΄Αποψη λιμενίσκου Λογγού Παξών.
ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ! Σ' ΕΧΟΥΜΕ ΚΡΥΜΜΕΝΗ,
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ. ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΗ!

Καμπάνες ήχούν, μεσ' στ' Απριλιού τ' ολόχρυσο δειλινό
  και πάνω απ’  τις  κορφές  των κυπαρισσιών,  χρυσά  πουλιά  πετούν.
Γαλάζιο  Πέπλο.  Σκέπη, ευλογημένης  γής  των  ανθέων.
Χρυσό  Φώς,  Ουρανού  Φώς, της  Αγάπης  καί  της  Ελπίδας.
(Από Ποίημα ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΕΠΛΟ. Ρόδος, Φεβρουάριος 1967).

 Κάποιο σπιτάκι φτωχικό,
γιά χρόνια θά 'μενε κλειστό, 
χωρίς χαμόγελο ή τραγούδι.
΄Αδειο από γέλια και χαρές, 
από ωραίες αγκαλιές,
χωρίς ένα λουλούδι!...
(Από Ποίημα ΞΕΝΗΤΕΜΕΝΑ ΝΕΙΑΤΑ. 
Παξοί, Ιούλιος 1972)

ΣΑΪΤ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ
ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

>
Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΥΠΕΡΤΑΤΟΝ (ΑΓΑΘΟΝ) Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΑΤΕ ΦΙΛΟΥΣ, 
ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝΕ ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΥΣ.
ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΥΣ,
ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ.
ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
ΧΥΔΑΙΑ ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΔΙΧΑΣΜΟ.
ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΥΡΙΣΤΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ,
Σ'ΟΛΑ ΤΑ ΜΗΚΗ ΚΑΙ ΠΛΑΤΗ.
(Από Ποίημα ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΓΕΡΘΕΙΤΕ. Παξοί, Αύγουστος 2015)

ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΦΘΟΡΑΣ, ΟΛΟΙ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΘΕΙΤΕ.
 ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ, ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΠΑΥΘΕΙΤΕ. 
ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΒΟΛΗ. ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΠΙΑΝΕΙ. 
ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ ΨΗΛΑ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΤΑΝΕΙ!
(Από το Ποίημα ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.Πειραιάς, Μάρτιος 2002).

  ΄Ελληνες !!!  Πού  είσθε ΄Ελληνες ;;;
Σας  καλώ !
Πατριώτες !!! Πού  είσθε Πατριώτες ;;;
Σας  καλώ !
Ηγέτες !!!  Πού  είσθε Ηγέτες ;;;
Σας  καλώ !
 
Και σας παντού, της Διασποράς.
Τα θύματα της  συμφοράς !
΄Ολους σας  καλώ.
 
Σας  παρακαλώ,
να βρούμε την Ελλάδα
που αφήσαμε  στα  πλήθη
και  χάθηκε στη  λήθη.
.......................................................
Μονιάστε πλέον ΄Ελληνες.
Ξυπνήστε Πατριώτες.
Συνέλθετε Ηγέτες.
΄Η βρίσκουμε το  δρόμο  μας,
΄Η σβήνουμε για πάντα !...
 (Από Ποίημα ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ. Πειραιάς, Ιούνιος 2014)

ΔΙΑΤΑΖΟΥΝ ΔΟΛΙΟΙ ΕΧΘΡΟΙ, ΨΕΥΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ, ΜΟΧΘΗΡΟΙ:
TH  ΧΩΡΑ ΑΥΤΗ ΔΙΑΛΥΣΑΤΕ. ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΣΒΗΣΑΤΕ.
ΘΕΡΙΣΤΕ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ. ΕΞΑΘΛΙΩΣΤΕ ΜΕ ΦΘΟΡΑ.
ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ ΔΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΥΣ!
 (Από Ποίημα  ΔΙΑΛΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Παξοί, Αύγουστος 2001)

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΣΑΣΤΕ ΣΤΑ ΞΕΝΑ ΠΕΡΑ ΕΚΕΙ,
ΝΑ ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΤΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ.

.................................................................

ANTIΣΤΑΘΕΙΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΙΣ ΥΠΟΥΛΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ.

ΜΗΝ ΠΟΛΕΜΑΤΕ ΙΔΑΝΙΚΑ. ΑΥΤΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΙΣ!

...........................................................................................................
ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΩΡΑ.
ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΙΑ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ, ΤΗΝ ΕΡΜΗ ΕΤΟΥΤΗ ΧΩΡΑ!

