΄Αποψη λιμενίσκου Λογγού Παξών.
ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ! Σ' ΕΧΟΥΜΕ ΚΡΥΜΜΕΝΗ,
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ. ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΗ!

Καμπάνες ήχούν, μεσ' στ' Απριλιού τ' ολόχρυσο δειλινό
  και πάνω απ’  τις  κορφές  των κυπαρισσιών,  χρυσά  πουλιά  πετούν.
Γαλάζιο  Πέπλο.  Σκέπη, ευλογημένης  γής  των  ανθέων.
Χρυσό  Φώς,  Ουρανού  Φώς, της  Αγάπης  καί  της  Ελπίδας.
(Από Ποίημα ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΕΠΛΟ. Ρόδος, Φεβρουάριος 1967).

 Κάποιο σπιτάκι φτωχικό,
γιά χρόνια θά 'μενε κλειστό, 
χωρίς χαμόγελο ή τραγούδι.
΄Αδειο από γέλια και χαρές, 
από ωραίες αγκαλιές,
χωρίς ένα λουλούδι!...
(Από Ποίημα ΞΕΝΗΤΕΜΕΝΑ ΝΕΙΑΤΑ. 
Παξοί, Ιούλιος 1972)

ΣΑΪΤ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ
ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

>
Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΥΠΕΡΤΑΤΟΝ (ΑΓΑΘΟΝ) Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΑΤΕ ΦΙΛΟΥΣ, 
ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝΕ ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΥΣ.
ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΥΣ,
ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ.
ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
ΧΥΔΑΙΑ ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΔΙΧΑΣΜΟ.
ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΥΡΙΣΤΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ,
Σ'ΟΛΑ ΤΑ ΜΗΚΗ ΚΑΙ ΠΛΑΤΗ.
(Από Ποίημα ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΓΕΡΘΕΙΤΕ. Παξοί, Αύγουστος 2015)

ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΦΘΟΡΑΣ, ΟΛΟΙ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΘΕΙΤΕ.
 ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ, ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΠΑΥΘΕΙΤΕ. 
ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΒΟΛΗ. ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΠΙΑΝΕΙ. 
ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ ΨΗΛΑ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΤΑΝΕΙ!
(Από το Ποίημα ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.Πειραιάς, Μάρτιος 2002).

  ΄Ελληνες !!!  Πού  είσθε ΄Ελληνες ;;;
Σας  καλώ !
Πατριώτες !!! Πού  είσθε Πατριώτες ;;;
Σας  καλώ !
Ηγέτες !!!  Πού  είσθε Ηγέτες ;;;
Σας  καλώ !
 
Και σας παντού, της Διασποράς.
Τα θύματα της  συμφοράς !
΄Ολους σας  καλώ.
 
Σας  παρακαλώ,
να βρούμε την Ελλάδα
που αφήσαμε  στα  πλήθη
και  χάθηκε στη  λήθη.
.......................................................
Μονιάστε πλέον ΄Ελληνες.
Ξυπνήστε Πατριώτες.
Συνέλθετε Ηγέτες.
΄Η βρίσκουμε το  δρόμο  μας,
΄Η σβήνουμε για πάντα !...
 (Από Ποίημα ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ. Πειραιάς, Ιούνιος 2014)

ΔΙΑΤΑΖΟΥΝ ΔΟΛΙΟΙ ΕΧΘΡΟΙ, ΨΕΥΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ, ΜΟΧΘΗΡΟΙ:
TH  ΧΩΡΑ ΑΥΤΗ ΔΙΑΛΥΣΑΤΕ. ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΣΒΗΣΑΤΕ.
ΘΕΡΙΣΤΕ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ. ΕΞΑΘΛΙΩΣΤΕ ΜΕ ΦΘΟΡΑ.
ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ ΔΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΥΣ!
 (Από Ποίημα  ΔΙΑΛΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Παξοί, Αύγουστος 2001)

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΣΑΣΤΕ ΣΤΑ ΞΕΝΑ ΠΕΡΑ ΕΚΕΙ,
ΝΑ ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΤΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ.

.................................................................

ANTIΣΤΑΘΕΙΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΙΣ ΥΠΟΥΛΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ.

ΜΗΝ ΠΟΛΕΜΑΤΕ ΙΔΑΝΙΚΑ. ΑΥΤΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΙΣ!

...........................................................................................................
ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΩΡΑ.
ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΙΑ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ, ΤΗΝ ΕΡΜΗ ΕΤΟΥΤΗ ΧΩΡΑ!

.................................................................
ΕΛΛΑΔΑ, ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΣΟΥ ΚΑΡΑΔΟΚΟΥΝ.
ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΣΟΥ, ΕΝΕΡΓΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΟΚΟΥΝ!..
ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ. ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΙ.
ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΓΙΑΤΙ!..
ΔΕΝ ΟΦΕΛΟΥΝ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΤΩΝ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΕΡΠΕΤΩΝ!.
(Από το Ποίημα ΓΙΑΤΙ... Παξοί, Σεπτέμβριος 2002)

 ..........................................................................
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΙΕΖΕΤΑΙ, ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΠΙΕΖΕΙ,
ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΝΟΜΟΥΣ.

Τ' ΑΤΟΜΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ, ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.
ΤΟΥΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝΕ ΣΚΛΑΒΙΑ, ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ!
(Από το Ποίημα ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ, Αθήνα, Οκτώβριος 1998)
224.  ΧΑΙΡΕΤΕ ΠΑΞΟΙ!
 
