
να βρούμε την Ελλάδα
που αφήσαμε  στα  πλήθη
και  χάθηκε στη  λήθη.
.......................................................
Μονιάστε πλέον ΄Ελληνες.
Ξυπνήστε Πατριώτες.
Συνέλθετε Ηγέτες.
΄Η βρίσκουμε το  δρόμο  μας,
΄Η σβήνουμε για πάντα !...
 (Από Ποίημα ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ. Πειραιάς, Ιούνιος 2014)

ΔΙΑΤΑΖΟΥΝ ΔΟΛΙΟΙ ΕΧΘΡΟΙ, ΨΕΥΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ, ΜΟΧΘΗΡΟΙ:
TH  ΧΩΡΑ ΑΥΤΗ ΔΙΑΛΥΣΑΤΕ. ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΣΒΗΣΑΤΕ.
ΘΕΡΙΣΤΕ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ. ΕΞΑΘΛΙΩΣΤΕ ΜΕ ΦΘΟΡΑ.
ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ ΔΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΥΣ!
 (Από Ποίημα  ΔΙΑΛΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Παξοί, Αύγουστος 2001)

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΣΑΣΤΕ ΣΤΑ ΞΕΝΑ ΠΕΡΑ ΕΚΕΙ,
ΝΑ ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΤΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ.

.................................................................

ANTIΣΤΑΘΕΙΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΙΣ ΥΠΟΥΛΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ.

ΜΗΝ ΠΟΛΕΜΑΤΕ ΙΔΑΝΙΚΑ. ΑΥΤΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΙΣ!

...........................................................................................................
ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΩΡΑ.
ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΙΑ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ, ΤΗΝ ΕΡΜΗ ΕΤΟΥΤΗ ΧΩΡΑ!

.................................................................
ΕΛΛΑΔΑ, ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΣΟΥ ΚΑΡΑΔΟΚΟΥΝ.
ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΣΟΥ, ΕΝΕΡΓΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΟΚΟΥΝ!..
ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ. ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΙ.
ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΓΙΑΤΙ!..
ΔΕΝ ΟΦΕΛΟΥΝ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΤΩΝ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΕΡΠΕΤΩΝ!.
(Από το Ποίημα ΓΙΑΤΙ... Παξοί, Σεπτέμβριος 2002)

 ..........................................................................
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΙΕΖΕΤΑΙ, ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΠΙΕΖΕΙ,
ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΝΟΜΟΥΣ.

Τ' ΑΤΟΜΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ, ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.
ΤΟΥΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝΕ ΣΚΛΑΒΙΑ, ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ!
(Από το Ποίημα ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ, Αθήνα, Οκτώβριος 1998)
224.  ΧΑΙΡΕΤΕ ΠΑΞΟΙ!
 
Χαίρετε Παξοί!
΄Ενδοξο Νησί.
Βγάζετε Υπουργούς.
Βγάζετε Ναυάρχους.
Επίσης  Στρατηγούς,
αλλά και ζουρλούς!
΄Εχετε Φρουρό
μπροστά στο λιμάνι
τον αγωνιστή
Γιώργο Ανεμογιάννη!
Τον Πυρπολιτή
του εικοσιένα
που τον κρέμασαν
από μιά αντένα.
Από τουρισμό
έχετε κορεσμό.
Με μιά ομορφιά
σκέτη ζωγραφιά.
Πολλοί γιά σας λένε.
Παξοί, Αντιπάξοι,
Λονδίνα δεκάξη.
Πάντα προσπαθείτε
κάπως να σταθείτε.
΄Ομορφοι Παξοί.
Σας αφήνουν μόνους
να ζείτε σκληρά
με μεγάλους πόνους.
Τα φτωχά παιδιά σας
λένε τ'όνομά σας
πέρα εκεί στα ξένα
ζώντας πικραμένα.
Πατρίδα μας Γειά σου.
Σ' έχουμε κρυμμένη
μέσα στην Ψυχή μας.
Πολυαγαπημένη!
 