.................................................................
ΕΛΛΑΔΑ, ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΣΟΥ ΚΑΡΑΔΟΚΟΥΝ.
ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΣΟΥ, ΕΝΕΡΓΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΟΚΟΥΝ!..
ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ. ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΙ.
ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΓΙΑΤΙ!..
ΔΕΝ ΟΦΕΛΟΥΝ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΤΩΝ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΕΡΠΕΤΩΝ!.
(Από το Ποίημα ΓΙΑΤΙ... Παξοί, Σεπτέμβριος 2002)

 ..........................................................................
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΙΕΖΕΤΑΙ, ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΠΙΕΖΕΙ,
ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΝΟΜΟΥΣ.

Τ' ΑΤΟΜΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ, ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.
ΤΟΥΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝΕ ΣΚΛΑΒΙΑ, ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ!
(Από το Ποίημα ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ, Αθήνα, Οκτώβριος 1998)
224.  ΧΑΙΡΕΤΕ ΠΑΞΟΙ!
 
Χαίρετε Παξοί!
΄Ενδοξο Νησί.
Βγάζετε Υπουργούς.
Βγάζετε Ναυάρχους.
Επίσης  Στρατηγούς,
αλλά και ζουρλούς!
΄Εχετε Φρουρό
μπροστά στο λιμάνι
τον αγωνιστή
Γιώργο Ανεμογιάννη!
Τον Πυρπολιτή
του εικοσιένα
που τον κρέμασαν
από μιά αντένα.
Από τουρισμό
έχετε κορεσμό.
Με μιά ομορφιά
σκέτη ζωγραφιά.
Πολλοί γιά σας λένε.
Παξοί, Αντιπάξοι,
Λονδίνα δεκάξη.
Πάντα προσπαθείτε
κάπως να σταθείτε.
΄Ομορφοι Παξοί.
Σας αφήνουν μόνους
να ζείτε σκληρά
με μεγάλους πόνους.
Τα φτωχά παιδιά σας
λένε τ'όνομά σας
πέρα εκεί στα ξένα
ζώντας πικραμένα.
Πατρίδα μας Γειά σου.
Σ' έχουμε κρυμμένη
μέσα στην Ψυχή μας.
Πολυαγαπημένη!
 
Πειραιάς, Μάρτιος 2022
Γεώργιος  Βελλιανίτης
Παξινός Ποιητής

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ


 ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Υπέρ της Ειρήνης του Σύμπαντος Κόσμου
(Εις μνήμην του δημιουργού αυτών των σελίδων, αείμνηστου Γιάννη Τσίπα).
Σημείωση:
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΜΟΥ ΣΕ ΑΛΛΑ ΣΑΪΤΣ

O NEOΣ ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΤΩΝ ΛΙΠΑΣΜΑΤΩΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕ ΤΗ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ.

Ο νέος πολυχώρος των Λιπασμάτων μεταμόρφωσε τη Δραπετσώνα.
ΗΧΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑΥΤΙΚΟΥΣ




                           ΒΡΑΒΕΙΟ  ΤΟΥ  «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ»  Δ.Ε.Ε.Λ.  5-2-99.

                                      (TA  KΑΣΤΡΑ  ΠΕΦΤΟΥΝ  ΕΚ  ΤΩΝ  ΕΣΩ)

                                                       3.     ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ 

                                                 Έλληνες,  βλέπετε  μπροστά.         
                                                 Μη  σας  πτοούν  τα  πάθη.
                                                 Δείτε !  Δεν  έχουμε  καιρό
                                                 να  κάνουμ’  άλλα  λάθη.

                                                 Μαζέψτε  τα  συντρίμια  μας.
                                                 Αυτό είναι  το  χρυσάφι.
                                                 Μην  κάνετε  τον  αρχηγό.
                                                 Πάει η  Ελλάδα  στράφι.

                                                 Τ’ ατομικά  συμφέροντα
                                                 σκοτώνουν  τα  παιδιά  μας.
                                                 Tους  ετοιμάζουνε  σκλαβιά,
                                                 τα  χέρια  τα  δικά  μας.

                                                 Ξυπνήστε  πλέον  ΄Ελληνες
                                                 την  τελευταία  ώρα.
                                                 Αφήστε  την  πιά  να  σταθεί
                                                 την έρμη  ετούτη  Χώρα!

         (Τα συντρίμια μας.
         Τα ρεμάλια, τους  ναρκομανείς, τους  απογοητευμένους, 
         τους  καταθλιπτικούς, τους  ανέργους, τους  κατεστραμμένους,                 
         τους οποίους σείς δημιουργήσατε με την αλόγιστη τακτική σας).

