΄Αποψη λιμενίσκου Λογγού Παξών.
ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ! Σ' ΕΧΟΥΜΕ ΚΡΥΜΜΕΝΗ,
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ. ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΗ!

Καμπάνες ήχούν, μεσ' στ' Απριλιού τ' ολόχρυσο δειλινό
  και πάνω απ’  τις  κορφές  των κυπαρισσιών,  χρυσά  πουλιά  πετούν.
Γαλάζιο  Πέπλο.  Σκέπη, ευλογημένης  γής  των  ανθέων.
Χρυσό  Φώς,  Ουρανού  Φώς, της  Αγάπης  καί  της  Ελπίδας.
(Από Ποίημα ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΕΠΛΟ. Ρόδος, Φεβρουάριος 1967).

 Κάποιο σπιτάκι φτωχικό,
γιά χρόνια θά 'μενε κλειστό, 
χωρίς χαμόγελο ή τραγούδι.
΄Αδειο από γέλια και χαρές, 
από ωραίες αγκαλιές,
χωρίς ένα λουλούδι!...
(Από Ποίημα ΞΕΝΗΤΕΜΕΝΑ ΝΕΙΑΤΑ. 
Παξοί, Ιούλιος 1972)

ΣΑΪΤ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ
ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

>
Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΥΠΕΡΤΑΤΟΝ (ΑΓΑΘΟΝ) Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΑΤΕ ΦΙΛΟΥΣ, 
ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝΕ ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΥΣ.
ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΥΣ,
ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ.
ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
ΧΥΔΑΙΑ ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΔΙΧΑΣΜΟ.
ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΥΡΙΣΤΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ,
Σ'ΟΛΑ ΤΑ ΜΗΚΗ ΚΑΙ ΠΛΑΤΗ.
(Από Ποίημα ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΓΕΡΘΕΙΤΕ. Παξοί, Αύγουστος 2015)

ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΦΘΟΡΑΣ, ΟΛΟΙ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΘΕΙΤΕ.
 ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ, ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΠΑΥΘΕΙΤΕ. 
ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΒΟΛΗ. ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΠΙΑΝΕΙ. 
ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ ΨΗΛΑ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΤΑΝΕΙ!
(Από το Ποίημα ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.Πειραιάς, Μάρτιος 2002).

  ΄Ελληνες !!!  Πού  είσθε ΄Ελληνες ;;;
Σας  καλώ !
Πατριώτες !!! Πού  είσθε Πατριώτες ;;;
Σας  καλώ !
Ηγέτες !!!  Πού  είσθε Ηγέτες ;;;
Σας  καλώ !
 
Και σας παντού, της Διασποράς.
Τα θύματα της  συμφοράς !
΄Ολους σας  καλώ.
 
Σας  παρακαλώ,
να βρούμε την Ελλάδα
που αφήσαμε  στα  πλήθη
και  χάθηκε στη  λήθη.
.......................................................
Μονιάστε πλέον ΄Ελληνες.
Ξυπνήστε Πατριώτες.
Συνέλθετε Ηγέτες.
΄Η βρίσκουμε το  δρόμο  μας,
΄Η σβήνουμε για πάντα !...
 (Από Ποίημα ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ. Πειραιάς, Ιούνιος 2014)

ΔΙΑΤΑΖΟΥΝ ΔΟΛΙΟΙ ΕΧΘΡΟΙ, ΨΕΥΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ, ΜΟΧΘΗΡΟΙ:
TH  ΧΩΡΑ ΑΥΤΗ ΔΙΑΛΥΣΑΤΕ. ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΣΒΗΣΑΤΕ.
ΘΕΡΙΣΤΕ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ. ΕΞΑΘΛΙΩΣΤΕ ΜΕ ΦΘΟΡΑ.
ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ ΔΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΥΣ!
 (Από Ποίημα  ΔΙΑΛΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Παξοί, Αύγουστος 2001)

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΣΑΣΤΕ ΣΤΑ ΞΕΝΑ ΠΕΡΑ ΕΚΕΙ,
ΝΑ ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΤΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ.

.................................................................

ANTIΣΤΑΘΕΙΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΙΣ ΥΠΟΥΛΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ.

ΜΗΝ ΠΟΛΕΜΑΤΕ ΙΔΑΝΙΚΑ. ΑΥΤΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΙΣ!

...........................................................................................................
ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΩΡΑ.
ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΙΑ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ, ΤΗΝ ΕΡΜΗ ΕΤΟΥΤΗ ΧΩΡΑ!