Χαίρετε Παξοί!
΄Ενδοξο Νησί.
Βγάζετε Υπουργούς.
Βγάζετε Ναυάρχους.
Επίσης  Στρατηγούς,
αλλά και ζουρλούς!
΄Εχετε Φρουρό
μπροστά στο λιμάνι
τον αγωνιστή
Γιώργο Ανεμογιάννη!
Τον Πυρπολιτή
του εικοσιένα
που τον κρέμασαν
από μιά αντένα.
Από τουρισμό
έχετε κορεσμό.
Με μιά ομορφιά
σκέτη ζωγραφιά.
Πολλοί γιά σας λένε.
Παξοί, Αντιπάξοι,
Λονδίνα δεκάξη.
Πάντα προσπαθείτε
κάπως να σταθείτε.
΄Ομορφοι Παξοί.
Σας αφήνουν μόνους
να ζείτε σκληρά
με μεγάλους πόνους.
Τα φτωχά παιδιά σας
λένε τ'όνομά σας
πέρα εκεί στα ξένα
ζώντας πικραμένα.
Πατρίδα μας Γειά σου.
Σ' έχουμε κρυμμένη
μέσα στην Ψυχή μας.
Πολυαγαπημένη!
 
Πειραιάς, Μάρτιος 2022
Γεώργιος  Βελλιανίτης
Παξινός Ποιητής

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ


 ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Υπέρ της Ειρήνης του Σύμπαντος Κόσμου
(Εις μνήμην του δημιουργού αυτών των σελίδων, αείμνηστου Γιάννη Τσίπα).
Σημείωση:
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΟΥ ΣΕ ΑΛΛΑ ΣΑΪΤΣ

223. ΕΘΝΙΚΟΝ ΕΓΚΛΗΜΑ. (ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥ ΦΙΛΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΙΠΑ, ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΣΕΛΙΔΩΝ).

                             223. ΕΘΝΙΚΟN  ΕΓΚΛΗΜΑ.

(Αφιερωμένο στα παιδιά

ενδοοικογενειακής βίας

και των Ορφανοτροφείων).

 ----------------------------------


Τα δύστυχα Ελληνόπουλα

έχασαν την Ψυχή τους.

Τα καταστρέψαν οι γονείς

με τους  Σοφούς Πατέρες. 

                              ΄Οπου βρεθούν, όπου σταθούν,

ακούγονται φοβέρες.

Χρειάζοντ' ένα γιατρικό.

Μα που να βρούνε το γιατρό.

 

Δεν έχουνε ούτε τροφή.

Αντί στοργή, βρίσκουν οργή.

Ζουν σε άθλιες συνθήκες.

Ετσι, καταντούν αλήτες.

 

Πως να πάνε στο Σχολείο.

Δεν υπάρχει ούτε βιβλίο.

Κάθε ώρα πέφτει γκρίνια.

Παντού επικρατεί γκίνια.

 

Ελλάδα, άρρωστη, φτωχή,

σκοτώνουν τα παιδιά σου.

Αυτά είναι ζωντανά νεκρά

μέσα στην  αγκαλιά σου.

 

Υπομένεις νάρθει η Νίκη.

Μήπως φανεί η Θεία Δίκη.

Περιμένεις κάποιο Θαύμα

να σου γιατρευτεί το τραύμα.

 

Δεν φαίνεται όμως Φως.

Σε ξέχασε και ο Θεός.

Εσύ προσπαθείς  μονάχη

να δίνεις άνιση μάχη.

 

Κρίμα έρημη Ελλάδα.

Περιμένουν στην αράδα,

οι εχθροί σου να σε σβήσουν.

Θέλουν να σε αφανίσουν.

 

                   Πειραιάς, Οκτώβριος 2021

                       Γεώργιος Βελλιανίτης

                            Παξινός Ποιητής

                            218. ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ.

                                    Γειά σου ΄Ελληνα Στρατιώτη.
                                    Γειά σου   Φίλε Πατριώτη
                                    που φυλάσσεις την Πατρίδα
                                    μέσ΄ στην άγρια καταιγίδα.

                                    Τάφησες πίσω σου όλα. 
                                    Τώρα είσαι μέσ΄στη μπόρα,
                                    την Ελλάδα  να τιμήσεις.
                                    Τα Σύνορα να κρατήσεις.

                                    Αέρα, Θάλασσα, Στεριά,
                                    οργώνουν  μαχητές θεριά.
                                    Είναι  όλοι παλληκάρια.
                                    Δυνατοί σαν τα λιοντάρια.

                                                  Πειραιάς, Μάρτιος 2020
                                                     Γεώργιος Βελλιανίτης
                                                         Παξινός Ποιητής
 

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑΣ
          ΟΛΟΙ ΠΛΕΟΥΝ ΣΕ ΠΕΛΑΓΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ 
ΒΡΑΒΕΙΟ  ΤΟΥ  «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ»  Δ.Ε.Ε.Λ.  5-2-99.
 
      (TA  KΑΣΤΡΑ  ΠΕΦΤΟΥΝ  ΕΚ  ΤΩΝ  ΕΣΩ)
 
        3.  ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ           
 
 
Ελληνες! Bλέπετε  μπροστά.        
Μη  σας  πτοούν  τα  πάθη.
Δείτε !  Δεν  έχουμε  καιρό,
να  κάνουμ’  άλλα  λάθη.
 
Μαζέψτε  τα  συντρίμια  μας.
Αυτό είναι  το  χρυσάφι.
Μην  κάνετε  τον  αρχηγό.
Πάει η  Ελλάδα  στράφι.
 
Τ’ ατομικά  συμφέροντα
σκοτώνουν  τα  παιδιά  μας.
Tους  ετοιμάζουνε  σκλαβιά,
τα  χέρια  τα  δικά  μας.
 
Ξυπνήστε  πλέον  ΄Ελληνες,
την  Tελευταία  ΄Ωρα.
Αφήστε  την  πιά  να  σταθεί
την έρμη  ετούτη  Χώρα!
 
                  Aθήνα, Οκτώβριος  1998
                   Γεώργιος   Βελλιανίτης
                         Παξινός Ποιητής
               

         Γ΄ ΒΡΑΒΕΙΟ  ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ  ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ Χ.Ο.Ν. 04-04-05 
                                                                                 
                                                     67.    ΓΙΑΤΙ   ….….
 
                                   Τα  σημεία  σαν  φαίνονται  των  καιρών,
                                   προμηνύουν  το  μέλλον  οδυνηρόν.
 
                                   Ελλάδα,  οι  εχθροί  σου  καραδοκούν.
                                   Τα  τέκνα  σου  ενεργούν  κατά  το  δοκούν.
 