                                                                Aθήνα, Οκτώβριος  1998
                                                                    Γεώργιος   Βελλιανίτης
                                                                       Παξινός Ποιητής 

                             1O.  EKTOΣ  ΕΛΕΓΧΟΥ
.
        Αναβρασμός!  Μέσ'  στην  ψυχή  μας,  μέσ'  στη  ζωή  μας.
        Αμηχανία!  Ποιά  η  επόμενη,  η  κίνησή  μας.
 
        Υπάρχει ένταση.΄Ως  καί  στο  σπίτι  μας.  Γιά  μίλησέ  μου.
        Ποιό  είναι  το  σήμερα.  Ποιό  θάναι τ'  αύριο.  Απάντησέ μου.
 
        Τί  βλέπεις  γύρω  σου.  Παντού  συντρίμια,  όλο  ναυάγια.
        Λίγοι  το  βλέπουνε. ' Ολοι  τα  δέχονται,  ωραία  κι  άγια.
 
        Απατεώνες,  σε  κάθε  βήμα  σου,  δίνουν  καί  παίρνουν.
        Καταστροφή!  Με  το  χαμόγελο,  τη  φρίκη  σπέρνουν.
 
        Ναρκωτικά!  Αυτό  το  βάσανο,  θάνατο  φέρνει.
        Ψυχές  αφύλακτες.  Σαν  καλαμιά,  ο  αέρας  δέρνει.
 
        Τίποτα  όρθιο!  Δεν  έχει  μείνει  πέτρα  στην  πέτρα.
        Κανείς  δεν  έβλεπε,  πώς  χρειαζότανε,  να  πάρει  μέτρα.
 
        Μέτρα  στο  σπίτι  του,  στον  εαυτό  του,  στην  Κοινωνία.
       'Οπου  χρειάζοταν,  νάχε  τον  έλεγχο  καί  τα  ηνία.
 
        Παντού  ληστεύουνε.  Μέσ'  στη  ζωή  μας  μπήκαν  οι  κλέφτες.
        Θεό  δεν  έχουνε.  Μικροί  -  μεγάλοι,  γίνανε  ψεύτες.
 
       ΄Ολοι  μπερδεύτηκαν.  Σα  να  συνέβαιναν,  σ'  άλλον  πλανήτη.
        Ήταν  θεόστραβοι.  Ούτε  που  έβλεπαν  πέρ'  απ'  τη  μύτη.
 
        Βλέπαν  το  πρόβλημα.  Μικρό  ή  μεγάλο,  στο  άρπα  -  κόλλα.
        Το  γυροφέρνανε.  Να  λυθεί  μόνο  του.  Φάγαμε  φόλα.
 
        Θέλανε  πρόοδο.  Κόπτονταν  όλοι  τους  γιά  επιτυχία.
        Ζούσαν  στον  κόσμο  τους. Κι  έτσι  μας  φέρανε  τη  δυστυχία.
 
        Τα  ήθη  χάθηκαν.  Αυτός  ο  πλούτος,  πέρ'  απ'  το  χρήμα.
        Είτε  το  θέλησαν,  είτε  αδιαφόρησαν,  μεγάλο  κρίμα.
 

        Παντού  ερείπια.  Μπροστά  σου  πίσω  σου,  όπου  γυρίσεις.
        Αφού  είναι  σίγουρο.  Πως  ό,τι  σπείρεις,  θε  να  θερίσεις.
 
                                                Πειραιάς,  Μάρτιος  1998
                                                  Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                     Παξινός Ποιητής


                                            75.  Ο  ΝΑΡΚΟΜΑΝΗΣ
 
                                           Κάθεται  κεί  στη  γωνία.
                                           Περιμένει  μ΄ αγωνία,
 
                                           νάρθει  γρήγορα  ο  Χάρος.
                                         ΄Εχει  ένα  μεγάλο  βάρος.
 
                                           Προσπαθεί  γιά  να  ξεφύγει
                                           μέχρι  οριστικά  να  φύγει.
 
                                           Κοιτάζει   πέρα  στο  δρόμο
                                           με  τα  μάτια  όλο  τρόμο.
 
                                           Πολύ  έχει  αδυνατίσει.
                                           Δεν   γνωρίζει  αν  θα  ζήσει.
 
                                           Ούτε  ζέστη  ούτε  κρύο.
                                           Δεν  τα  νοιώθει  καί  τα  δύο.
 
                                           Θα  του  δώσουν το  φαρμάκι
                                           μέσα  σ'  ένα  ραβασάκι.
 