.................................................................
ΕΛΛΑΔΑ, ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΣΟΥ ΚΑΡΑΔΟΚΟΥΝ.
ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΣΟΥ, ΕΝΕΡΓΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΟΚΟΥΝ!..
ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ. ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΙ.
ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΓΙΑΤΙ!..
ΔΕΝ ΟΦΕΛΟΥΝ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΤΩΝ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΕΡΠΕΤΩΝ!.
(Από το Ποίημα ΓΙΑΤΙ... Παξοί, Σεπτέμβριος 2002)

 ..........................................................................
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΙΕΖΕΤΑΙ, ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΠΙΕΖΕΙ,
ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΝΟΜΟΥΣ.

Τ' ΑΤΟΜΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ, ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.
ΤΟΥΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝΕ ΣΚΛΑΒΙΑ, ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ!
(Από το Ποίημα ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ, Αθήνα, Οκτώβριος 1998)
224.  ΧΑΙΡΕΤΕ ΠΑΞΟΙ!
 
Χαίρετε Παξοί!
΄Ενδοξο Νησί.
Βγάζετε Υπουργούς.
Βγάζετε Ναυάρχους.
Επίσης  Στρατηγούς,
αλλά και ζουρλούς!
΄Εχετε Φρουρό
μπροστά στο λιμάνι
τον αγωνιστή
Γιώργο Ανεμογιάννη!
Τον Πυρπολιτή
του εικοσιένα
που τον κρέμασαν
από μιά αντένα.
Από τουρισμό
έχετε κορεσμό.
Με μιά ομορφιά
σκέτη ζωγραφιά.
Πολλοί γιά σας λένε.
Παξοί, Αντιπάξοι,
Λονδίνα δεκάξη.
Πάντα προσπαθείτε
κάπως να σταθείτε.
΄Ομορφοι Παξοί.
Σας αφήνουν μόνους
να ζείτε σκληρά
με μεγάλους πόνους.
Τα φτωχά παιδιά σας
λένε τ'όνομά σας
πέρα εκεί στα ξένα
ζώντας πικραμένα.
Πατρίδα μας Γειά σου.
Σ' έχουμε κρυμμένη
μέσα στην Ψυχή μας.
Πολυαγαπημένη!
 
Πειραιάς, Μάρτιος 2022
Γεώργιος  Βελλιανίτης
Παξινός Ποιητής

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ


 ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Υπέρ της Ειρήνης του Σύμπαντος Κόσμου
(Εις μνήμην του δημιουργού αυτών των σελίδων, αείμνηστου Γιάννη Τσίπα).
Σημείωση:
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΟΥ ΣΕ ΑΛΛΑ ΣΑΪΤΣ

ΟΙ ΑΞΙΟΛΥΠΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΜΑΥΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ. ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΩΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ.

 Έλληνες οικογενειάρχες 
σκοτώνουν τη πλήξη τους 
στα φαρμακεία.
ΗΧΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑΥΤΙΚΟΥΣ


                                                    20.  ΖΗΤΗΜΑ ΑΡΧΗΣ
 
                                                Σαν  το  τοπίο  είναι  γκρίζο.
                                                μην  αρνηθείς  να  το  διαβείς.
                                                Όταν  διστάσεις,  κάνεις  πίσω,
                                                δε  θα  μπορέσεις  να  σταθείς.
 
                                                Δε  θέλει  δίλημμα  ο  δρόμος.
                                                Δώ  είναι  ζήτημα  Αρχής.
                                                Όταν  σε  γυροφέρνει  ο  φόβος,
                                                μη  σ'  εμποδίσει  να  σκεφθείς.
 
                                                 Να  έχεις  πάντα  την  ελπίδα
                                                 ότι  θα  δείξει  ο  καιρός.
                                               ΄Εχεις  αόρατη  ασπίδα,
                                                 εφόσον  είσαι  καθαρός.
 
                                                 Φαντάσματα  που  σε  τρομάζουν
                                                 σαν  τον  καπνό  θα  διαλυθούν.
                                                 Βεβαίως  την  ψυχή  τραντάζουν.
                                                 Στιγμές  δικαίωσης  θαρθούν.
 
                                               ΄Οποιο  συμβιβασμό  άν  κάνει
                                                 εκείνος  που  δεν  έχει  Αρχή,
                                                 στο  τέλος  το  παιγνίδι  χάνει.
                                                 Μόνο  η  ντροπή  κυριαρχεί.
 
