ΣΑΪΤ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ.

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ.

ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ.


ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ.

 Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.

ΥΠΕΡΤΑΤΟΝ (ΑΓΑΘΟΝ) Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΦΘΟΡΑΣ, ΟΛΟΙ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΘΕΙΤΕ. ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ, ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΠΑΥΘΕΙΤΕ. ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΒΟΛΗ. ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΠΙΑΝΕΙ. ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ ΨΗΛΑ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΤΑΝΕΙ !...
(Από το Ποίημα ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.Πειραιάς, Μάρτιος 2002).----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΣΑΣΤΕ ΣΤΑ ΞΕΝΑ ΠΕΡΑ ΕΚΕΙ, 
ΝΑ ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΤΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

173. ΧΩΡΙΣΜΟΣ.



                                        173. ΧΩΡΙΣΜΟΣ

                                Θυμάμαι  με  νοσταλγία
                                την καϋμένη  τη  γιαγιά  μου
                                Τη  βλέπω  στα  όνειρά  μου.
                                Αυτή  ήτανε  Αγία.

                               ΄Ημουνα  μικρό  παιδάκι,
                                σαν φύγαμε  από  το  χωριό.
                               ΄Εγιναν όλα  ρημαδιό.
                               ΄Ηπιαμε  πολύ  φαρμάκι.

                                 Επήραμε  την  ευχή  τη
                                 για  να  φύγομε  στα  ξένα.
                                 Θα ‘χανε  κείνη  εμένα.
                                 Θα ‘χανε  καί το  παιδί  της.

                                 Είχε  τα  άλλα  της  παιδιά.
                                 Αλλ’ ο πόνος  είναι  πόνος.
                                 Δεν τον  έσβησε  ο  χρόνος.
                                ΄Εμεινε μέσα  στην  καρδιά.

                                ΄Ολοι μαζί  γνωρίζαμε
                                  πως  δεν  θα  την  ξαναδούμε.
                                  Δεν  ξέραμε  τι  να  πούμε,
                                  τη  μέρα που  χωρίζαμε.

                                 Φθάσαμε στην  πρώτη  πόλη.
                                 ΄Επεσε  μεγάλη  πείνα.
                                  Είχε  φτώχεια κι η Αθήνα.
                                  Τότε υποφέραν όλοι.

                                  Πέρασαν δύσκολα  χρόνια.
                                  Kουράστηκα  από  τότε.
                                  Της μιλάω  πότε  πότε.
                                  Θα  τη  θυμάμαι  αιώνια.

                                  Κείνο το  σπίτι  το  παλιό,
                                  απ’  των  άλλων  τα  τερτίπια,
                                  είναι  τώρα πιά  ερείπια.
                                  Πάω εκεί  και  της  μιλώ.

                                  Βρίσκεται  πάνω  στην  πλαγιά,
                                  μέσ’  στο  πράσινο  χωμένο,
                                  από  όλους  ξεχασμένο.
                                  Όμως,  το  βλέπω  όπως  παλιά.                                 

                                  Της  λέω μέσα στα  δάκρυα.
                                  Γιαγιά  μου  ήρθα  πάλι  εδώ.
                                 ΄Ερχομαι  δώ  για  να  σου  πώ,
                                  με καρδιά χίλια  κομμάτια.

                                  Μου πες  να  πάω  στο  καλό.
                                  Στη  ζωή  να  προχωρήσω.
                                  Τίμια  να αποκτήσω.
                                  Να  κάνω  πάντα  το  καλό.

                                  Προχώρησα  προσεκτικά.
                                  Δεν  αδίκησα  κανένα.
                                  Μα  αδίκησαν  εμένα.
                                  Με  πίεσαν  ασφυκτικά.

                                  Τώρα  όμως  δεν  πειράζει.
                                  Δώσαμε  και  τόνομά σου
                                  στη  μικρή  τρισέγγονή  σου.
                                  Με  καμάρι  το  φωνάζει.

                                            Πειραιάς, Δεκέμβριος  2012
                                                Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                    Παξινός Ποιητής.





ΤΥΧΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...