                                           Απατηλή  απόλαυση.
                                           Ο  δρόμος  γιά  την  κόλαση.
 
                                           Αμαρτίες  ποιών  πληρώνει.
                                           Στους  ώμους  του  τις  σηκώνει.
 
                                         ΄Εχασε  το  ενδιαφέρον
                                           Δεν  γνωρίζει  το  συμφέρον.
 
                                           Από  άλλων  κάποιο  λάθος,
                                           πνίγηκε  μέσα  στο  πάθος.
 
                                           Θάρθει  αυτός  με  το  δρεπάνι.
                                           Θα  του  δώσει  τη  σκαπάνη,
 
                                           τάφο  μόνος  του  ν'  ανοίξει
                                           τη  ζωή  του  κεί  να  ρίξει.
 
                                           Ζεί  σε  μία  άλλη  χώρα
                                           που  τον  τρώει  κάθε  ώρα.
                                          
                                           Κεί  δεν υπάρχει  γυρισμός.
                                           Δεν   θα  υπάρξει  λυτρωμός.
                                         
                                           Εμάς  τι  μας  ενδιαφέρει.
                                           Κοιτάμε  τί  μας  συμφέρει.
 
                                           Δεν  πάν'  να  πνιγούνε  όλοι.
                                           Βλέπουμε  το  πορτοφόλι.
 
                                           Είναι   ξένα   προβλήματα.
                                           Δεν  μας πιάνουν  τα  βλήματα.
 
                                           Ναρκωμένη  κοινωνία
                                           με  χαμένα  τα  ηνία.
 
                                           Δεν  υπάρχει πλέον  ήθος.
                                           Τούτο  λένε,  είναι  μύθος!
 
                                           Από  κάπου  περιμένει
                                           μέσ' στα  βάσανα  δεμένη.
 
                                          Αλλά  αυτό  δεν  έρχεται.
                                          Τη  συμφορά  της  δέχεται.
 
                                          Αύριο  θάναι  το  παιδί  σου.
                                          Τα  πληρώνεις  στη  ζωή  σου,
 
                                          όλα  όσα  έχεις  κάνει.
                                          Πάντα  υπάρχει  το  δρεπάνι.
 
                                          Γιατί  ο  Χάρος  κάνει  βόλτα.
                                          Θάρθει  στη  δική  σου  πόρτα.
 
                                          Δεν  είν'  υπόθεση  μορφής,
                                          το  θέμα  της  καταστροφής.
 
                                          Απλώς  είναι  θέμα  χρόνου.
                                          Το  Γραμμάτιο  του  Πόνου.
 
                                          Μόνος  σου  το  υπογράφεις.
                                          Την  Ιστορία  σου  γράφεις.
 
                                        ΄Οταν  έρχεται  η  Κρίση,
                                          αληθεύει  κάθε  ρήση.
 
                                                     Πειραιάς  Φεβρουάριος 2003
                                                      Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                          Παξινός Ποιητής

                                     

                           58.   ((( ΕΜΠΡΟΣ  ΓΙΑ  ΤΗΝ  ΑΝΑΣΤΑΣΗ )))
                                                                                              
                                                        ΑΓΩΝΙΣΤΕΙΤΕ !!!
 
                                                         ΑΜΥΝΘΕΙΤΕ !!!
 
                                                   Ακολουθείστε, ΄Ελληνες !
                                                 ΄Ισια  μπροστά !  Κοιτάτε !
                                                   Γιά  την  αξιοπρέπεια,
                                                   παντού  γερά  κτυπάτε.
 
                                                   Προσβάλλονται  Ιδανικά !
                                                   Κτυπάνε  την Ψυχή  μας !
                                                   Ο  κάθε  εχθρός  προσδοκά,
                                                   να  σβήσει  η ΄Υπαρξή  μας !
 
                                                   Στον  Πόλεμο  κατά  Φθοράς
                                                   όλοι  συστρατευθείτε.
                                                   Καί  σείς  εκεί  της  Διασποράς,
                                                   μην  επαναπαυθείτε !
 