                                                                   Πειραιάς,  Δεκέμβριος 1998
                                                                       Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                                          Παξινός Ποιητής

             13ΟΣ  ΠΑΝΕΛΛ.  ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ  ΠΟΙΗΣΗΣ  27-4-98
                                     Γ΄ΒΡΑΒΕΙΟ ΧΟΝ

                        24.     ΣΗΜΑΤΑ  ΚΙΝΔΥΝΟΥ
 
                      Ένα  περιστέρι  βρέθηκε  νεκρό.
                     ΄Ηταν  έν'  αστέρι  είκοσι  χρονώ.
                       Μία  μάννα  κλαίει  καί  μοιρολογεί,
                       λέει  πονεμένα:  Πάει  το  παιδί.
 
                       Βρέθηκε  χαμένο  σ΄ ένα  πέλαγο.
                       Κανείς  δεν  εσκέφθηκε  το  δράμα  του.
                       Ο  καθένας  έχει  το  φορτίο  του
                       που  δεν  τον  αφήνει  καθαρά  να  δεί.
 
                       Χάθηκ'  η  ζωή  του  χωρίς  να  τη  ζήσει.
                       Πουθενά  δε  θέλησε  κάτι  να  ζητήσει.
                       Αποκλεισμένο  πέρασε  σ'  έρημο  λειβάδι
                       ώσπου  τέλος  χάθηκε  σε  βαθύ  σκοτάδι.
 
                       Στ'  άψυχο  το  χέρι  υπάρχει  το  σημάδι.
                     ΄Εκαν'  η  κατάρα  τον  κόσμο  ρημάδι.
                       Πώς  βρέθηκε  το  παιδί  σε  αυτό  το  δρόμο.
                       Πώς  η  μοναξιά  του  νίκησε  τον  τρόμο.
 
                       Τώρα  το  αστέρι  είναι  πιά  νεκρό.
                     ΄Ενα  περιστέρι  είκοσι  χρονώ.
                       Η  καμμένη  μάννα  κλαίει,  μοιρολογεί,
                       όλο  μουρμουρίζει:  Πάει  το  παιδί.
 
                       Θυμάτ'  από  τότε,  πριν  πολύ  καιρό,
                       τότε  που  το  είχε  ακόμα  μωρό.
                       Λέγανε  τ'  ανάστησε. ΄Εδωσε  την  ψυχή  της
                       να  το  δεί  να  στέκεται  στη  ζωή  μαζί  της.
 
                     ΄Ολα  πιά  γκρεμίστηκαν.  Χάθηκαν  τα  όνειρα.
                       Η  ελπίδα  έσβησε.΄Εμεινε  στο  ράφι.
                       Αναπάντεχα  έγινε   τ'  όνειρο  εφιάλτης.
                       Ιστορίες  άδικες  η  ζωή  μας  γράφει.
 
                       Πατέρας  αμίλητος.  Βαρύς,  σκυθρωπός,
                       μαζί  με  τους  άλλους  το  ίδιο  κι  αυτός.
                       Κανείς  δεν  εσκέφθηκε  ποτέ  του  να  πεί
                       πως  θάφευγ'  απότομα   το  καλό  παιδί.
 
                       Κάποιος  φίλος  λέει:  Ποτάμι  που  κυλάει.
                       Μα  ο  διπλανός  του  ούτε  κάν  μιλάει.
                       Σκέπτετ'  ότι  ίσως  κάτι  θα  μπορούσε
                       κάτι  πιά  να  έλεγε  τότε,  όταν  ζούσε.
 
                       Κάτι  είχ΄ αρπάξει.  Κάτι  είχε  δεί.
                       Μα  δεν  ήταν  σίγουρος. ΄Ισως νάχε  λάθος.
                       Τότε  εφοβήθηκε  δυό  λόγια  να  πεί.
                       Τώρα  το  κατάλαβε.  Τούλειπε  το  θάρρος.
 
                     ΄Ενα  παλληκάρι  κείτεται  νεκρό.
                     ΄Ητανε  καμάρι,  είκοσι  χρονώ.
                       Τώρα  η  μάννα  κλαίει, κλαίει, μοιρολογεί.
                       Κάποιος  δίπλα  λέει:  Κρίμα  το  παιδί.
 
                       Τί  να  φταίει  τάχα.  Τάχα  ποιός  μπορεί,
                       νάβρει  την  αιτία.  Σίγουρα  να  πεί:
                     ΄Οχι  άλλη  πίκρα.  Κουραστήκαμε.
                     ΄Οχι  αδιαφορία.  Εχαθήκαμε.
 
                        Θέλουμε  μιά  λύση.  Να  βρεθεί  το  πώς,
                        ώστε  στο  σκοτάδι  να  φανεί  το φως.
                        Χωρίς  κάποια  μάννα  να  μοιρολογεί,
                        μ'  ένα  παλληκάρι  θαμμένο  στη  γή.
 
