ΣΑΪΤ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ.

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ.

ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ.


ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ.

 Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.

ΥΠΕΡΤΑΤΟΝ (ΑΓΑΘΟΝ) Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΦΘΟΡΑΣ, ΟΛΟΙ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΘΕΙΤΕ. ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ, ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΠΑΥΘΕΙΤΕ. ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΒΟΛΗ. ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΠΙΑΝΕΙ. ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ ΨΗΛΑ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΤΑΝΕΙ !...
(Από το Ποίημα ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.Πειραιάς, Μάρτιος 2002).----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΣΑΣΤΕ ΣΤΑ ΞΕΝΑ ΠΕΡΑ ΕΚΕΙ, 
ΝΑ ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΤΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

122. Η ΔΙΑΟΛΟΓΡΙΑ.



                         ΣΧΩΡΑΤΕ ΜΕ  ΓΕΙΤΟΝΙΣΕΣ, ΝΑ ΠΑ’ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΗΣΩ.
              ΚΙ ΟΤΑΝ  ΘΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΩ,  ΤΑ  ΙΔΙΑ  ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ  Θ’ ΑΡΧΙΣΩ.


                                                122. Η  ΔΙΑΟΛΟΓΡΙΑ

                                             
                                               Από  νωρίς  στη  γειτονιά
                                               όταν  θα  βγεί  ο  ήλιος
                                               ξυπνάει  μια κωλόγρια
                                               κι όλα  γίνονται  μύλος.

                                               Τους  παίρνει όλους  στη  σειρά
                                               για  να  τους  ξεματιάσει,
                                               τους  πλακώνει  στις  προσευχές
                                               το  κακό  να  προφτάσει.

                                               Είναι  πολύ  θρησκόληπτη.
                                               Σέβεται  τους  παπάδες.
                                               Πάντα  όταν  τους  συναντά
                                               τους  κάνει  τεμενάδες.

                                               Κάνει  μετάνοιες και σταυρούς.
                                               Τον  καθένα  διδάσκει.
                                               Μα  στην  πραγματικότητα,
                                               φάσκει  και  αντιφάσκει.

                                               Φορτώνεται  στους ανθρώπους
                                                να  είναι  καλοί χριστιανοί.
                                                Θέλει  να  τους  μάθει  τρόπους
                                                παίζοντας  τρελή  μηχανή.

                                                Σ’  ένα  κήρυγμα  είχ’  ακούσει
                                                ότι  θάχε  αμαρτία
                                                αν  δεν έλεγε  σε όλους
                                                νάρχονται  στην  εκκλησία.

                                                Διδάσκει  όλο  τον  κόσμο.
                                                Αυτή  τόχει  δέσει  κόμπο.
                                                Είναι  πολύ  ενοχλητική.
                                               ΄Εχει  στο  κεφάλι  όγκο.

                                                Ξέχασε  τις  αμαρτίες
                                                που  έκανε  στη  ζωή  της
                                                μαζί  με  τις  αλητίες
                                                που  κουβάλαγε  μαζί  της.

                                                Με  σημαία  τη  θρησκεία,
                                                με  κεριά  και  με  λιβάνια
                                                κάνει  πάντα  το  δικό  της.
                                                Ψάχνει  να  βρεί  χαïβάνια.

                                               Τα  πληρώνουν  οι δικοί της. 
                                               Φταίει  όμως  ο  πατέρας.
                                                Αυτός  την  υποστηρίζει
                                                και  την  έχει  κάνει  τέρας.                      
                                                
                                                Της  αρέσει  το  κουμάντο.
                                                Με  τον  τρόπο  της  τους ψήνει.
                                                Μα  όταν  πάθει  το  στραπάτσο,
                                                κρεμασμένους  τους  αφήνει.

                                                Και  όμως  αυτή  πιστεύει
                                                Ο  Θεός  πως  τη  φωτίζει.
                                                Αλλά  δε  θέλει  να  ξέρει
                                                πως  ο  διάολος  τη  σκοτίζει.

                                                Με  οδηγό  της  το πάθος
                                                συνέχεια  κάνει  λάθη.
                                                Δεν  την  σπάζουνε  στο  ξύλο
                                                να  προσέξει  και  να  μάθει.

                                                Τα  παιδιά  της έχουν  φύγει.
                                               ΄Εμπαινε  μέσ’  στη  ζωή  τους.
                                               ΄Αν  καί  τα  έχει  χωρίσει,
                                                 ήθελε   νάναι  μαζί  τους.

                                                ΄Εχει  κλείσει  πολλά  σπίτια.
                                                 Πολλοί  τηνε κάνουν  πέρα.
                                                 Προσπαθεί  με  τα τερτίπια
                                                 να  τους  πάρει  τον  αέρα.

                                                 Σαν  θέλει  να  κοινωνήσει,
                                                 ξεχνά το  κουτσομπολιό.
                                                 Ζητά  να  τη  συγχωρήσουν.
                                                 Μετά,  γίνεται  μακελιό.

                                                 Σχωράτε  με  γειτόνισες.
                                                 Να  πά’ να κοινωνήσω.
                                                 Κι άμα θα  ξαναγυρίσω,
                                                 Πάλι  τα  ίδια  θ’ αρχίσω.

                                                 Τέτοιο  κακό  μη  σου τύχει.
                                                 Αυτά  δεν  τα  χωράει  ο  νούς.
                                                 Να  μην  έχεις  τέτοια  τύχη.
                                                 Μακρυά ‘ πό  τέτοιους  χριστιανούς !… 
                                                               
                                                                     Πειραιάς,  Μάϊος 2009
                                                                     Γεώργιος  Βελλιανίτης
                                                                        Παξινός Ποιητής

ΤΥΧΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...