                                   Φαντάζουνε  σαν  Θεοί  υπεράνω  Νόμων.
                                  ΄Ετσι,  θερίζ’  η  σπάθη  των  παρανόμων.
 
                                   Περιφρονούν,  γκρεμίζουν  το  κάθε  τι.
                                   Οι  φίλοι  αναλογίζονται  το  γιατί…….
 
                                   Δεν  οφελούν  τα  δάκρυα  των  συνετών,
                                   μπροστά   στο  δηλητήριο  των  ερπετών.
 
                                   Κάποτε  σού  αρπάζανε  τα  παιδιά  σου.
                                   Τώρα  τα  θανατώνουν  στην  αγκαλιά  σου.
 
                                   Γιατί ‘ σαι  Ελλάδα  καταδικασμένη,
                                   να  ζείς  στο  περιθώριο  προδομένη ;
 
                                                             Παξοί,  Σεπτέμβριος  2002
                                                                Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                                      Παξινός Ποιητής

                                    
                             1O.  EKTOΣ  ΕΛΕΓΧΟΥ
.
        Αναβρασμός!  Μέσ'  στην  ψυχή  μας,  μέσ'  στη  ζωή  μας.
        Αμηχανία!  Ποιά  η  επόμενη,  η  κίνησή  μας.
 
        Υπάρχει ένταση.΄Ως  καί  στο  σπίτι  μας.  Γιά  μίλησέ  μου.
        Ποιό  είναι  το  σήμερα.  Ποιό  θάναι τ'  αύριο.  Απάντησέ μου.
 
        Τί  βλέπεις  γύρω  σου.  Παντού  συντρίμια,  όλο  ναυάγια.
        Λίγοι  το  βλέπουνε. ' Ολοι  τα  δέχονται,  ωραία  κι  άγια.
 
        Απατεώνες,  σε  κάθε  βήμα  σου,  δίνουν  καί  παίρνουν.
        Καταστροφή!  Με  το  χαμόγελο,  τη  φρίκη  σπέρνουν.
 
        Ναρκωτικά!  Αυτό  το  βάσανο,  θάνατο  φέρνει.
        Ψυχές  αφύλακτες.  Σαν  καλαμιά,  ο  αέρας  δέρνει.
 
        Τίποτα  όρθιο!  Δεν  έχει  μείνει  πέτρα  στην  πέτρα.
        Κανείς  δεν  έβλεπε,  πώς  χρειαζότανε,  να  πάρει  μέτρα.
 
        Μέτρα  στο  σπίτι  του,  στον  εαυτό  του,  στην  Κοινωνία.
       'Οπου  χρειάζοταν,  νάχε  τον  έλεγχο  καί  τα  ηνία.
 
        Παντού  ληστεύουνε.  Μέσ'  στη  ζωή  μας  μπήκαν  οι  κλέφτες.
        Θεό  δεν  έχουνε.  Μικροί  -  μεγάλοι,  γίνανε  ψεύτες.
 
       ΄Ολοι  μπερδεύτηκαν.  Σα  να  συνέβαιναν,  σ'  άλλον  πλανήτη.
        Ήταν  θεόστραβοι.  Ούτε  που  έβλεπαν  πέρ'  απ'  τη  μύτη.
 
        Βλέπαν  το  πρόβλημα.  Μικρό  ή  μεγάλο,  στο  άρπα  -  κόλλα.
        Το  γυροφέρνανε.  Να  λυθεί  μόνο  του.  Φάγαμε  φόλα.
 
        Θέλανε  πρόοδο.  Κόπτονταν  όλοι  τους  γιά  επιτυχία.
        Ζούσαν  στον  κόσμο  τους. Κι  έτσι  μας  φέρανε  τη  δυστυχία.
 
        Τα  ήθη  χάθηκαν.  Αυτός  ο  πλούτος,  πέρ'  απ'  το  χρήμα.
        Είτε  το  θέλησαν,  είτε  αδιαφόρησαν,  μεγάλο  κρίμα.
 
        Παντού  ερείπια.  Μπροστά  σου  πίσω  σου,  όπου  γυρίσεις.
        Αφού  είναι  σίγουρο.  Πως  ό,τι  σπείρεις,  θε  να  θερίσεις.

 
                                               Πειραιάς,  Μάρτιος  1998
                                                  Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                        Παξινός Ποιητής

                                          64. ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ
 
                                 Ζούμε  σε  μια  Χώρα,  της  απελπισίας.
                                 Τόπο  Παραλόγου  και  Υποκρισίας.
                                 Φόνοι,  Κλεψιές,  Ψευτιές,  Απάτες.
                                 Πόλεμος  με  ληστές  στις  στράτες.
 
                                ΄Ολοι  μας  τα’  αρπάζουνε.  Δεν  αφήνουν  μία.
                                ΄Υστερα  σου  λένε,  φταίει  η  Κοινωνία.
                                 Πήραν  τις  Ταφόπλακες  από   τα  Μνημεία!
                                 Μέχρι  που  ξαφνιάστηκε  κι  η  Αστυνομία.
 
                                 Τι  να  πούμε  για  καρδιές,  τρέλλες,  καταθλίψεις.
                                 Κάθε  βήμα  ένας  καημός!  Πόνος  όπου  στρίψεις.
                                 Τάξανε  Ποιότητα!  Πίστη  στον  Πολίτη !
                                 Κόσκινο  τον  έκαναν.  Τούκλεισαν  το  σπίτι!
 
                                 Τούτα  δώ  συμβαίνουνε,  σε  άλλον  Πλανήτη!
                                 Τίποτα  δε  βλέπουνε,  πέρ’  πό  τη  μύτη.
                                ΄Ο,τι  και  να  γίνεται,  πάντα  πέρα  βρέχει.
                                 Ούτε  πιά  ένα  Θεό,  κανένας  δεν  έχει.
 