Πειραιάς, Μάρτιος 2022
Γεώργιος  Βελλιανίτης
Παξινός Ποιητής

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ


 ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Υπέρ της Ειρήνης του Σύμπαντος Κόσμου
(Εις μνήμην του δημιουργού αυτών των σελίδων, αείμνηστου Γιάννη Τσίπα).
Σημείωση:
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΟΥ ΣΕ ΑΛΛΑ ΣΑΪΤΣ

ΟΙ ΠΑΞΟΙ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΖΟΝΤΑΙ. Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΑΝΑΓΚΕΣ. ΝΕΟΙ ΧΩΡΟΙ ΣΤΑΘΜΕΥΣΗΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ.

Νέος χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων 
στο Γάϊο Παξών.
ΗΧΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑΥΤΙΚΟΥΣ



                        ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΒΙΟΠΑΛΑΙΣΤΗ
                                   72.  ΓΕΙΑ  ΣΟΥ  ΝΙΚΟ !…                                                               
 B΄ΒΡΑΒΕΙΟ  Χ.Ο.Ν.  18ου  ΠΑΝΕΛΛ.  ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ  ΠΟΙΗΣΗΣ
                                                  13-4-03

                                   Τόσα  χρόνια  περάσανε
                                  'πό  τότε  πούχεις  φύγει.
                                   Τους  ΄Ελληνες  τους  στρώσανε
                                   τελείως  στο  κυνήγι.
 
                                   Ο  χρόνος  είναι  σχετικός.
                                   Δεν  τον  μετράς  κεί πάνω.
                                   Δώ  προοδεύει  ο  κακός.
                                   Κάθε  μέρα  τα  χάνω. 
 
                                   Μαζί  μας  αγωνίστηκες
                                   γι  αυτήν  εδώ  τη  Χώρα.
                                   Κάλλιο  που   αφανίστηκες,
                                   να  μην  τα  βλέπεις  τώρα.
 
                                   Δεν  ήσουν  με  κανένα  μπλόκ.
                                  ΄Ησουν  Παράδειγμα  στα  Λ.Ο.Κ. !
                                   Δεν  χρωστάς  υποχρέωση.
                                   Στο  γράψαν  με  Βεβαίωση.
 
                                   Εσύ,  μετά  'πό  το  Στρατό,
                                   άρχισες  το  Σχολείο.
                                   Δίπλωμα  Ηλεκτρονικό.
                                   Λαμπρό  έγραψες  Βιβλίο.
 
                                   Κακή  ζωή  επέρασες,
                                   Τίμιο  Παλληκάρι.
                                   Μπορεί  να  μην  εγέρασες,
                                   μά  στάθηκες  λιοντάρι.
 
                                   Ανέβηκα  μήπως  σε  ιδώ,
                                   στα  ύψη  του  Πηλίου.
                                   Εκεί  που  βλέπεις  το  Θεό,
                                   στή  δύση  του  Ηλίου.
 
                                   Στα  λέω  εις  τη "διαπασών"
                                   στις  παραλίες  των  Παξών.
                                   Καί  στις  αρχές κάθε  χρονιάς
                                   στους  όρμους  της  Κεφαλωνιάς.
 
                                   Νίκο,  Εσύ,  ησύχασε.
                                   Τίμησες  τη  ζωή  σου.
                                   Ο  Θεός  εμερίμνησε
                                   να  ζήσει  το  παιδί  σου.
 
                                 ΄Οταν  περνώ  απ΄ τον  Κολωνό,
                                   πηγαίνοντας  γιά  το  χωριό,
                                   λέω  ψηλά  στον  Ουρανό:
                                 "Γειά  σου  Νίκο,  παιδί μου".
                                                   {Αληθινό  Θεριό ! ......
 