                                                   Μή  δέχεσθε  την  προσβολή.
                                                   Ντροπή,  να  μη  σας  πιάνει.
                                                   Με  το  κεφάλι  σας  ψηλά,
                                                   κανένας  δε  σας  φτάνει !! .....
                                                                    
                                                               Πειραιάς  Μάρτιος  2002
                                                                 Γεώργιος Βελλιανίτης
                                                                     Παξινός Ποιητής



Πηγή. lifo.gr
24.1.2020 | 11:17
Κατερίνα Αγριμανάκη
Η ανάπλαση της περιοχής δίπλα στο ιστορικό Εργοστάσιο Λιπασμάτων εντυπωσιάζει ακόμα και μες στο καταχείμωνο – πόσο μάλλον το καλοκαίρι.
Αποχαιρετώντας ακτοπλοϊκώς τον Πειραιά, θα το δεις. Είναι η πελώρια τσιμινιέρα που σου δημιουργεί την απορία πού βρίσκεται. Το Εργοστάσιο Λιπασμάτων, ένας χώρος με βαθιά ιστορία, μέρος μιας βιομηχανικής περιοχής που φιλοξενούσε τσιμεντάδικα, γυψάδικα, δεξαμενές πετρελαίου και βυρσοδεψεία, παρήγε φυτοφάρματα, λιπάσματα και γυαλί. Διαμόρφωσε οικιστικά, οικονομικά, πολιτισμικά και περιβαλλοντικά την περιοχή, αλλά για χρόνια ήταν παραδομένο στη λήθη και τη σκουριά.
Για καιρό, κυβέρνηση και ιδιώτες έριζαν για την αξιοποίησή του, καθώς θεωρούνταν «φιλέτο» real estate με τεράστιες επενδυτικές προοπτικές. Μετά από αδιάκοπους αγώνες και διεκδικήσεις των κατοίκων και του δήμου, πέρασε τελικά στα χέρια του δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας, «άνθησε» και παραδόθηκε εκεί όπου ανήκει, στους ανθρώπους του, ως «πάρκο Εργατιάς» πια... Και είναι εντυπωσιακό με πόση θέρμη υποδέχτηκαν την ανάπλασή του ντόπιοι και μη.
Δίπλα στα σωζόμενα κτίρια του ιστορικού εργοστασίου, του Υαλουργείου και του Ινστιτούτου Χημείας και Γεωργίας, από νωρίς το πρωί έως αργά το βράδυ άνθρωποι πάνε κι έρχονται στον περιπατητικό χώρο που ξεκινά από τον μόλο Κράκαρη. Για τη γυμναστική τους, για μια βόλτα με τα παιδιά, τα εγγόνια ή τον σκύλο τους, για λίγη θαλασσινή αύρα.
Δίπλα στα σωζόμενα κτίρια του ιστορικού εργοστασίου, του Υαλουργείου και του Ινστιτούτου Χημείας και Γεωργίας, από νωρίς το πρωί έως αργά το βράδυ άνθρωποι πάνε κι έρχονται στον περιπατητικό χώρο που ξεκινά από τον μόλο Κράκαρη. Για τη γυμναστική τους, για μια βόλτα με τα παιδιά, τα εγγόνια ή τον σκύλο τους, για λίγη θαλασσινή αύρα. Πλάι στη θάλασσα υπάρχει και ποδηλατόδρομος κι έχει επίσης κατασκευαστεί δημοτικό αναψυκτήριο (το δεύτερο), παιδική χαρά, τουαλέτες.
Μετά τον όρμο των Σφαγείων, στον όρμο Δραπετσώνας υπάρχει ο πολυχώρος Λιπασμάτων με θεατράκι, αθλητικές εγκαταστάσεις κι άλλο ένα αναψυκτήριο με τραπεζάκια. Τα τελευταία τρία καλοκαίρια εκεί διεξάγεται το Φεστιβάλ της Θάλασσας με δωρεάν συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και κάθε λογής δράσεις, το οποίο τιμούν χιλιάδες άνθρωποι. Στις μεγάλες συναυλιακές συνάξεις, δε, ο χώρος πλημμυρίζει από κόσμο και άνθρωποι με τις μπίρες τους και τις δικές τους καρέκλες μετατρέπουν την κατηφόρα με το χαλικάκι που οδηγεί στη σκηνή σε αυτοσχέδιο αμφιθεατράκι.
Μετά το «λουκέτο» των μεγάλων συμφερόντων που άφησε άνεργους τους χιλιάδες εργάτες του εργοστασίου, μετά το ναυάγιο μεγαλεπήβολων σχεδίων για ναυτιλιακό city, ελληνική Formula 1 και περαιτέρω τσιμεντοποίηση στον βωμό της ανάπτυξης, μετά την περιβαλλοντική καταστροφή από τοξικά και ραδιενεργά βιομηχανικά απόβλητα, ο χώρος των Λιπασμάτων είναι και πάλι «ενεργός», χωρίς άλλο τσιμέντο, μόνο με λαχτάρα και νοσταλγία, ένας χώρος ζωής, ανοιχτός για όλους! 
Πηγή. lifo.gr








ΤΥΧΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...