                                 Είναι  η  Αργία,  Μήτηρ  της  Κακίας.
                                 Τώρα  τον  πληρώνουμε,  το  Φόρο  Βλακείας!
                                 Πού  θα  πάει  όμως  αυτό.  Πόσο  θα  κρατήσει.
                                 Όταν  κανείς  δεν  μπορεί,  σπίτι  του  να  ζήσει.
 
                                 Είμαστε «υπό  διωγμόν»,  μέσα  στην  Πατρίδα!
                                 Σήμερα  δε  φαίνεται,  κάποια  ηλιαχτίδα.
                                ΄Ισως  αύριο  να  φανεί.  Κανένας  δεν  ξέρει.
                                 Χάνεται  η  Χώρα μας….Μέρα  μεσημέρι!…….
 
                                                              Πειραιάς,  Δεκέμβριος  1998
                                                                 Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                                    Παξινός Ποιητής

 
                                 ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ
                                 Εν έτει σωτηρίω 1998 ότε ετύχαινε η κατασκευή
                                 του ΜΕΤΡΟ   Πλατείας Συντάγματος, οι εφημερίδες
                                 έγραφαν  ότι άγνωστοι πήραν μαρμάρινες ταφόπλακες
                                 από μνημεία του Α΄Νεκροταφείου Αθηνών.
                                 Ευλογητός εί Κύριε, δίδαξόν με τα δικαιώματά Σου

                                        ΠΡΟΣ  ΚΑΘΕ  ΤΙΜΙΟ  ΑΝΘΡΩΠΟ :
                                            ΕΧΕΙΣ  ΝΟΙΩΣΕΙ  ΜΑΧΗΤΗΣ
                            ΣΕ  ΕΝΑΝ  ΑΚΗΡΥΧΤΟ  ΠΟΛΕΜΟ  ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ;
 
                                          63.    Ε ! …. ΕΙΣΑΙ  ΜΑΧΗΤΗΣ  !!!
        
                                                 Τούτη  είναι  μία   Εποχή,
                                                 που  βασιλεύει  η  Ανοχή.
                                                 Τι  Ανοχή,  τι  Διαφθορά.
                                                 Πού  τη  βλέπεις  τη  Διαφορά;
 
                                                 Ιδανικά,  Πολιτισμός,
                                                 ο  γνήσιος  Ελληνισμός,
                                                 καλούνται  γελοιότητες.
                                                 Λές  κι  είναι  αθλιότητες !
 
                                                 Οι  ΄Ελληνες,  υπό  διωγμό.
                                                 Λαός,  υπό  κατατρεγμό.
                                                 Πώς  να  πολλαπλασιασθούμε.
                                                 Πότε  θα  εξαφανισθούμε.
 
                                                 Επί  τέλους  τι  θα  γίνει.
                                                 Τι  απ’  όλα  θε  να  μείνει.
                                                 Απορούν  όλοι  οι  φίλοι.
                                                 Των  εχθρών  μειδιούν  τα  χείλη.
 
                                                 Ετούτο,  είναι  Πόλεμος.
                                                 Εσύ,  είσαι  εμπόλεμος.
                                                 Είν’  ένας  Πόλεμος  Φθοράς.
                                                 Διαδικασία  Συμφοράς !
 
                                                 Κοίταξε  γύρω  σου  να  δείς :
                                                 Δεν  είναι  δίπλα  σου  κανείς.
                                                 Σού  βάλλει  ο  Καταχτητής.
                                                 Να  είσαι ΄Αξιος  Μαχητής ! ….
 
                                                              Πειραιάς,  Ιούνιος 2002
                                                                Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                                    
 Παξινός Ποιητής   

  (( ΑΠΡΟΚΛΗΤΕΣ   ΨΥΧΡΕΣ   ΔΙΩΞΕΙΣ,  AMEΡΟΛΗΠΤΩN ΑΠΟΔΟΤΙΚΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ  ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ & ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ                 ΚΑΠΟΙΩΝ  ΕΠΟΧΩΝ, ΠΡΟΣ  ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ  
                   AIΣΧΡΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ  ΚΡΑΤΟΥΣ ))                  

                  65.  Ο  ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ
 
                  Είναι  Τίμιος.  Σοβαρός.
                  Με  λαμπρό  μέλλον.  Καθαρός.
                  Ψάχνει  την  Επιτυχία.
                  Μα  τον  βρίσκει  η  Ατυχία.
                ΄Ερχονται  οι  φωτισμένοι.
                  Κάνουν  σα  δαιμονισμένοι.
                ΄Εχουνε  μεγάλη  φόρα.
                  Βλέπει  μία  Μαύρη  Μπόρα.
                  Φθάνει  νέα  Αγγελία.
                  Φοβερή  Παραγγελία.
                  Το  δικό τους  να  προσέξει.
                  Αλλιώς  δε  θα  ξαναφέξει.
                  Του  διαλύουνε  τα  πάντα.
                  Τονε   κάνουνε  στην  πάντα.
                  Τονε  βάζουνε  στην  μπρίζα,
                  κι  άλλοι   αρπάζουνε  τη  μίζα.
                  Τηλέφωνα  με  δίεση.
                  Λειτουργεί  υπό  πίεση.
                  Τη  μια  τον  καπελώνουνε.
                  Την  άλλη  τον  μαλώνουνε.
                  Πολλά  χρόνια  έχει  σπουδάσει.
                  Τώρα  γιατί  να  τα  χάσει.
                  Όταν  χάσει  τη  δουλειά  του
                  θα  τραβάει  τα  μαλλιά  του.
                  Λέει,  τότε  πάν  χαμένα.
                  Ποιος  θα  με  βοηθήσει  εμένα.
                ΄Ετσι  κι  αλλιώς  θάρθει  άλλος.
                  Πιο  Ωραίος  Παπαγάλος.
                  Υπομένει.  Περιμένει
                  να  χαθούν  οι  λυσασμένοι.
                  Κι  όταν  η  Μπόρα  περνάει,
                  το  ποτάμι  δεν  γυρνάει.
                  Ο  καθένας  αλωνίζει.
                  Αυτός  όμως  συνεχίζει,
                  να  βοηθάει  και  να  κτίζει
                  την  Ψυχή  του  να  γεμίζει.
                  Κάτι  για  να  περισώσει,
                  πριν  το  κάθε  τί  τελειώσει.
                  Να,  ο   Θεματοφύλακας,
                  των  Οσίων  ο  Φύλακας ! ……..
 