                                           Πήλιο,  Ιανουάριος  2003     
                                              Γεώργιος  Βελλιανίτης 
                                                   Παξινός Ποιητής


              216. O ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΥ ΝΤΟΝΤΟΥ

                      Ο Γιάννης ο Μηχανικός
                      έγινε καλός ναυτικός.                    
                      Είν’ ένας καραβοκύρης.
                      Προκομμένος. Νοικοκύρης.

                      Χειμώνα, Καλοκαίρι,
                      παντού, κάθε λημέρι,
                      περιμένει το Γιάννη
                      το θαύμα του να κάνει.

                      Αυτό όμως που να το σκεφτείς.
                      Είναι κι αυτοκινητιστής.
                      Να προλάβει όλο τρέχει.
                      Παντού το νού του τον έχει.

                      Πέρα για πέρα ικανός.  
                    ΄Ενας τίμιος Παξινός.
                      Το λένε εις τη διαπασών.
                      Είναι καμάρι των Παξών.  

                      Τον ξέρουν όλοι οι τουρίστες.
                      Λες και βρίσκεται στις πίστες.
                      Είναι ξεχωριστή μορφή.
                      Τον έχουν όλοι στην κορφή.                            

                      Βοηθός η κυρία του.
                      Η άξια Κατερίνα του.
                      Με πνευματικά προσόντα.
                      Της ικανότητας φόντα.

                      Γειά σου Γιάννη, Παλληκάρι.
                      Του Νησιού μας το καμάρι. 
                      Σε εκτιμά όλη η πιάτσα.
                      Είσ’ από σπουδαία ράτσα.

                                            Πειραιάς, Οκτώβριος 2018
                                                Γεώργιος Βελλιανίτης
                                                    Παξινός Ποιητής 

 

                            35. ΚΑΠΟΙΟ ΜΕΡΑΚΙ
 
                  Μέσ’  στη  φουρτούνα,  μέσα  στο  πέλαγο
                  σαν  μια  σταγόνα,  μικρό  σημαδάκι,
                  όσο  ερχότανε,  τόσο  μεγάλωνε,
                  μέσα  στα  κύματ’  άσπρο  καραβάκι.
 
                  Μικρό  παιδί  στου  χειμώνα  την  παγωνιά,
                  κοίταζα  το  καράβι  από  κάποια  πλαγιά,
                  σαν  έφτανε  στον  όρμο  κι  όταν  αναχωρούσε,
                  με  το  γνωστό  του  σφύριγμα  με  αποχαιρετούσε.
 
                  Το  έβλεπα  σαν  έστεκε  να  περιμένει
                  νάρθουν  οι  βαρκούλες  να  το  καλοσωρίσουν.
                 ΄Ηταν  όμορφο,  κάτασπρο  σαν  περιστέρι.
                  Τη  σκέψη  μου  έπαιρνε,  αλλού  να  την  πηγαίνει.
 
                  «Γλάρο»  το  έλεγαν  το  καραβάκι,
                  που  εταξίδευε  σε  θάλασσα  πλατειά.
                 ΄Ηταν  για  μένανε  κάποιο  μεράκι
                  το  να  με  πάει  μακρυά  στην  ξενητειά.
 
                  Χρόνια   τ’ αγνάντευα.  Κι  ωνειρευόμουν.
                ΄Ισως  κάποτε,  κάποια  μέρα  και  γώ,
                  νάφευγ’  απ’  το  νησί  την  τύχη  μου  να βρώ.
                  Δεν  ήταν  όμως  εύκολο.  Γι  αυτό  αναρωτιώμουν.
 
                ΄Ωσπου  μία  μέρα,  κάποιο  πρωϊνό,
                  πριν  να  βγεί   ο  ήλιος  στα  γνωστά  λαγκάδια,
                  μπήκα  στο  καράβι  με  στόμα  στεγνό,
                  με  θολό  το  βλέμμα  και  τη  σκέψη  άδεια.
 
                  Βαρειά  η  καρδιά  από  τις  συγκινήσεις.
                  Δώσε  της  Θεέ  μου  λίγο  κουράγιο,
                  νάβρει  το  δρόμο  της,  να  ξεκινήσει,
                  να  ξαποστάσει,  να  βρεί  μουράγιο.
 