                      ΄Ενας  άλλος  πάλι  στη  γωνία  κλαίει,
                        ενώ  μιά  φωνή  ακούγεται  να  λέει.
                        Να  μην  περιμένεις  ποτέ  απ'  τους  άλλους,
                        πολύ  περισσότερο  από  τους  μεγάλους.
 
                        Στη  ζωή  καθένας  μόνος  προχωράει.
                        Στα  προβλήματά  του  κανείς  δε  χωράει.
                        Αυτός  μόνο  έχει  όλη  την  ευθύνη.
                        Δεν  αφήνει  άλλον  να  τον  κατευθύνει.
 
                        Τώρα  το  αστέρι  είναι  πιά  νεκρό.
                      ΄Ενα  περιστέρι  είκοσι  χρονώ.
                        Μαζί  με  τη  μάννα  που  μοιρολογεί,
                        κλαίνε  πονεμένα  όλοι  το  παιδί.
 
                        Μιά  φωνή  ακούγεται:  Εδώ  σταματάει;
                        Ποιός  θα  έχει  άραγε,  τη  σειρά  να  πάει;
                        Μα  θα  περιμένουμε  με  δεμένα  χέρια,
                        να  πέφτουν  στα  σπίτια  μας  νεκρά  περιστέρια;
 
                      ΄Αλαλη  η  ομοίγυρη.  Πού  να  είναι  σίγουροι.
                        Κάπου  η  κατάπληξη,  κάπου  το  παράπονο,
                        πώς  μπορούν  ν'  αντισταθούν  σ'  έναν  κόσμο  άπονο.
                        Πώς,  με  τί  βοήθεια,  που  σ΄αυτά  είν΄ άγουροι.
 
                        Του  μεροκάματου  οι  άνθρωποι  απλοί,
                        έχουν  γυμνά  τα  χέρια  τους  καί  την  καρδιά  αγνή.
                        Τη  μοίρα  δεν  περίμεναν  τόσο  να  τους  λαβώσει,
                        απρόσμενα  ο  θάνατος  διπλά  να  τους  σκλαβώσει.
 
                      ΄Ισως  κάποιος  νάλεγε  ότι  δεν  αρκεί,
                        στη  δουλειά  να  τρέχεις,  χωρίς  να  προσέχεις,
                        το  στραβό,  το  ίσιο  καί  το  κάθε  τί.
                        Το  κακό  στη  στήνει,  στη  γωνιά  εκεί.
 
                        Μπροστά  τους  παλληκάρι  βρίσκεται  νεκρό.
                        Λεβεντιάς  κλωνάρι,  είκοσι  χρονώ.
                        Τώρα  τούτ'  η  μάννα,  κλαίει,  μοιρολογεί.
                        Αύριο  ποιός  ξέρει,  ποιά  ακολουθεί;
 
                        Τί  να  φταίει  τάχα.  Τάχα  ποιός  μπορεί,
                        νάβρει  την  αιτία.  Σίγουρα  να  πεί:
                       ΄Οχι  άλλη  πίκρα.  Κουραστήκαμε.
                       ΄Οχι  αδιαφορία.  Εχαθήκαμε.
 
                         Πόσα  χρόνια  άπρακτα,  άρα  θα  περάσουν!
                         Πόσ΄ αμέριμνα  παιδιά,  τη  ζωή  θα  χάσουν!
                         Ποιός  ο  φόρος  της  ζωής,  θάναι  γιά  την  άγνοια.
                         Πιό  το  κόστος  πιά  αυτής,  που  τη  λέν'Παράνοια!

                                                Πειραιάς, Ιούνιος 1995         
                                                 Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                    Παξινός Ποιητής