                               Παξοί,  Αύγουστος  2002
                                  Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                      Παξινός Ποιητής
 

 

(Tω  καιρώ εκείνω, είπεν ο  παπαδοδάσκαλος  του  Δημοτικού στο φτωχό μαθητή  του:  Εσένα    ο  πατέρας  σου  είναι  εργάτης.  Πρέπει  να  γίνεις  και  σύ  εργάτης. Τον  χλεύαζε,  απαξιώνοντάς  τον,  επιβραβεύοντας τα  παιδιά  φίλων  του  και  προυχόντων. Το  παιδί  απογοητευμένο  όσο  προκατειλημμένο,  δεν  προχώρησε.  ΄Εγινε εργάτης.  Τότε δε, οι  γονείς  έλεγον. Βάρα  δάσκαλε  το  παιδί  μου  να  γίνει  καλός  άνθρωπος.  Οι  δάσκαλοι  της  εποχής, κτυπούσαν  με  το  παραμικρό  δέρνοντας  αλύπητα  τα  μικρά,  αθώα,  φτωχά  παιδιά !!).
 
           ((( ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ  ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚHΣ ΕΞΑΡΣΗΣ ΜΑΘΗΤΩΝ)))
 
                                                             62.   ΡΥΠΑΝΣΗ  ΨΥΧΗΣ
 
                                                            Βρίσκονται  τα  μικρά  παιδιά
                                                            στης  Κοινωνίας  τα  πυρά.
 
                                                            Παίρνουν  το  δρόμο  της  ζωής.
                                                            Αμαρτίες  βαρειές,  να  δείς !
 
                                                            Αρχίζουμε  απ’  τους  γονείς.
                                                            Άχρηστοι  τύποι.  Αδαείς.
 
                                                            Πάντα  τα  εκμεταλλεύονται.
                                                            Αυτά όμως  δε  λέγονται.
 
                                                            Τι  να  πείς  για  τους  δασκάλους.
                                                            Κάνουν  τα  παιδιά  ρουφιάνους.
 
                                                            Βολεύονται  απ’  τις  περιστάσεις              
                                                            και  διαμορφώνουν  καταστάσεις.
                                                            
                                                            Αλλού  κάνουνε  το  φίλο
                                                            και  τα  σπάζουνε  στο  ξύλο.
 
                                                           ΄Οσα  θέλουν  προωθούνε.
                                                            Τα’ άλλα  μέλλον  δεν  θα  δούνε.                                                                                                                                                                                                                          Γονείς,  δασκάλοι  και  λοιποί,                     
                                                            συνένοχοι  μέσ’  στη  σιωπή.

                                                            Δημιουργούνε  ενοχές,
                                                            να  ελέγχουν   τις  αγνές  ψυχές.
 
                                                            Tους  τσακίζουν  το  Ηθικό.
                                                            Κεί  δεν  υπάρχει  γιατρικό,
 
                                                            Την  Ψυχή  τους  ν’  απαλύνει                      
                                                             για  να  νοιώσουνε  γαλήνη.
                                                                
                                                             Απαιτούνε  το  σεβασμό,
                                                             χωρίς δικαίωμα  σ’αυτό.
                                                                                                                                     
                                                             Ο  σεβασμός  εμπνέεται.
                                                             Ποτέ  δεν  επιβάλλεται.
                                                         
                                                             Η  δίψα  για  κατάκτηση.
                                                             Ηθική  αγανάκτηση.
 
                                                             Αντί  να  δείχνουνε  στοργή,
                                                             καλλιεργούνε  την  Οργή !
 
                                                             Αυτά  σε  μία  εποχή,
                                                             που  βασιλεύει  η  Ανοχή.
 
                                                             Είν’ ΄Εγκλημα  η  Ανοχή.
                                                             Των  παρατράγουδων  αρχή.
 
                                                             Είναι  σκέτη  συνεργία.
                                                             Η  Ηθική  Αυτουργία.
                                                                          
                                                             Μα  όταν  ο  ΄Ελεγχος  χαθεί,
                                                             το    χάσμα  είναι  πιά  βαθύ.
 
                                                             Αυτοί  δείχνουν  τα  βήματα,
                                                             στα  πιο   σκληρά  εγκλήματα.
 
                                                             Τιμή  σε  κείνα  τα  παιδιά,
                                                             που  έχουνε  καλή  καρδιά !
 
                                                                            Πειραιάς,  Μάϊος 2002
                                                                            Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                                                Παξινός Ποιητής


                                 58.   ((( ΕΜΠΡΟΣ  ΓΙΑ  ΤΗΝ  ΑΝΑΣΤΑΣΗ )))
                                                                                          
                                                        ΑΓΩΝΙΣΤΕΙΤΕ !!!
 
                                                         ΑΜΥΝΘΕΙΤΕ !!!
 
                                                   Ακολουθείστε, ΄Ελληνες !
                                                 ΄Ισια  μπροστά !  Κοιτάτε !
                                                   Γιά  την  αξιοπρέπεια,
                                                   παντού  γερά  κτυπάτε.
 
                                                   Προσβάλλονται  Ιδανικά !
                                                   Κτυπάνε  την Ψυχή  μας !
                                                   Ο  κάθε  εχθρός  προσδοκά,
                                                   να  σβήσει  η ΄Υπαρξή  μας !
 
                                                   Στον  Πόλεμο  κατά  Φθοράς
                                                   όλοι  συστρατευθείτε.
                                                   Καί  σείς  εκεί  της  Διασποράς,
                                                   μην  επαναπαυθείτε !
 
                                                   Μή  δέχεσθε  την  προσβολή.
                                                   Ντροπή,  να  μη  σας  πιάνει.
                                                   Με  το  κεφάλι  σας  ψηλά,
                                                   κανένας  δε  σας  φτάνει !! ......
 