                ΄Ετρεχαν  δάκρυα  από  τα  μάτια.
                  Ράγισ’  η  καρδιά. ΄Εγινε  κομμάτια.
                  Τρέχει  η  σκέψη  και  σχολιάζει
                  κάθε  τι  γνώριμο.  Το  αγκαλιάζει.
 
                  Ο  χωρισμός  είναι  πίκρα  μεγάλη
                  έστω  κι  αν  θέλουμε  αλλού  να  πάμε.
                  Γιατί  όταν  φεύγομε,  τότε  το  νοιώθουμε
                  ότι  τον  τόπο  μας  πολύ  αγαπάμε.
 
                  Είδα  τα  λαγκάδια  να  είναι  θλιμμένα.
                  Πολλές  μέρες,  βράδυα,  δεν θα  δούν  εμένα.
                  Μα  θάναι  τα  όνειρα  με  τούτα  δεμένα.
                  Δεν  θα  τα  ξεχάσω  που  θάμαι  στα  ξένα.
 

                  Κι  αυθόρμητα, ‘ πό  της  ψυχής  τα  βάθη,
                  στο  νού  μου  έρχεται  μία  υπόσχεση.
                  Κάτι  σαν  όρκος  έρχεται  να  ψιθυρίσω.
                  Γρήγορα  στο  νησάκι  να  ξαναγυρίσω.
 
                  Ναι!  Να  γυρίσω  με  πρώτη  ευκαιρία,
                  που  θα  βρεθεί  μέσ’  στη  φτωχή  ζωή  μου.
                  Μα  είναι  η  ζωή  κακοκαιρία,
                  και  γώ  σκουπίδι  μέσ’  στην  τρικυμία.
 
                  Πάει  πιά,   πολύς  χρόνος  από  τότε.
                 Όταν  το  σκέφτομαι,  δακρύζω  πότε  πότε.
                  Είναι  πλανεύτρα  η  ξενητειά  κι  αποκοιμάει.
                  Μα  η  επιθυμία  μου,  πάντοτε  ξαγρυπνάει.
 
                  Γρήγορα  στο  νησάκι  θα  γυρίσω,
                  το  κάθε  τι  μ’  ευλάβεια  να  προσκυνήσω,
                  το πράσινο με  το  γαλάζιο  φώς  του  ν’  αγναντέψω,
                  κι  άλλο  καλύτερο  ποτέ,  να  μη  γυρέψω ! ………
 
                                        Αθήνα, Νοέμβριος 1972
                                         Γεώργιος  Βελλιανίτης 
                                             Παξινός Ποιητής

  

Πηγή. ΔΗΜΟΣ ΠΑΞΩΝ. 
Δελτίο Τύπου.
Σε συνέχεια του σχεδιασμού που έχει κάνει  ο Δήμος Παξών για νέους χώρους στάθμευσης και μετά την δημιουργία  δύο  νέων  χώρων στάθμευσης  αυτοκινήτων στον Γάιο ( έναντι βενζινάδικου ΒΡ) και  εκείνου στην είσοδο του οικισμού Λάκκας  -κατά την  προηγούμενη  χειμερινή περίοδο - άρχισαν οι  εργασίες για την διαμόρφωση του οικόπεδου  που μισθώθηκε  από την Δ.Ε.Η  ,στην είσοδο του οικισμού του Γάιου .
Οι νέες θέσεις στάθμευσης θα διευκολύνουν μέγιστα τους συμπολίτες μας και τους επισκέπτες  του νησιού μας κατά την καλοκαιρινή περίοδο όπου οι υπάρχουσες θέσεις δεν καλύπτουν τις ανάγκες του οικισμού .
Την εποπτεία των εργασιών   έχει αναλάβει  ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Εμμανουήλ (Μανώλης )  Βλαχόπουλος .
Πηγή. ΔΗΜΟΣ ΠΑΞΩΝ.

ΤΥΧΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...