Πηγή. kourdistoportocali.com
5 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2020 19:10
Η ψυχανάλυση με τον φαρμακοποιό έχει πάρει χολυγουντιανές διαστάσεις.
Ζήσαμε έναν από τους μεγαλύτερους εφιάλτες έξω από ένα φαρμακείο σε περιοχή των νοτίων προαστίων. Η ιδιοκτήτρια του φαρμακείου είναι φίλη.
Από τον Βασίλη Μπόνιο.
Παρατηρούσαμε τους πελάτες της και συνειδητοποιήσαμε με τρόμο ότι ο καθένας από δαύτους (άνδρες και γυναίκες στη πλειοψηφία τους παντρεμένοι) παρέμειναν στο φαρμακείο για πάνω από 15′-μπορεί και μισή ώρα.
Χωρίς λόγο…Ή μάλλον για να σκοτώσουν την πλήξη τους. Έμπαιναν για μία ασπιρίνη ή μία σερβιέτα always plus και ξεχνούσαν να ξεκουμπιστούν. Στο μεταξύ είχε σχηματισθεί ουρά απ΄έξω. Και στην ουρά περίμεναν υπομονετικά. Μάλιστα ένας είχε ξεχάσει τη γυναίκα του στο παρκαρισμένο στο δρόμο αυτοκίνητό του και έκοβε βόλτες χαζολογώντας μέσα στο φαρμακείο.
Όχι δεν είχε να κάνει με τον Covid-19 ή το εμβόλιο. Οι άνθρωποι απλά σκότωναν την ώρα τους. Φρίκη. Μένουν με τις ώρες στο φαρμακείο γιατί δεν αντέχουν να επιστρέψουν στο σπίτι τους. Είδαμε γυναίκες με τα μικρά παιδιά μαζί τους να χαζολογάνε μέσα στο φαρμακείο. Αλλά και άνδρες επίσης. Μπλα, μπλα, μπλα.
Oι περισσότεροι φοβισμένοι. Οχι από τον κορονοιό. Αλλά από τη ζωή, την ίδια. Έτρεμαν σχεδόν. Χωρίς λόγο. 
Δεν μιλάμε για τους ασθενείς που ήρθαν να πάρουν το φάρμακό τους ή να κάνουν κάποιο εμβόλιο. Μιλάμε για υγιείς-υποτίθεται-ανθρώπους που έχουν ανάγκη να μιλήσουν (ίσως στο σπίτι τους δέρνει η γυναίκα τους-όπως έλεγε ο Γιάννης Ιωαννίδης) και έρχονται στο φαρμακείο.
Δραματικό δράμα.
Ποια Φίνος Φιλμς και απίδια μάντολες.
Είναι τζαμπατζήδες. Αντί να πάνε σε κάνα ψυχαναλυτή έρχονται στο φαρμακοποιό να τους σώσει τη βλαμμένη ζωή.
Ποιο βαρετοί και από ποδηλάτες.
Ομιλούμε για την κατάντια του οξυδερκούς Έλληνα οικογενειάρχη.
Τα φαρμακεία είναι το νέο αγαπημένο ριάλιτι. Εδώ βρίσκουν καταφύγιο οι οξυδερκείς οικογενειάρχες.
Δίπλα στο συγκεκριμένο φαρμακείο βρίσκεται ένα σούπερ μάρκετ. Άλλο δράμα κι εδώ. Να γεμίζουν τα καλάθια με άχρηστα πράγματα και κυρίως ανθυγιεινά. Αλλά αυτό που παρατηρήσαμε στο φαρμακείο ήταν σκέτος εφιάλτης-χαρακτηριστικός της ανθρώπινης απόγνωσης.
Καλά για τους συνταξιούχους δεν το συζητάμε. Η ψυχανάλυση με τον φαρμακοποιό έχει πάρει χολυγουντιανές διαστάσεις. Αν σε ουρά φαρμακείου προηγείται συνταξιούχος την έκατσες τη βάρκα.
Αλλά για να μην αδικούμε την συμπαθή τάξη των θεατών του Αυτιά η κατάντια του να σκοτώνεις την ώρα σου στο φαρμακείο δεν είχε να κάνει με την ηλικία, το φύλο, την ιδιότητα. Έχει να κάνει με τη γενικότερη πλήξη, αμηχανία, φόβο που κυκλοφορεί εκεί έξω. Ειδικά οι παντρεμένοι με παιδιά βλέπουν το έργο που δημιούργησαν και δεν ξέρουν από που να φύγουν. Έτσι όπου τους δίνεται η ευκαιρία-όπως στο φαρμακείο (!)-κάθονται και μιλάνε με τις ώρες.
Μπορεί να περάσει και χρόνος στο φαρμακείο και όταν επιστρέψουν σπίτι τους η σύζυγος να τους ρωτήσει:
-Α, Στέλιο ήρθες;  Πως κι από εδώ;
Όπως έλεγε η Αρώνη στην ελληνική ταινία στον άνδρα της.
Μιλάμε για απίστευτη κατάντια κι να σκεφθείτε ότι βρισκόμαστε μόλις στην αρχή ενός κόσμου που αλλάζει με ταχύτητες φωτός και πολλοί θα μείνουν Παυλόπουλοι…
Πηγή. kourdistoportocali.com

ΤΥΧΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...