                                                               Πειραιάς, Μάρτιος  2002
                                                                 Γεώργιος Βελλιανίτης
                                                                     Παξινός Ποιητής
 
                                        ΜΕΤΑΧΡΟΝΟΛΟΓΗΜΕΝΑ   ΓΡΑΜΜΑΤΙΑ
 
70.                                                         Ο  ΚΥΡΙΟΣ
                                           (ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΣ Ο ΕΓΚΑΘΕΤΟΣ)
 
                                                   ΄Εφθασε  μία  εποχή
                                                    Του  πάθους  φάνηκ’ η  αρχή.
 
                                                    Ο Κύριος  ήτανε  στεγνός.
                                                    Δεν  ήταν  ούτε  ικανός.
 
                                                    Η λαμπρότητά  του  μύθος.
                                                    Πάνω  του  δεν  είχε  ήθος.
 
                                                    Το  πέταλο  του  μπουμπουκιού.
                                                    Τού  σκοινιού  καί  του  παλουκιού.
 
                                                    Κείνες  οι  διαολοφάρες,
                                                    του  κάνανε  πολλές  χάρες.
 
                                                    Το  λαχείο  τούχε  πέσει.
                                                    Πήρε  μιά  ωραία  θέση.
 
                                                    Τον  φρόντιζαν  με  χρέωση.
                                                    Χρωστούσε  υποχρέωση.
 
                                                  ΄Εκανε  στραβά  μάτια.
                                                    Υπέγραφε  γραμμάτια.
 
                                                    Κάρφωνε  γνωστούς  καί  φίλους,
                                                    που  τους  έβλεπε  σα  σκύλους.
 
                                                    Πέρασε, ήρθε  ο  καιρός,
                                                    ο  Κύριος  έγινε  τρανός.
 
                                                    Στη  σύνταξη  όταν  βγήκε,
                                                    όλα  ρόδινα  τα  βρήκε.
 
                                                    Του  κάνουνε  κι  άλλες  πλάτες.
                                                    Τους  βοηθάει  στις  απάτες.
 
                                                    Τους  δικούς  του  αυτός  έχει.
                                                    Γιά  τους  άλλους  πέρα  βρέχει.
 
                                                    Τα  γραμμάτια  ξωφλάει
                                                    καί  τη  μάννα  του  πουλάει.
 
                                                                           Πειραιάς, Νοέμβριος  2002
                                                                              Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                                                 Παξινός  Ποιητής

  ΓΡΑΦΕΙ Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΡΕΝΑ ΤΖΩΡΑΚΗ

Η ποίηση του Γεωργίου Βελλιανίτη γράφει η Ρένα Τζωράκη 
 
Ο Γεώργιος Βελλιανίτης ,  του Χαράλαμπους ,  γεννήθηκε στο Γάϊο Παξών, έχει δύο παιδιά και είναι συνταξιούχος του δημοσίου.
Γράφει παραδοσιακή, ομοιοκατάληκτη  ποίηση την οποία θεωρεί καθαρά ελληνική, προσπαθώντας να καυτηριάζει τα στραβά της καθημερινότητας  και γράφει με ψυχή για τον έρωτα,την Αγάπη ,τη Ζωή, τις ανθρώπινες σχέσεις και την κοινωνία γενικότερα….
Δίκαια συγκαταλέγεται στους νεοέλληνες σύγχρονους στιχουργούς –ποιητές.
Ο ποιητής ακολουθεί το σαγηνευτικό  ψιθύρισμα  της ψυχής του, με  την ανεπιτήδευτη απλότητα νοημάτων και  μετατρέπει σε στίχο  κάθε τι που τον αγγίζει, που τον δονεί, που τον εμπνέει  σε  ρυθμικό παλμό ποιημάτων.
Η  γραφή του λιτή και δωρική,  πανανθρώπινη, αυθεντική  και ατόφια, χωρίς βαρύγδουπες λέξεις  και πολυσύνθετα σχήματα…
 Καθαρά βιωματική, με λόγο πότε τρυφερό  πότε σατυρικό, ένας νέος δεύτερος Σουρής , χωρίς να αντιγράφει το μεγάλο μας ποιητή, χαράζει το δικό του ποιητικό μονοπάτι , με τη σαλπιγγιστική γραφίδα του, καλεί τον Έλληνα για ομόνοια, αδελφότητα, δικαιοσύνη,και τον κάνει να στοχάζεται και να προβληματίζεται ,που είναι αλυσοδεμένος και υποταγμένος στο Φόβο, και την ενοχική  Σιωπή….
Μέσα από τους στίχους του,-κατάθεση της ψυχής του-  χαρίζει  στον αναγνώστη, ένα ζευγάρι φτερά για να πετάξει το πνεύμα του στο απέραντο Ουρανοθαλασσί της Ελευθερίας και να ξαναβρεί τη δύναμη της δημιουργίας….
Φιλοσοφεί ποιητικά, με λυρισμό και  τρυφερότητα καυτηριάζει σατυρικά  , βροντοφωνάζει επαναστατικά  σε κείνους που οδήγησαν τον Νεοέλληνα να σκύψει το κεφάλι δουλικά και τον ενθαρρύνει να κοιτάξει ψηλά και να αντλήσει τη Δύναμη από το αστείρευτο της ποίησης γαλάζιο….
Μεστή γραφή, που ξεχειλίζει συναίσθημα μέσα στην απλότητα των στίχων του και εδώ  είναι το μεγαλείο του δημιουργού να εμπνέει μέσα στην   λιτότητά  του ,ένας ακάματος και αστείρευτος  πνευματοφόρος  εργάτης των λέξεων ,  ακολουθεί το εσωτερικό του    Φως και  δείχνει το δρόμο για  διέξοδο από το σκοτεινό τούνελ της σιωπής και των  αρνητικών συνδρόμων.
Σε όλα του τα ποιήματα ,που σύμφωνα πάντα με το υποκειμενικό μου κριτήριο είναι ποιήματα –χρονογραφήματα  καθρεφτίζεται  όλη  η  σύγχρονη  πολιτική  και   κοινωνική  κατάσταση  του  τόπου  μας …
 Όλα του τα ποιήματα άρτια  στη  γραφική  τους  υποδομή,  αποδίδονται  με  τον   πλέον  ευδιάκριτο – κατανοητό  τρόπο  τα   διαχρονικά νοήματά  τους.
Εδώ φαίνεται  ολοκάθαρα ο  προτρεπτικός ο λόγος του με ενδεικτικά  δείγματα της πένας  του:
Αλλά ας  αφήσουμε τους ίδιους τους στίχους να μιλήσουν για την ποιητική γραφή του  Δημιουργού:

«Έλληνες ! Σηκωθείτε !
Μπροστά σας προχωρείτε.
Πάντα να γρηγορείτε,
για φίλους και εχθρούς.
 
Γοργά δημιουργείτε.
Γερά αντισταθείτε….
 
Παράδοση φυλάτε.
Τον κόσμο ν' αγαπάτε,
την Πίστη μην πετάτε.
Αυτό, θέλουν να δουν ! ......»

Ο Γιώργος Βελλιανίτης  είναι φλογερός Φιλέλληνας και γνήσιος Πατριώτης δίνει τη μάχη του, με μοναδικό όπλο τη γραφή του, και αντιστέκεται στον βανδαλισμό της γλώσσας μας, γιατί πονάει για τον Ελληνικό λόγο, που είναι η καρδιά της Οικουμένης και το λίκνο όλων των γλωσσών της Γης…
Γράφει στους στίχους του:
 
«Η Γλώσσα η Ελληνική
ακούγεται σαν μουσική.
Πλούσια, όσο εκφραστική
με μέτρο και με ρυθμική.
 
Δέχεται κτύπους μανιακούς
από εχθρούς ιστορικούς.
Λένε, δεν είναι πιά ωραία,
ούτε ν΄ ακούγονται τα’ Αρχαία!
Σερβίρουνε λόγια πηχαία !
΄Ετσι η φθορά, είναι μοιραία.

Οι ξύπνιοι με Γραμματική,
νέα, ανατριχιαστική,
χωρίς να έχουν λογική
πρωτοτυπούν εδώ κι εκεί.»
 
Σαν ένας σύγχρονος  Μακρυγιάννης αγανακτεί για  την παραχάραξη της ιστορίας μας , με τη λασπολογία που δέχεται ο πολιτισμός μας,από τα ανθρωπόμορφα τέρατα της Νέας Τάξης  Πραγμάτων  ,και παραινεί για διαφύλαξη των Ιερών και Οσίων  της Φυλής μας  γράφοντας: 

«΄Αν χάσουμε τα Ιερά
Κοσμήματά μας τα γερά,
θα μείνουμε χωρίς φτερά.
Σαν κούτσουρα για την πυρά.»

Προτρέπει για ομόνοια και ενότητα,να μην ξεχνάμε ότι ανήκουμε στο «Εμείς» και όχι στο εγώ και γράφει:

«Έλληνες, βλέπετε μπροστά. 
Μη σας πτοούν τα πάθη.
Δείτε ! Δεν έχουμε καιρό
να κάνουμ’ άλλα λάθη.

Μαζέψτε τα συντρίμμια μας.
Αυτό είναι το χρυσάφι.
Μην κάνετε τον αρχηγό.
Πάει η Ελλάδα στράφι.

Τ’ ατομικά συμφέροντα
σκοτώνουν τα παιδιά μας.
Tους ετοιμάζουνε σκλαβιά,
τα χέρια τα δικά μας.

Ξυπνήστε πλέον ΄Ελληνες
την τελευταία ώρα.
Αφήστε την πιά να σταθεί
την έρμη ετούτη Χώρα!»

Ο λόγος του στεντόρειος και αντιστασιακός, καλεί τους Έλληνες να αντισταθούν στις προκλήσεις των καιρών  και να υπερασπίσουν τα ιδανικά μας ,τις παρακαταθήκες που μας άφησαν οι ένδοξοι πρόγονοί μας , να πάψουν να αδιαφορούν  με τη σιωπή τους ,για τα  μελανά σημεία της εποχής  μας , γιατί η σιωπή  όλοι γνωρίζουμε πως είναι  συνενοχή:
 
«Φώς, πού να φανεί.
Δε χωρά Φωνή.
Ετυμηγορία,
Η αδιαφορία.»
**
«Αντισταθείτε Έλληνες
στις ύπουλες προκλήσεις.
Μην πολεμάτε ιδανικά.
Αυτό, δεν είναι λύσις ! ……»
Υμνητής του Φωτός,και της ευλογημένης μας χώρας γράφει:

«Γαλάζιο  Πέπλο,  Σκέπη
ευλογημένης  γής  των  ανθέων.
Χρυσό  Φώς,  Ουρανού  Φώς
της  Αγάπης  καί  της  Ελπίδας.»
 
                                                            Ρένα Τζωράκη
                                                          Δημοσιογράφος
                                                         Ηράκλειο Κρήτης

ΟΙ   ΑΠΟΨΕΙΣ   ΜΟΥ ΓΙΑ  ΤΟΝ  ΠΟΙΗΤΗ  ΓΕΩΡΓΙΟ ΒΕΛΛΙΑΝΙΤΗ

Μην έχοντας ζήσει την ζωή που θα ήθελα, αποσαφηνίζοντας πολλά, μέσα από τα λάθη μου γνωρίζοντας πια τι θέλω, άρχισα να γράφω βιβλία. Μέσα στα βιβλία μου μπορώ να αποτυπώσω την δική μου ψυχή, τα πιστεύω μου, αυτά που έπρεπε να κάνω και δεν μου δόθηκε η ευκαιρία. Εκεί καταθέτω όλα αυτά που κατάλαβα και αποκόμισα μέσα από τα βιώματα μου. Γράφω για Ψυχή, Αγάπη, Έρωτα, Ζωή. Προπαντός γράφω για το σήμερα, για το τώρα. Για τους ανθρώπους που σχεδόν ποτέ δεν είναι αλληλέγγυοι και σοφισμένοι. Αυτά που γράφω είναι αλήθειες, κάποιες φορές λόγια προφητικά. Κάποια είναι άμεσα και κατασταλαγμένα. Κάνοντας καινούργιους φίλους που γράφουν σαν εμένα, μιλώντας μαζί τους, έχω την ευκαιρία να διαβάζω, να κρίνω,  να συγκρίνω, τα δικά τους γραπτά. Πολλά μιλούν κατευθείαν στην ψυχή. Με αντιπροσωπεύουν, γιατί είναι άμεσα, πιο προφητικά και φιλοσοφισμένα, από ότι τα δικά μου. Διαβάζοντας άλλους, γνωρίζοντας αρκετούς, γνώρισα και τον Παξινό ποιητή Γιώργο Βελλιανίτη, κυρίως από τα ποιήματα του, τα οποία είναι άμεσα, αληθινά, προφητικά, επειδή αρκετά έχουν γραφεί πριν πολλά χρόνια, προμηνύοντα μελλοντικές καταστάσεις. Ο Γιώργος Βελλιανίτης, πιστεύω ότι είναι ένας προικισμένος Έλληνας. Το λέω αυτό, γιατί η ψυχή του, η ιδιοσυγκρασία του, είναι δομημένες, ολοκληρωμένες, κατασταλαγμένες. Η ψυχή και το πνεύμα του, έχουν την μαγεία, την στόφα του Έλληνα της παλαιάς κοπής. Σαν άνθρωπος και σαν χαρακτήρας, διαπιστώνω ότι είναι ευαίσθητος, ευγενής, σπάνιος, πάνω δε από όλα, πολύ δεμένος με τον τόπο του, το νησί του, τους Παξούς των Επτανήσων. Μιλώντας μαζί του αρκετές ώρες θα έλεγα, διαπίστωσα πως είναι ένας  πραγματικός Έλληνας, έτσι όπως θα έπρεπε να είμαστε όλοι μας, αλλά δεν είμαστε δυστυχώς. Ο Γιώργος στα ποιήματα του, καυτηριάζει, την απάθεια των γύρω του, τα προβλήματα της κοινωνίας, υμνεί την Πατρίδα από όλες τις πλευρές, τα μήκη και τα πλάτη της. Γράφει για το Ελληνικό στοιχείο που βρίσκεται παντού, τους κατοίκους της ενδοχώρας, τους ανθρώπους, για τα γεγονότα που έχει ζήσει στην παιδική του ηλικία, για τον αποχαιρετισμό του τόπου  του. Όταν απαγγέλει ποίημα που έγραψε στην ηλικία των 22, ακόμα δακρύζει, σπάει η φωνή του, λες και το έγραψε σήμερα. Δεν βρίσκω καλύτερα λόγια να τον περιγράψω, γράφω και εγώ κάποια ποιήματα, αλλά δεν είναι σαν του Γιώργου Βελλιανίτη, ούτε θα είναι ποτέ. Ο Γιώργος για μένα είναι δεύτερος Σουρής. Όπως έγραφε ο Σουρής, πιστεύω ότι δεν έχει ξαναγράψει μέχρι σήμερα άλλος Έλληνας ποιητής. Ο Γιώργος Βελλιανίτης, είναι ο Σουρής του σήμερα. Με  αγάπη και σεβασμό, θα του απονείμω τον τίτλο του δεύτερου Σουρή της Ελλάδος, χωρίς να σημαίνει ότι ο τίτλος που του αποδίδω, είναι προσβολή για τον ίδιο,  Γεώργιο Σουρή. Αν διαβάσετε τα ποιήματα του, είμαι σίγουρη ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου για τον τίτλο. Για κάποιους λόγους είναι πολύ σατιρικά, κάποια  δε  είναι  τόσο πατριωτικά, ώστε  θυμίζουν  τον  Εθνικό μας  Ποιητή  Διονύσιο  Σολωμό. ΄Αλλα  είναι  ρομαντικά που  θυμίζουν άλλους  ΄Ελληνες  Ποιητές. Με άλλα λόγια μπορούμε να πούμε, ότι η γραφή του είναι πυκνή, στέλνοντας έτσι πολλά μηνύματα προς πάσαν κατεύθυνση. Γράφει πάντα καλοπροαίρετα, σχολιάζοντας τους πολιτικούς, τον λαό και τους απλούς πολίτες, χωρίς ποτέ να υβρίζει. Μάλιστα σε μερικά ποιήματά του αυτοσαρκάζεται. Είναι φορές που όταν διαβάζω κάποιο από αυτά, με πάει σε εποχές τις οποίες περιγράφει, ενώ ταυτόχρονα συμβαίνουν στην σημερινή εποχή. Έτσι όπως τα περιγράφει, μέσα από τους στίχους του, είναι σαν να είναι γραμμένα για τον ίδιο, τον αναγνώστη. Δεν επιθυμώ  να γράψω περισσότερα, για να μη φανή  ότι προσπαθώ να τον ανεβάσω πολύ ψηλά, διότι ο ίδιος είναι σεμνός, μετριόφρων, όσο χαμηλών τόνων.  Θα πω μόνο ότι από την ημέρα που τον γνώρισα, διάβασα αυτά  που  ήθελα  χρόνια να  διαβάσω.  Θαρρώ ότι ξεκλείδωσε κάτι που το είχα κλειδώσει μέσα μου και έλεγα πως δεν υπάρχουν πια Έλληνες να γράφουν την αλήθεια! Ο Γιώργος Βελλιανίτης  γράφει την αλήθεια. Πιστεύω ότι είναι ένας πραγματικός  Έλληνας,  πάνω δε από όλα, σεμνός, ειλικρινής! Σε ευχαριστώ πολύ Γιώργο για την τιμή που μου κάνεις να είσαι φίλος μου, να είσαι πάντα καλά. Να μη σταματήσεις ποτέ να γράφεις τέτοια  ποιήματα.

                                                                    Με εκτίμηση.

                                                         Mona Perises.

                                                           Συγγραφέας.

ΤΥΧΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...